Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Η Κρίση του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού


Οι ραγδαίες και δραματικές εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία κατά τις τελευταίες εβδομάδες έχουν εύλογα οδηγήσει σε μια έντονη και αγωνιώδη συζήτηση μεταξύ ειδικών και μη. Τα ζητήματα και ερωτήματα που εγείρονται είναι, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Η αιτία της κρίσης πηγάζει από την ανεξέλεγκτη και ανεύθυνη συμπεριφορά των κερδοσκόπων ή υπάρχουν βαθύτερα αίτια;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΟΔΑΚΗ

Η υπερ-επέκταση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η αντίστοιχη σοβαρότατη κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, αποτελούν μεμονωμένα φαινόμενα που μπορούν να απομονωθούν από τη λεγόμενη ‘πραγματική οικονομία’, περιορίζοντας έτσι τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης, ή είναι πολύ πιθανό η κρίση αυτή να πυροδοτήσει μια πιο εκτεταμένη οικονομική κατάρρευση και μια βαθιά ύφεση του καπιταλισμού; Είναι η χρηματοπιστωτική και η γενικότερη οικονομική κρίση αποτέλεσμα μιας ορισμένης πολιτικής και συγκεκριμένα του νεοφιλελευθερισμού, οπότε το πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με μια αλλαγή πολιτικής και μια μεταρρύθμιση του συστήματος, ή συνδέεται άμεσα με το ίδιο το χαρακτήρα και τις εγγενείς τάσεις του καπιταλισμού; Ποια μπορεί ενδεχόμενα να είναι η έκταση, το βάθος και η διάρκεια της κρίσης, και ποιο μπορεί να είναι το μέλλον του καπιταλισμού με τις δραματικές αυτές εξελίξεις; Ποιος είναι ο ρόλος και οι ευθύνες της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος γενικότερα μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία, και πώς διαμορφώνονται οι προοπτικές του κομμουνισμού κάτω από τις σημερινές συνθήκες;
Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς σ’ όλα αυτά τα κρίσιμα ζητήματα σύντομα, διεξοδικά και με επάρκεια, γι’ αυτό θα περιοριστούμε εδώ σε ορισμένες μόνο επισημάνσεις. Θα πρέπει καταρχάς να γίνει σαφές ότι, ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε ‘αποκλίνουσα’ ή ‘παραβατική’ συμπεριφορά των κερδοσκόπων, η σωρευτικότητα, η ένταση και χρονική κορύφωση του φαινομένου παραπέμπουν, όχι σε οποιουσδήποτε εξωγενείς παράγοντες, αλλά μάλλον στη σημερινή διάρθρωση και στις εγγενείς αντιθέσεις του σύγχρονου καπιταλισμού. Ταυτόχρονα θα πρέπει να τονιστεί ότι, από την ίδια του τη φύση ο καπιταλισμός έχει γενικότερα ένα κερδοσκοπικό χαρακτήρα, και η αλληλο-διαπλοκή οικονομικών φορέων και παραγωγικών ή χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων καθιστά εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, τη διάκριση ανάμεσα σε καλή και κακή κερδοσκοπία. Έτσι, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη η πάταξη της (υποτίθεται) κακής κερδοσκοπίας, ακόμα κι αν υπήρχε η σχετική πολιτική βούληση. Αλλά το ζήτημα αυτό παραπέμπει επίσης στη σύνδεση της χρηματοπιστωτικής σφαίρας, και της κερδοσκοπικής δραστηριότητας ειδικότερα, με την παραγωγική σφαίρα της οικονομίας.
Όπως είναι γνωστό, η υπερ-επέκταση των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων κατά τις δύο-τρεις τελευταίες δεκαετίες έχει έντονα απασχολήσει τους ειδικούς ως μια ιδιαίτερη τάση του σύγχρονου καπιταλισμού. Το φαινόμενο αυτό εστιάζεται γύρω από δραστηριότητες που αφορούν την χρηματοδότηση, τις ασφάλειες και την αγορά ακινήτων, ενώ ορισμένοι οικονομολόγοι επισημαίνουν την ιδιαίτερα κρίσιμη επέκταση του κεφαλαίου στο πεδίο που αφορά το ατομικό εισόδημα και τις ανάγκες του εργαζόμενου (καταναλωτική πίστη, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προγράμματα, εκπαιδευτικά δάνεια κ.λπ.). Έτσι, μπορεί κανείς να πει ότι η τάση αυτή ενισχύθηκε από τη συρρίκνωση του ‘Κοινωνικού Κράτους’ (στα πλαίσια του κυρίαρχου νεοφιλελευθερισμού), αλλά ταυτόχρονα από την εντυπωσιακή υπερχρέωση εθνικών-κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών, καθώς και από μια εντυπωσιακή ανάπτυξη των χρηματοπιστωτικών μέσων (ομόλογα, παράγωγα κ.λπ.) και την εκρηκτική διεύρυνση των ανισορροπιών στην παγκόσμια οικονομία. Η υπερ-επέκταση αυτών των δραστηριοτήτων (συμπεριλαμβανομένης της κερδοσκοπίας με τη στενή έννοια) απέκτησε με την πάροδο του χρόνου μια εντυπωσιακή δυναμική και μια ορισμένη αυτονομία σε σχέση με την πραγματική παραγωγή. Στις ΗΠΑ, την πιο αναπτυγμένη χώρα του καπιταλισμού, τα φαινόμενα αυτά πήραν ιδιαίτερη έκταση και κορυφώθηκαν, όπως είναι γνωστό, με την υπερ-επέκταση των επισφαλών στεγαστικών δανείων που οδήγησαν σε μια αλυσιδωτή κατάρρευση μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Οι εξελίξεις αυτές, που γρήγορα και εύλογα αγκάλιασαν τις περισσότερες χώρες, οδηγώντας σε διάφορες φούσκες (χρηματιστηριακή, ακινήτων, εμπορευμάτων), μπορούν να παρομοιαστούν με πυραμίδες ή, αν προτιμάμε, με πύργο της Βαβέλ, που όσο πιο ψηλά ανεβαίνει, τόσο πιο μεγάλος θα είναι ο πάταγος της κατάρρευσης.
Αρκετοί είναι αυτοί που θεώρησαν, ή εξακολουθούν να θεωρούν ότι η χρηματοπιστωτική δραστηριότητα και η σχετική κρίση έχει μια σημαντική αυτονομία που επιτρέπει την απομόνωσή της από τη διαδικασία της παραγωγής. Η αντίληψη αυτή όμως είναι αρκετά παραπλανητική γιατί όλα τα κυκλώματα του κεφαλαίου είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Ακόμα και η πιο απογειωμένη μορφή του χρηματιστικού κεφαλαίου (στην περίπτωση της φούσκας – μιας φρενιτιώδους δηλαδή και πλασματικής αύξησης των σχετικών τιμών) δεν παύει να βρίσκεται σε μια διαλεκτική σχέση με την πραγματική παραγωγή και διανομή εμπορευμάτων, παρά την ένταση μεταξύ των δύο πλευρών. Το γεγονός αυτό και το ότι η υπερ-επέκταση αυτή, όπως θα υποστηριχτεί παρακάτω, παρουσιάζεται σε μια συγκεκριμένη συγκυρία του καπιταλισμού επιβεβαιώνουν τη στενή σχέση μεταξύ της παραγωγικής και της χρηματοπιστωτικής σφαίρας, και καθιστούν πολύ πιθανή έως βέβαιη την επέκταση της χρηματοπιστωτικής κρίσης στην παραγωγή. Είναι εξάλλου συχνό το φαινόμενο οι ίδιοι οικονομικοί φορείς (μεγάλα πολυκλαδικά μονοπώλια) να δραστηριοποιούνται και στις δύο αυτές σφαίρες.
Αρκετοί είναι επίσης αυτοί που αποδίδουν την σημερινή κρίση γενικότερα και την χρηματοπιστωτική κρίση ειδικότερα στην πολιτική του νεοφιλελευθερισμού των τελευταίων δεκαετιών, υποστηρίζοντας ότι κάποια νέα πολιτικοοικονομική ρύθμιση (πιθανότατα Κεϋνσιανού τύπου) ή κάποιο νέο ‘Νιού Ντιλ’ θα μπορούσε να διασφαλίσει τη σταθεροποίηση του συστήματος. Δυστυχώς αντίστοιχες είναι και οι ψευδαισθήσεις ενός τμήματος της ρεφορμιστικής Αριστεράς (Συνασπισμός), που αναζητά τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τη δημοκρατική ευαισθητοποίηση και τη διασφάλιση της συνοχής του συστήματος. Το πρόβλημα όμως έχει βαθύτερες ρίζες. Αν και ο νεοφιλελευθερισμός συντέλεσε στην χρηματοπιστωτική επέκταση και την κρίση, ο ίδιος καθορίζεται από τη βασική διάρθρωση και λειτουργία του συστήματος, εκφράζοντας και υπηρετώντας τις ανάγκες του κεφαλαίου στη σημερινή φάση ανάπτυξής του. Και δεδομένου ότι οι συνθήκες έχουν δραστικά αλλάξει, καμιά (νέο-) Κεϋνσιανή ρύθμιση, ή ‘Νιού Ντιλ’, δεν φαίνεται ικανή να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του συστήματος. Εξάλλου και η εργατική τάξη δεν θα πρέπει να τρέφει αυταπάτες απέναντι στους νέους ‘ντίλερς’ του καπιταλισμού (Ομπάμα, Ρουαγιάλ, Παπανδρέου, κ.α.), αλλά θα πρέπει να τους γυρίσει την πλάτη τραβώντας το δικό της δρόμο.
Από μια Μαρξιστική σκοπιά, η χρηματοπιστωτική υπερ-επέκταση των τελευταίων δεκαετιών και η τρέχουσα κρίση θα πρέπει να συνδεθούν με το υπόβαθρο της κρίσης υπερσυσσώρευσης που ξέσπασε από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, έχοντας στη βάση της την συμπίεση του ποσοστού κέρδους. Η κρίση αυτή δημιούργησε τις προϋποθέσεις και ώθησε στην επέκταση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η οποία, με τις νέες ευκαιρίες εύκολου κέρδους στη σφαίρα αυτή, θα μπορούσε μερικά να αντισταθμίσει τη γενικότερη πτωτική πίεση στην καπιταλιστική κερδοφορία. Η αντιστάθμιση αυτή επιτεύχθηκε μερικά, όχι μόνο με την επέκταση αυτή, αλλά και με τη διαρκή (νεοφιλελεύθερη) λιτότητα σε βάρος των εργαζομένων, την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών. Το πρόβλημα όμως παραμένει με την εντεινόμενη αστάθεια και αβεβαιότητα, την επενδυτική καχεξία και τους πτωτικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Συχνά θεωρείται ότι το σύστημα είχε αποκαταστήσει μια ανθηρή κατάσταση κατά τη δεκαετία του ’90, για να βυθιστεί ξανά από τις αρχές της νέας χιλιετίας στις έντονες κρισιακές διακυμάνσεις. Η αντίληψη όμως αυτή δεν είναι ακριβής. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια κυμαινόμενη πτωτική πορεία του καπιταλισμού. Αρκεί εδώ να σημειώσουμε ότι, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, οι μέσοι ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης (του ΑΕΠ) των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών μειώθηκαν από 3,31% κατά τη δεκαετία 1970-80, σε 3,16% τη δεκαετία 1980-90, σε 2,54% τη δεκαετία 1990-2000, και σε 2,0% κατά το διάστημα 2000-2005. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί που οδεύουμε σήμερα …
Η ανάλυση μας για το νέο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που διαμορφώνεται μέσα από τους κρισιακούς μετασχηματισμούς και την ανασυγκρότηση του συστήματος κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μας βοηθάει ακόμα καλύτερα στην κατανόηση, όχι μόνο της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της σχέσης της με την παραγωγή, αλλά και μιας σειράς άλλων ζητημάτων που σχετίζονται με τη γενικότερη (ιστορική) κρίση και τις προοπτικές του καπιταλισμού. Η κατανόηση της διαπλοκής των επιμέρους κυκλωμάτων του κεφαλαίου και η αυξανόμενη διεθνική τους ολοκλήρωση μας επιτρέπει την εκτίμηση ότι σήμερα, σε σύγκριση με τη μεγάλη κρίση του 1929, υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια γρηγορότερη και βαθύτερη επέκταση της κρίσης, με πολύ σοβαρότερες καταστροφικές συνέπειες. Η κατανόηση του ανταγωνιστικού χαρακτήρα του κεφαλαίου και η τεράστια έκταση της οικονομικής και κοινωνικής ολοκλήρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο μας επιτρέπουν την κατανόηση των σύγχρονων ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων (όπως η πρόσφατη ένταση στον Καύκασο ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία) και των ενδεχόμενων πολεμικών συγκρούσεων που η όξυνση της κρίσης μπορεί να επιτείνει. Ταυτόχρονα, όμως, και την αυξανόμενη διαπλοκή και αλληλεξάρτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων που συχνά οδηγούν σε μια διεθνή συνεργασία και άμβλυνση των αντιθέσεων του κεφαλαίου. Η αλληλεξάρτηση αυτή (οικονομικών, τεχνολογικών, ενεργειακών και γεωπολιτικών) συμφερόντων είναι που καθόρισε τελευταία τη στάση της Δ. Ευρώπης στην ένταση ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία. Ένα άλλο κραυγαλέο παράδειγμα συνεργασίας αποτελεί τελευταία ο διεθνής οικονομικός συντονισμός καπιταλιστικών κυβερνήσεων και κεντρικών τραπεζών, και η δαπάνη αρκετών τρισεκατομμυρίων που θα επωμιστούν οι εργαζόμενοι, προκειμένου να αποσοβήσουν την κρίση και να αποτρέψουν μια συνολική κατάρρευση του καπιταλισμού. Η ανάλυση μας για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, εστιάζοντας στην εντεινόμενη αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, μας επιτρέπει ακόμα να κατανοήσουμε τον πιο σημαντικό κοινωνικό πόλεμο του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη. Δεν είναι μόνο η διαρκής και εντεινόμενη λιτότητα και η δραστική κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, αλλά και ο καλπάζων αυταρχισμός του κεφαλαίου που εντείνεται παραπέρα με την κρίση, και ο τεράστιος και αποφασιστικός ρόλος του κράτους (ενάντια στα νεοφιλελεύθερα ιδεολογικά κηρύγματα) που δίνουν ανάγλυφα το περίγραμμα της νέας δικτατορίας του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο επιχειρεί να ξεπεράσει τη βαθιά του κρίση και να αποφύγει την συνολική του κατάρρευση σε βάρος της εργατικής τάξης και της φύσης, και δεν θα πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι, αν τελικά το κεφάλαιο καταφέρει μέσα από τους διαδοχικούς μετασχηματισμούς του να επιβιώσει και να διασφαλίσει του όρους για τη σταθεροποίηση του νέου σταδίου ολοκληρωτικής ανάπτυξής του, το μέλλον για την εργασία και τη φύση δεν μπορεί παρά να διαγράφεται πολύ ζοφερό, συνεπαγόμενο μια διαρκή και δραστική υποβάθμιση.
Αν και φαίνεται να βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική κρίση του καπιταλισμού, χωρίς να το συνειδητοποιούμε απόλυτα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψει κανείς την ακριβή έκταση, το βάθος και τη διάρκεια της σημερινής κρίσης. Και κανείς δεν μπορεί να πει αν πρόκειται για μια τελική κρίση και οριστική κατάρρευση του καπιταλισμού. Με τις αλλεπάλληλες όμως καταρρεύσεις και τη διεύρυνση της κρίσης αποδεικνύεται ξεκάθαρα, όχι μόνο η χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού, αλλά γενικότερα η χρεοκοπία της αγοράς και του κεφαλαίου ως βασικής οργανωτικής αρχής για την ανάπτυξη της παραγωγής και την αναπαραγωγή της κοινωνίας. Χρεοκοπεί πλέον ο ατομικισμός που αναπτύσσεται και αναπαράγεται από την αγορά και το κεφάλαιο, και γίνεται ευρύτερα αντιληπτή η αναγκαιότητα μιας συλλογικής δράσης για την κοινή αντιμετώπιση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και των οικολογικών προβλημάτων που επισώρευσε ο καπιταλισμός. Ταυτόχρονα, η ιδεολογική και κοινωνική κυριαρχία του κεφαλαίου δέχονται ένα καίριο πλήγμα, και ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων φαίνεται πλέον να προβληματίζονται σε μια αντι-καπιταλιστική, επαναστατική κατεύθυνση. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, και ενώ το φάντασμα του Μαρξ και του κομμουνισμού φαίνεται να πλανάται περίοπτα πάνω από τη γήινη σφαίρα, η κοινωνία φαίνεται να βρίσκεται σε νέο κρίσιμο σταυροδρόμι. Θα αφεθεί στη διαδικασία μιας φασιστοειδούς σκλήρυνσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ή στον κίνδυνο παρόμοιων φασιστοειδών εκτροπών, ή θα προχωρήσει μπροστά, στην κατεύθυνση απαναθεμελίωσης του κομμουνισμού;
Στις κρίσιμες αυτές συνθήκες, οι ιδεολογικοί εκφραστές και οι πολιτικοί διεκπεραιωτές των αντιδραστικών, νέο-συντηρητικών ‘μεταρρυθμίσεων’ θα πρέπει να ανατραπούν. Θα πρέπει να τα μαζεύουν γρήγορα, πριν είναι πολύ αργά.
Ταυτόχρονα, η ρεφορμιστική Αριστερά και οι θιασώτες του σοσιαλισμού (ή κομμουνισμού) που γνωρίσαμε (ΚΚΕ), και στην πραγματικότητα δεν ήταν ούτε σοσιαλισμός, ούτε κομμουνισμός, αλλά κρατικός απλά καπιταλισμός, θα πρέπει να πάψουν να παριστάνουν τους ιδιοκτήτες της υπόθεσης και των αγώνων της Αριστεράς. Έχοντας δυσφημίσει την υπόθεση του κομμουνισμού και παραμένοντας δογματικά προσκολλημένοι στο παρελθόν, αποτελούν βαρίδια στην αναζήτηση από την κοινωνία νέων δρόμων, και θα πρέπει να ανα-προσανατολιστούν ιδεολογικά ή να ‘μεριάσουν’ για να διαβεί το νέο υπό διαμόρφωση ρεύμα για την επαναθεμελίωση του κομμουνισμού.
Αλλά και η λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά και η επαναστατική της εκδοχή αποδεικνύεται επίσης ανέτοιμη να ανταποκριθεί επαρκώς στις ιστορικές της ευθύνες, παίζοντας ένα καταλυτικό ρόλο στην κίνηση της κοινωνίας σε μια κομμουνιστική προοπτική. Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται να συνειδητοποιηθεί το βάρος των ευθυνών μας, και οι κάθε είδους ‘μικρο-ιδιοκτήτες’ της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα πρέπει να παραμερίσουν για να επιτρέψουν την ανάπτυξη της μεγαλύτερης δυνατής κινητοποίησης δυνάμεων, για ένα ‘από τα κάτω’, νέο (πραγματικό) εργατικό κίνημα με στόχο την υπέρβαση του καπιταλισμού και την επαναθεμελίωση του κομμουνισμού. Μια τέτοια βέβαια κίνηση έχει αναγκαία τις ιστορικές της ρίζες και δεν αρχίζει ασφαλώς από μηδενική βάση, χρειάζεται όμως ένα ξεκαθάρισμα σχέσεων, αρχών και διαδικασιών για να αποκτήσει στις σημερινές συνθήκες το κίνημα την αναγκαία δυναμική και να διασφαλίσει τις οργανωτικές και πολιτικές προϋποθέσεις για μια τέτοια επαναθεμελίωση. Τώρα που τα όνειρα των σημερινών κολασμένων (καταπιεσμένων και σκληρά εκμεταλλευόμενων) της γης παίρνουν εκδίκηση, απαιτείται η δημιουργία των προϋποθέσεων για τη μεγαλύτερη δυνατή ουσιαστική ενότητα και τη μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας του κομμουνισμού. Το άγχος της ανετοιμότητας της επαναστατικής Αριστεράς δεν θα πρέπει βέβαια να μας οδηγεί σε μια παραλυτική αδράνεια. Σε κάθε περίπτωση, ούτε η κρίση του καπιταλισμού, ούτε η επαναστατική διαδικασία που ενδεχόμενα προκύψει απ’ αυτήν δεν πρόκειται να είναι μια στιγμιαία διαδικασία μονόπρακτου έργου, αλλά μάλλον μια διαδικασία με διάρκεια και διακυμάνσεις. Οι οργανωμένες δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς πάντως θα πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειες τους σε όλα τα επίπεδα (αγωνιστικό, πολιτικο-οργανωτικό και θεωρητικό). Πέρα όμως από τις ευθύνες αυτών των δυνάμεων, και η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης έχει ανάλογες ευθύνες, και θα πρέπει να εμπιστευτεί περισσότερο και να προσεγγίσει τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς, να πλαισιώσει αυτό το κίνημα για να προσδιορίσουμε όλοι μαζί , μέσα από τους δρόμους του αγώνα, τις νέες αρχές και να αποκρυσταλλώσουμε τις νέες μορφές της κοινωνικής οργάνωσης.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ-ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ -Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ
ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ



«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ-ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ -Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»


Ομιλητής:

ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ
δημοσιογράφος-οικονομολόγος μέλος του ΝΑΡ



1)ΠΡΕΒΕΖΑ


ΔΕΥΤΕΡΑ 3/11/08 στις 6:30 μ.μ

στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ



2) ΓΙΑΝΝΕΝΑ

TPITH
4/11/08 στις 7:30 μ.μ
στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ






Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΤΟΥ ΙΚΑ

Εργαζόμενες οι, νέες και νέοι

τη στιγμή που η εργοδοτική και κυβερνητική πολιτική σε βάρος των ασφαλιστικών και εργασιακών μας δικαιωμάτων εντείνεται, το Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας και πιο συγκεκριμένα η πλειοψηφία της διοίκησης(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) παραμονές έκτακτων εκλογών μεθοδεύουν την διαγραφή του σωματείου συνταξιούχων του ΙΚΑ από τη δύναμη του κέντρου!!!
Ο συναινετικός και φιλοεργοδοτικός κατήφορος της πλειοψηφίας της διοίκησης δεν έχει τελειωμό. Αφού με τη τακτική τους όλα τα προηγούμενα χρόνια βάλανε πλάτη στη κατάργηση του δικαιώματος σύνταξης για τη νέα γενιά αποφάσισαν να διαγράψουν από τα συνδικάτα τους συνταξιούχους για να μην θυμίζουν τίποτε περί δικαιωμάτων στους νεότερους συναδέλφους.
ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ
Προσπαθούν να υλοποιήσουν μια διασπαστική απόφαση της ΓΣΕΕ(που πάρθηκε ομόφωνα το1988)με την οποία «διαγράφονται» οι συνταξιούχοι από την δύναμη των εργατικών κέντρων και της ΓΣΕΕ.
Η απόφαση αυτή σε πάρα πολλά εργατικά κέντρα(σε όλα της Ηπείρου) είχε μείνει ανενεργή λόγω της ταξικής αλληλεγγύης όλων των σωματείων έναντι των συνταξιούχων.
Το οξύμωρο είναι ότι η προσπάθεια αυτή καθοδηγείται από τον πρόεδρο του εργατικού κέντρου(Καζαντζίδη Κώστα) ο οποίος με βάση τον κανονισμό που επικαλείται, κατέχει παράνομα τη θέση του προέδρου εδώ και ενάμισι χρόνο ενώ ας μην ξεχνάμε ότι «εκλέχτηκε» από το σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων και όχι από τον ΟΤΕ όπου «δούλευε»!!!!
Εργαζόμενες οι , νέες και νέοι
Η διασπαστική πολιτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας δεν πρέπει να περάσει.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΤΟΥ ΙΚΑ.
Οι συνταξιούχοι είναι συνάδελφοι και έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε όλα τα όργανα. Θα παρεμποδίσουμε τη συγκεκριμένη μεθόδευση και καλούμε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία, τους συλλόγους εργαζομένων σε πανελλαδικό επίππεδο να καταδικάσουν το πραξικόπημα που επιχειρείται.


Οκτώβριος 2008

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
δημόσιου και ιδιωτικού τομέα

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗ για το ζήτημα των Παρελάσεων

Τα τελευταία χρόνια, Οκτώβρη ή Μάρτη, επανέρχεται στην επιφάνεια η συζήτηση για την αναγκαιότητα ή όχι των παρελάσεων. Κάποια άρθρα εμφανίζονται στον τύπο, κάποιοι μαθητές αρνούνται να συμμετάσχουν, κάποιοι αριστεροί ή αντιεξουσιαστές θα μοιράσουν φυλλάδια στην παρέλαση, κάποιοι καθηγητές θα αρνηθούν να οδηγήσουν τους μαθητές κλπ. Τα μικρά όμως αυτά γεγονότα είναι δυνατόν να λάβουν τεράστια σημασία και προβολή. Γιατί;

Πρόκειται για έναν καθαρά στρατιωτικό θεσμό, οποίος έλαβε το σύγχρονό του χαρακτήρα την εποχή της συγκρότησης των εθνικών κρατών. Όμως προϋπήρχε αυτών κατά έναν τρόπο. Σε καιρό πολέμου οι στρατοί, όταν εισέρχονται σε μια πόλη είτε ως απελευθερωτικοί είτε ως κατοχικοί, πάντα παρελαύνουν. Με αυτό τον τρόπο καθιστούν τόσο συμβολικά όσο και πραγματικά ορατή στον καθένα κάτοικο αυτής πόλης την βάση της νέας εξουσίας. Ο λαός καλείται είτε να επευφημήσει είτε να κρυφτεί, ανάλογα πάντα την περίσταση. Η ζωντανή συμμετοχή του λαού σε αυτήν την δημόσια τελετή δημιουργεί την απαραίτητη συναίνεση, αναγνώριση, αποδοχή, συμβολή στο νέο καθεστώς. Για αυτό ουσιαστικά η παρέλαση δε νοείται χωρίς κοινό. Σε καιρό ειρήνης, οι στρατοί με την εορταστική παρέλαση ουσιαστικά επιβεβαιώνουν και υπενθυμίζουν αυτόν τον ρόλο. Την εποχή των μοναρχιών καταδείκνυαν ότι η εξουσία και το κράτος ταυτίζονται με τον βασιλιά ο οποίος φέρει και το αποκλειστικό προνόμιο της βίας όντας ο αρχηγός του δικού του στρατού.

Την εποχή των εθνικών κρατών, ο στρατός αλλάζει περιεχόμενο και ιδεολογία. Παύει να είναι μισθοφορικός και γίνεται εθνικός. Ο στρατός αποτελείται από τους ίδιους τους πολίτες και φυσικά από την άρρενα νεολαία. Συμβολίζει την ελευθερία του έθνους και όχι την σκλαβιά. Το κοινό τώρα στις παρελάσεις δε βλέπει στον στρατό τη μοναρχική εξουσία, έναν εξωτερικό μηχανισμό, αλλά βλέπει τους παρελαύνοντες να προέρχονται από τις δικές του τάξεις του. Άρα οι παρελάσεις συμβολίζουν πλέον κάτι πιο ουσιαστικό. Τη στιγμή που το έθνος επευφημεί, επευφημεί τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτή είναι η τεράστια τομή που επέρχεται με τα έθνη. Με τον εθνικισμό οι άνθρωποι και οι λαοί παύουν να θαυμάζουν και να λατρεύουν τη θρησκεία και τη μοναρχία, αλλά τη δική τους εικόνα. Την εθνική τους εικόνα με τον τρόπο που οι ίδιοι της δίνουν πλέον περιεχόμενο και νόημα ως έθνος. Η θρησκεία, η μοναρχία και η πολιτεία υποτάσσονται στη βούληση του έθνους και απλά είναι μέσα και όργανα πραγμάτωσης του.

Οι στρατιωτικές παρελάσεις ως δημόσια τελετή με αυτόν τον τρόπο μετασχηματίζονται σε μια δημόσια κοσμική εκδήλωση λατρείας του έθνους προς τον εαυτό του. Είναι η στιγμή της φαντασιακής του, αλλά και υλικής, του πραγμάτωσης. Συμβαίνει παντού σε κάθε πόλη την ίδια στιγμή και την ίδια ώρα, όλοι οι πολίτες συντονισμένοι συμμετέχουν, είναι κοινωνοί αυτής της πραγμάτωσης είτε ως παρόντες ως ακροατές ή τηλεθεατές. Το πιο σημαντικό βέβαια, και αυτό που είναι και η πεμπτουσία του εθνικισμού, εκείνη τη στιγμή, την ιερή στιγμή της παρέλασης, «ξεχνιούνται» όλες οι εσωτερικές διαφορές και διχόνοιες. Το κοινό είναι διαταξικό και το έθνος υπερταξικό.

Τέλος, οι στρατιωτικές παρελάσεις γίνονται ημέρες εθνικής εορτής, όπως π.χ. 25η Μαρτίου, 28η Οκτωβρίου κ.α.. Η πάνδημη και πανεθνική εορτή τους, η αναγνώρισή τους από όλα τα κόμματα, ακόμα και από τους αριστερούς-αντιεξουσιαστές, υποδηλώνει το κοινό εθνικό παρελθόν, το οποίο παρουσιάζεται ως ηρωικό και εξιδανικευμένο, και την κοινή ιστορική διαδρομή, η οποία ενώνει αναγκαστικά όλους. Η υπενθύμιση αυτή υποδεικνύει φυσικά το κοινό μέλλον, το οποίο πρέπει να εξελιχθεί δίχως τις κακές παλιές διχόνοιες για να μπορέσουμε ξανά να πετύχουμε αντίστοιχες ηρωικές εθνικές επιτυχίες. Το μήνυμα της κάθε εορτής προσαρμόζεται και ερμηνεύεται κατά το δοκούν με βάση τα σύγχρονα διακυβεύματα. Οι στρατιωτικές παρελάσεις λοιπόν συνιστούν καθοριστικό στοιχείο στη συγκρότηση και τη λειτουργία των εθνών, στην εφαρμογή των εθνικισμών.

Στην Ελλάδα όμως εκτός από τον στρατό συμμετέχουν στις παρελάσεις οι μαθητές, αλλά και όχι μόνο. Συμμετέχουν οι Πρόσκοποι και οι Οδηγοί, Αντιστασιακοί, Πολιτιστικοί και Τοπικοί Σύλλογοι με τις παραδοσιακές φορεσιές των τόπων καταγωγής τους. Με αυτόν τον τρόπο η συμμετοχή του έθνους στις εορτές του γίνεται πιο καθολική, περισσότερο κοσμική, αφού μιλάμε για μη ένοπλους, περισσότερο εγγύτερα στον καθέναν. Το διαταξικό κοινό που ισούται με υπερταξικό έθνος θαυμάζει τα δικά του παιδιά στην κυριολεξία. Το έθνος καταφέρνει να εντάσσει στον εθνικό αυτοθαυμασμό, αυτολατρεία και αυτοπερηφάνεια την ατομική αγάπη και θαυμασμό που έχει ο κάθε γονιός για το παιδί του. Έτσι, οι γονείς και οι συγγενείς βλέπουν στο παιδί τους, στους συμμαθητές του και στα παιδιά των γειτόνων τους, δηλαδή τους δικούς τους απογόνους και την δική τους προέκταση, ταυτόχρονα ως το μέλλον του ελληνικού έθνους. Το φαντασιακό στοιχείο της εθνικής λατρείας χαμηλώνει στην μικροκλίμακα του ατόμου και γίνεται λιγότερο φαντασιακό. Άρα η ταύτιση, η συναίσθηση της συμμετοχής στο έθνος είναι πιο δημοκρατικό, πιο καθολικό, περισσότερο απτό και ισχυρό ως συναίσθημα, πίστη και συνείδηση.

Επίσης, ο θεσμός των παρελάσεων χωρίς τη συμμετοχή του στρατού και κυρίως με τη συμμετοχή των μαθητών χάνει το πολύ έντονο πολεμοχαρές στοιχείο του. Γιατί μπορεί μεν να διαχέεται ο μιλιταρισμός στην κοινωνία, αλλά σήμερα τουλάχιστον σε πολλές περιπτώσεις χάνει εντελώς το στοιχείο αυτό, ιδιαίτερα σε μη κεντρικές παρελάσεις, με την ανοχή όλων. Δηλαδή πολύ λίγοι μαθητές ακολουθούν τον βηματισμό και το τυπικό. Μένει λοιπόν μόνο το στοιχείο του θαυμασμού και της λατρείας. Η συμμετοχή των αντιστασιακών, ειδικά του ΕΑΜ λειτουργεί ενοποιητικά στη συνείδηση, οι παλιές έχθρες λησμονιούνται, το έθνος παρουσιάζεται ενωμένο. Οι Πολιτιστικοί σύλλογοι με το ιδιαίτερο τοπικό χρώμα εντείνει το στοιχείο της ενσωμάτωσης στο έθνος των ιδιαίτερων τοπικών παραδόσεων. Έχει και αυτό τη δική του σημασία, καθώς οι τοπικές αντιθέσεις υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στην ελληνική κοινωνία. Πολλές φορές η φτώχεια ή ισχύ στους πληθυσμούς κάποιων γεωγραφικών περιοχών συγκροτούν τοπικές συνειδήσεις εν δυνάμει εχθρικές προς το ενιαίο έθνος. Πρέπει να υπενθυμίζεται η συμμετοχή τους στην εθνική ενότητα. Για αυτό το λόγο σε περιοχές με έντονο τοπικιστικό παρελθόν και παρόν, π.χ. Κρήτη, Μακεδονία, κλπ. δίνεται πολύ μεγάλη σημασία σε ιδιαίτερες τοπικές εθνικές εορτές, οι οποίες τιμώνται με μαθητικές παρελάσεις.

Ποια είναι όμως η ιστορική πορεία των παρελάσεων μη στρατιωτικών σωμάτων;

Οι μαθητικές παρελάσεις είναι ένας θεσμός, ο οποίος ως γνωστό, εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα από τη δικτατορία του Μεταξά μέσα στα φασιστικά πλαίσια. Με τον φασισμό ο εθνικισμός, η λατρεία με θρησκευτικούς όρους του έθνους ως συλλογική αυτοεικόνα της κοινωνίας φτάνει στην κορύφωση. Ο φασιστικός ολοκληρωτισμός δεν μπορεί να αναγνωρίσει ουδέτερες ζώνες στην καθημερινή ζωή. Η κοινωνία ταυτίζεται απόλυτα με το έθνος και το έθνος με το κράτος. Συνεπώς κάθε λεπτομέρεια της ανθρώπινης καθημερινότητας οφείλει να γίνεται και να νοείται ως στρατευμένη. Οι ταξικές διαφορές πρέπει να καταργηθούν και η κοινωνία να λειτουργεί ως ενιαίο σώμα με αρχηγό-κεφαλή και μέλη που επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Εάν λοιπόν στο φιλελεύθερο αστικό μοντέλο ο μύθος δεν αναγνώριζε την ύπαρξη τάξεων, στο φασιστικό αστικό μοντέλο ο μύθος ήθελε τις τάξεις να συνεργάζονται. Το μεταξικό καθεστώς υπόσχεται κράτος κοινωνικής πρόνοιας στις εργατικές τάξεις με αντάλλαγμα την υποταγή και την εργασία τους, ενώ στο κεφάλαιο κάποιες μικρές υποχωρήσεις με κέρδος την ηρεμία, την τάξη και την ασφάλεια. Οι κορπορατίστικες μεταξικές φαντασιώσεις του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού, δηλαδή του Ελληνοχριστιανικού, χρειάζονται και επιβάλλουν την ύπαρξη των αντίστοιχων δημόσιων τελετών που θα υποδηλώνουν την ενεργή ειρηνική συμμετοχή των τάξεων ως τμημάτων του εθνικού σώματος. Στις παρελάσεις και στις δημόσιες τελετές δεν παρελαύνουν μόνο οι στρατιωτικές μονάδες, αλλά τα εργατικά σωματεία με πανό που γράφουν «Προχώρει Μεγάλε Κοινωνικέ Μεταρρυθμιστά, Η εργατοϋπαλληλική τάξις αγρυπνεί στο πλευρό σου», κρατώντας στα χέρια τα σύμβολα ο καθένας του επαγγέλματός του, σώματα αγροτών με αξίνες και κασμάδες, σώματα μαθητών, μελών της ΕΟΝ, των προσκόπων, απομάχων στρατιωτικών, Παλαιών Πολεμιστών, Αναπήρων Πολέμου, μέλη των εργοδοτικών συντεχνιών, μέλη των γυναικείων οργανώσεων. Πλέον δεν υπάρχει κοινωνική κατηγορία που να μην αντιπροσωπεύεται στις παρελάσεις, να μην αναγνωρίζεται ως ίσο και ισοδύναμο, ως οργανικό και λειτουργικό τμήμα του ελληνικού έθνους. Η εργατική τάξη, ο νέος μεγάλος εχθρός του μεσοπολεμικού αστισμού και αστικού εθνικισμού, αναγνωρίζεται επίσημα πλέον και εντάσσεται ως ισότιμο εθνικό μέρος. Η διάκριση κοινού και παρελαυνόντων καταργείται, αφού ο καθένας θα μπορούσε να είναι μέσα ή έξω. Ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει στα παρελαύνοντα τμήματα τον εαυτό του τον ίδιο τόσο συμβολικά όσο και πραγματικά και να αισθανθεί την εθνική ολοκλήρωση να λατρέψει και να πιστέψει το έθνος και να νιώσει ο ίδιος κομμάτι του. Εξάλλου βλέπει τους συναδέλφους του να παρελαύνουν μαζί με τους εργοδότες του, τα παιδιά του, την πολιτική ηγεσία κλπ.

Εδώ έχει μια σημασία να επισημανθεί ότι η κορπορατιστική αυτή συμμετοχή των παραγωγικών τάξεων σε παρελάσεις δεν ήταν άγνωστη στην ελληνική κοινωνία. Όλο τον μεσαίωνα οι εργατικές τάξεις και μέχρι το μεσοπόλεμο, χωρισμένες σε συντεχνίες, συμμετείχαν ενεργά στις θρησκευτικές εορτές. Εξάλλου κάθε συντεχνία είχε τον προστάτη άγιο και γιόρταζε την ημέρα του. Ο εργάτες-τεχνίτης λατρεύοντας τον Άγιο λάτρευε την τέχνη του και τελικά την ομάδα του και τον ίδιο. Η συντεχνία καταξιωνόταν για τη συνολική προσφορά στην κοινότητα και η συμμετοχή με τα θρησκευτικά λάβαρα στις θρησκευτικές λιτανείες υποδήλωνε την σφιχτή αυτή οργανική σχέση. Τώρα ο συμβολισμός αλλάζει. Η εργασία και όχι η τέχνη στρατεύεται και λατρεύεται για τη στρατευμένη συμμετοχή της στην υπόθεση του έθνους. Ο εργάτης αποθεώνεται και αυτολατρεύεται για αυτόν τον ρόλο του. Μια όχι μακρινή παράδοση μετασχηματίζεται από τον φασισμό.

Μεταπολεμικά ο θεσμός των παρελάσεων αλλάζει. Οι παραγωγικές τάξεις φεύγουν και μένουν μόνο οι μαθητές, τα στρατιωτικά σώματα, οι πρόσκοποι και οι απόμαχοι. Τώρα η τελετή σημαίνει καθαρά συμμετοχή στο αντικομμουνιστικό έθνος. Αυτοί που απορρίπτονται είναι τα μιάσματα, οι προδότες. Οι μαθητές και η νεολαία πρέπει να είναι στρατευμένοι στα ελληνοχριστιανικά ιδανικά, στον δυτικό ελεύθερο κόσμο, στην πατρίδα και την θρησκεία. Οι παρελάσεις σηματοδοτούν τη λατρεία του εθνικού μίσους. Κατά την δεκαετία του 1980, οι παρελάσεις της Αλλαγής αλλάζουν περιεχόμενο και συμβολίζουν την εθνική ενότητα με ένα πλέον δημοκρατικό, αριστερό περίβλημα. Τα μιάσματα του χθες αναγνωρίζονται ως αναπόσπαστο τμήμα του παρόντος και του παρελθόντος. Οι παρελάσεις λοιπόν ως εθνική τελετουργία είναι η στιγμή που φανερώνεται και καθορίζεται το επίσημο και αποδεκτό περιεχόμενο του έθνους. Εκεί φαίνεται ποιοι είναι αποδεκτοί και ποιοι είναι εκτός του ελληνικού έθνους. Στις παρελάσεις οι ορισμοί και οι θεωρίες περί έθνους βρίσκουν την εφαρμογή τους.

Σήμερα ο θεσμός των παρελάσεων λαμβάνει ένα νέο διακύβευμα, που είναι και το σύγχρονο εθνικό διακύβευμα. Συνδέεται με τη θέση των μεταναστών σε αυτό. Έτσι αντιπαρατίθενται δύο εθνικιστικές απόψεις. Μία που δεν αποδέχεται την ισότιμη θέση των μεταναστών μέσα σε αυτό, άρα και δε δικαιούνται να σηκώνουν το τιμημένο εθνικό λάβαρο. Μια άλλη που θέλει να εντάξει, να ενσωματώσει και τελικά να ελληνοποιήσει τους μετανάστες. Η δεύτερη, αν και φαντάζει λιγότερο ακραία, δεν είναι λιγότερο ταξική, γιατί το διακύβευμα ουσιαστικά είναι με ποιους όρους θα είναι οι μετανάστες αντικείμενο ταξικής εκμετάλλευσης. Οι μεν τους θέλουν υποταγμένους χωρίς κανένα δικαίωμα, οι δε τους θέλουν υποταγμένους με δικαιώματα, αλλά και με όρους. Οι όροι αυτοί είναι να βαφτιστούν χριστιανοί, να μιλάνε τα ελληνικά, να έχουν ελληνική συνείδηση. Να εξελληνιστούν. Την ίδια στιγμή οι οικονομικοί και θεσμικοί όροι παραμονής τους στη Ελλάδα παραμένουν εξαντλητικοί και σχεδόν βάρβαροι.

Η καθεστωτική αριστερά απέναντι σε αυτό το ερώτημα προβάλλει δυο απαντήσεις. Η μία που προέρχεται από το ΚΚΕ ουσιαστικά είναι μια δημοκρατικότερη εκδοχή της ενσωμάτωσης με όρους ταξικού πατριωτικού γιακωβινισμού. Οι μετανάστες πρέπει να υιοθετήσουν τον δημοκρατικό πατριωτισμό, να γίνουν κομμάτι του ελληνικού εργαζόμενου λαού και να δρουν για το καλό του τόπου. Το έθνος εδώ ταυτίζεται αποκλειστικά με τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη. Στην πραγματικότητα το μοντέλο αυτό δε λειτουργεί ούτε έτσι. Γιατί ο εθνικισμός διαπερνάει τη βάση του ΚΚΕ και γιατί οι μετανάστες δε θέλουν να γίνουν Έλληνες.

Η άλλη που προέρχεται από τον ΣΥΝ παρουσιάζεται αντιεθνικιστική και ριζοσπαστική. Αναφέρεται στην ανάγκη της κατάργησης των παρελάσεων. Αυτό όμως δεν γίνεται ιδωμένο από μια ταξική ματιά, αλλά από μια κοσμοπολίτικη πολυπολιτισμική. Η κάθε μεταναστευτική εθνότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα και να αναγνωρίζεται η ιδιαιτερότητά της. Οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί κλπ πρέπει να συνυπάρχουν μαζί με τους Έλληνες. Άρα οι παρελάσεις πρέπει να καταργηθούν γιατί ακριβώς υποδηλώνουν-συμβολίζουν-πραγματώνουν την εθνική καταπίεση των μεταναστευτικών μειονοτήτων. Στην πραγματικότητα όμως η καταπίεση είναι πρωτίστως ταξική. Η αποδοχή και η διαιώνιση των εθνοτικών διαχωρισμών όχι μόνο δεν μπορεί να αναιρέσει την εκμετάλλευση, αλλά θα τη διατηρεί βιωμένη όχι ως ταξική, αλλά ως εθνοτική. Δηλαδή οι Έλληνες-αφεντικά θα εκμεταλλεύονται τους Αλβανούς-εργάτες και οι Έλληνες-εργάτες θα ταυτίζονται με τη δική τους πολιτισμική κοινότητα που είναι η Ελληνική. Η ειρηνική συνύπαρξη με αυτούς τους όρους όχι μόνο αποτελεί τελικά ουτοπία, αλλά τελικά θα προκαλεί και τον εθνικισμό. Οι ταξικές εντάσεις θα εμφανίζονται με εθνικιστικό περίβλημα: Έλληνες εναντίον Αλβανών και Πακιστανών.

Συνεπώς, η ματιά-απάντηση ενός ρεύματος που θέλει να θέσει το ερώτημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης δεν μπορεί παρά είναι για το ζήτημα των παρελάσεων και τελικά για το ζήτημα του έθνους ταξική και παράλληλα διεθνιστική. Οι παρελάσεις συμβολίζουν την εθνική συναίνεση, την κοσμική λατρεία του έθνους, συμβολίζουν την ταξική εκμετάλλευση των μεταναστών με όρους εθνικούς. Πρέπει να καταργηθούν από την αυτήν την πλευρά.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ: Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ (Λαμία, 22 Οκτώβρη 1944)


Γιατί αγωνίστηκα

Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της! Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς. Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντανε πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέχτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:

Η αθάνατη ελληνική φυλή

Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα είτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, που επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται άπ' ολο τον κόσμο. Κανένας σοφός ή άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.

Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας είτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.

Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.

Μα ό,τι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμιά αξία. Την ελληνικότητά μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη. Αυτό κάνεις δεν τόθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι' αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τάχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

Η αντίδραση ουρλιάζει

Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι - ξένοι και ντόπιοι - πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.

Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ' αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα. Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.

Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει. Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σα μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ό,τι έκανε, δεν τόκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.

Ο λαός προχωρεί

Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.

Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους είτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.

Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλαιψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.

Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποχτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.

Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβληθήκανε πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα: Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι.

Πώς μας επιβλήθηκαν οι βασιλιάδες

Ο λαός νόμιζε, ότι μια που πέτυχε πια η επανάσταση, θα επακολουθούσαν τα χρόνια της ευτυχίας του, ότι όλη η ανθρωπότητα θάτανε στο πλευρό της χώρας μας και πως η χώρα μας, για μια ακόμα φορά, θα βρισκότανε σε θέση να ξαναπάρει, όπως και παλιότερα, ολόκληρη την ανθρωπότητα από το χέρι και να της δείξει καινούργιους δρόμους πολιτισμού και προόδου. Μα στη θέση αυτών η ντόπια και ξένη αντίδραση επεβλήθηκαν και φέρανε τον Καποδίστρια, τη Βαυαρική δυναστεία με τον Όθωνα ...

Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.

Η προδοσία του αλβανικού έπους

Η αιτία αυτού βρίσκεται στο γεγονός, ότι η αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος. Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δε μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θάπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά. Σ' αυτό το σημείο μας φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας.

Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός: Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Ύστερα μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που είτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας.

Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.

Σ' αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ' αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.

Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, που μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσανε το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνά της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λαού. Αυτοί δεν πίστευαν σ' αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι' αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.

Έτσι, ξαναπέσαμε στη σκλαβιά

Μα ο λαός μας δεν είτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν είτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν είτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεωκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτή και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.

Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε.

Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ' αυτούς που φορούσανε τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε είτανε: Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση. Ησυχάστε. Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.

Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίνανε πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.

Στο δρόμο του αντάρτικου

Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που νιώθανε βρισκόντανε στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.

Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές.

Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ' αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.

Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών είτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στο δρόμο της λευτεριάς.

Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειές του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, που γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης. Αυτό πρέπει να το νιώσουμε.

Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολειό ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης:

- Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι...

Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντά του και να παλαίψει για τη λευτεριά.

Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα. Η αντίδραση στο άκουσμά της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.

Θυμάμαι όταν το χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σα «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό είτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.

Όταν λέγαμε ότι: «Σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φύγουν ντροπιασμένοι», ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν είτανε παρά ηχηρές φράσεις.

Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο που κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφύλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκινίζανε τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.

Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Μα αυτοί οι κύριοι είτανε κυριολεχτικά ηλίθιοι. Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.

Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι είτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλλα κλωσοφωλιές.

Η ύπαιθρος αναπνέει

Μα είτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν' αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς. Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν είτανε σ' αυτό το σημείο. Είτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την ασφάλεια.

Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, μπήξανε τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ' αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.

Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ' αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιναν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.

Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι που τους πήρε ο πόνος γι' αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοί τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.

Το αντάρτικο σώζει το λαό

Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που είτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:

- Ναι, φωνάζανε. Δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;

Αυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι! Γιατί δεν είχανε δίκιο;

Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν είτανε ακόμα ισχυρό. Γι' αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε. Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ' αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες το λαό και δεν τον εμψύχωνε: 1. Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. 2. Να επιβληθεί σ' αυτούς ν' αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό ν' αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. 3. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θάταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.

Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!

Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.

Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.

Τι θάπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο; Όχι! Χίλιες φορές όχι! Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχτούμε στους καταχτητές.

Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούτζωσε κι έδωσε αυτά τα λαμπρά παληκάρια, πούναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

Η αντίδραση συνωμοτεί

Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.

Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι' αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες. Αν είχανε την πρόθεση να παλαίψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.

Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.

Τι θα περίμενε κανείς άπ' αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους; Φυσικά: Κάτω οι καταχτητές! Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους είτανε:

- Κάτω το ΕΑΜ!

Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε. Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν είτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.

Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.

Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λάου μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα. Γι' αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.

Ο ΕΛΑΣ στο πλευρό των συμμάχων

Ύστερα απ' αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο: Μας κατηγορήσανε, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά υπακούουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσανε ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!

Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τους Τριακοσίους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε το συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

Ο Γοργοπόταμος

Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι: Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ' αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ' αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού. Μα να κι ένα τελευταίο: Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.

Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας. Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι οχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού.

Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι: Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν' αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

Αγωνιζόμεθα για την Δημοκρατία

Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό. Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουνε τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.

Σήμερα, όμως, το ΚΚΕ δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;

Ποιος χτυπά τη θρησκεία

Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματός μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.

Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.

Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!

Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 ή 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θάχει ύστερα από 500 χρόνια.

Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος...

Θα συσπειρώσουμε την οικογένεια

Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια. Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες. Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θ' αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής. Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ' αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.

Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσανε τότε, πλησιάζανε όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους. Σήμερα όμως τι γίνεται; Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.

Να ένα παράδειγμα: Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει ν' αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του. Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτή την οικογένεια; Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;

Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι που τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμά της. Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεωλύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δε θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.

Όταν οι άτιμοι μιλάνε για τιμή

Μας κατηγορούνε επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύουνται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή!

Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής! Μ' αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.

Πάρτε ένα παράδειγμα, απ' αυτό που γίνεται στα χωριά: Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος».

Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά, προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.

Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα. Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας: Πώς θα ζήση καλύτερα ο λαός μας!

Όταν είταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή.Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.

Τηρήσαμε τις υποσχέσεις μας

Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε. Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του.

Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στη Βράχα της Ευρυτανίας, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την ΠΕΕΑ αργότερα.

Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 95% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ' απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.

Η πάλη μας για τη λαοκρατία

Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Γι' αυτό θα παλαίψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της ΚΕ του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Το μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσής μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ' όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμά της λαοκρατικές λύσεις, θ' αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα καταχτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.

Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θ' αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θάχει και μεγάλη σημασία.

Τεράστια σημασία θάχει αν καταδικάσετε και θανατώσετε σεις, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.

Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του βασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.

Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;

1. Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας. 2. Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε διχτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθήσει εδώ και να θυσιασθεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.

Αν είτανε καλός έπρεπε να καθήσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και νάναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παρητήθη ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθησή μας πως δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.

Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση

Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι νάμαστε υπηρέτες του λαού. Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.

Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.

Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.

Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:
- Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!

Νέο τεύχος ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ

Για να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη "Το Πείραμα στο CERN" με τους Π. Παπακωνσταντίνου και Α. Θεοφίλου που φιλοξενείται στο τεύχος, κάντε κλικ εδώ (αρχείο Word) ή εδώ (αρχείο pdf).

Ευρωσυνθήκη:Η υπερψήφισή της από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ,επαίσχυντη πράξη

Εν κρυπτώ, χωρίς τυμπανοκρουσίες, σχεδόν μυστικά και προπαντώς στα γρήγορα, την ερχόμενη Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008, η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατίας, με την πλήρη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί να τελειώνει με μια υπόθεση που ξεκίνησε με άλλα όνειρα. Πρόκειται για τη «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλιώς γνωστής ως Ευρωσυνθήκη, ένα νόθο αλλά εξίσου αποκρουστικό παιδί του περίφημου Ευρωσυντάγματος. Γιατί όμως τόση μυστικοπάθεια και βιασύνη σε όλα τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια;
Εδώ και μερικά χρόνια, ειδικά μετά την ΟΝΕ και την εισαγωγή του ευρώ, η Ευρωπαϊκή Ένωση χάνει σταδιακά την αίγλη του φιλεργατισμού και δημοκρατισμού που κουβαλούσε ο «κεντροευρωπαϊκός καπιταλισμός» (σύμφωνα με τον όρο του γερμανού φιλοσόφου Χάμπερμας) σε αντίστιξη με τον αγγλοσαξονικό. Τώρα, μοιάζει όλο και περισσότερο με τον άσπονδο «αμερικανό φίλο» της απέναντι όχθης: ακραία αντιδραστική, φιλοπόλεμη, μανιωδώς αντεργατική. Της έμεινε μοναχά η πρασινάδα του «οικολογικού καπιταλισμού», αλλά κι αυτή αργά ή γρήγορα θα γκριζάρει. Η συμμαχία νεοφιλελευθέρων – σοσιαλδημοκρατών και η αντιδραστική μετάλλαξη των δεύτερων, πέταξε τα στολίδια στην άκρη για να παρουσιαστεί η ΕΕ στα μάτια των εργαζόμενων με το αληθινό, αποκρουστικό της πρόσωπο. Σειρά αγώνων και αντιστάσεων των εργαζομένων σε αντεργατικά σχέδια και οδηγίες (όπως κατά του Μπόλκενσταϊν) σε συνδυασμό με τη χρήση από τις κυβερνήσεις της ΟΝΕ και του «ανώτερου δικαίου» της ΕΕ ως «ιδεολογικό μαστίγιο» για να νομοθετούν και να επιβάλουν ό,τι πιο αντιδραστικό, οδήγησαν σε μια αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ώδυνεν όρος και έτεκεν μυν; Όχι ακριβώς. Οι βασικές διατάξεις του Ευρωσυντάγματος, οι οποίες ξήλωναν εργατικές και δημοκρατικές κατακτήσεις δεκαετιών, επέβαλαν την «αγορά και τον ανταγωνισμό» ως υπέρτατες αρχές και κατοχύρωναν τις στρατιωτικές εισβολές, μεταφέρονται σχεδόν αυτούσιες στην Ευρωσυνθήκη. Η υπερψήφισή της και η αποδοχή της από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αποτελούν επαίσχυντη πράξη κατά των συμφερόντων και των αναγκών των εργαζομένων στη χώρα μας, αλλά και όλων των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι μια Συνθήκη που κατοχυρώνει το δικαίωμα των πολυεθνικών και των χρηματιστηριακών ομίλων, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, να δρουν ασύδοτα σε βάρος του εισοδήματος, των όρων εργασίας, του ελεύθερου χρόνου και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των μισθωτών. Είναι μια Συνθήκη που κατοχυρώνει το δικαίωμα του ευρωστρατού να επεμβαίνει ως δύναμη κατοχής, όχι μόνο εκτός συνόρων, αλλά και εντός συνόρων! Η Γερμανία, για παράδειγμα, τυπικά νομιμοποιείται να επέμβει στρατιωτικά κατά της Ελλάδας, εάν κρίνει, μαζί με άλλες χώρες ότι διακυβεύονται τα συμφέροντα της ‘Ντόιτσε Τέλεκομ’ από την υποτιθέμενη «τρομοκρατική» δράση των εργαζόμενων του ΟΗΕ. Μη σας φανεί παράξενο: είναι τόσο… διασταλτικές οι διατυπώσεις περί «τρομοκρατίας», που μια κατάληψη η οποία θίγει τα «δημόσια συμφέροντα» ακόμη και μιας επιχείρησης της ΕΕ μπορεί να θεωρηθεί τρομοκρατική πράξη. Και δεν είναι μόνον αυτό. Οι άνθρωποι βλέπουν μακριά: Θέλουν να θωρακιστούν από ενδεχόμενα εργατικών ανατροπών σε κάποιο κράτος – μέλος και αποχωρήσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την απειλή της στρατιωτικής επέμβασης…

Η Ευρωσυνθήκη κατοχυρώνει τις ευρωπαρακολουθήσεις, τον ευρωεισαγγελέα, την ευρωαστυνομία. Όχι μόνο δεν θα υπάρχει πολιτικό άσυλο πουθενά για αγωνιστές, αλλά και ο ευρωεισαγγελέας θα μπορεί να δίνει ένταλμα σύλληψης στην ευρωαστυνομία, ανεξάρτητα από τη χώρα – μέλος όπου βρίσκεται ο «καταζητούμενος». Και σε αγαστή συνεργασία και αλληλοχαφιεδισμό με τις ΗΠΑ, με τις οποίες δικαιούται ο κάθε Μπαρόζο να υπογράφει κανονικές διεθνείς συμφωνίες, υποχρεωτικές για κάθε κράτος – μέλος.

Η δημόσια παιδεία θα δεχτεί νέα πλήγματα. Δεν είναι δα και άγνωστη η επιχειρηματολογία του Καραμανλή και του Στυλιανίδη για το πραξικόπημα εναντίον του άρθρου 16 στο όνομα κάποιας οδηγίας της ΕΕ ή της συμφωνίας της Μπολόνια, η οποία κατοχυρώνει την πλήρη παράδοση της ανώτατης εκπαίδευσης στις επιχειρήσεις. Τέλος, ό,τι μείνει από φτωχομεσαία αγροτιά θα ξεκληριστεί τελείως, με τις τιμές των βασικών αγροτικών προϊόντων να εκτινάσσονται στα ύψη, ενώ οι τιμές των παραγωγών βουλιάζουν κάτω από την πίεση των ευρωμονοπωλίων και του αγροτοβιομηχανικού συμπλέγματος. Και η διεύρυνση της ΕΕ δεν είναι τίποτε άλλο από τη δημιουργία ενός αχανούς χώρου προνομιακής αγοράς και εκμετάλλευσης για τα ευρωπαϊκά πολυεθνικά μονοπώλια, που αξιοποιείται ταυτόχρονα για τη συμπίεση προς τα κάτω των μισθών και των εργατικών δικαιωμάτων. Από αυτή σκοπιά λέμε όχι στην είσοδο κάθε νέας χώρας – και της ΠΓΔΜ – και όχι από τη σκοπιά των εθνικών ανταγωνισμών του κεφαλαίου.

Ο αντιδραστικός χαρακτήρας της ΕΕ, που υπήρχε από την αρχή στη συγκρότησή της, βαθαίνει και άλλο με τις «ειδικές πλειοψηφίες» που προβλέπει η Συνθήκη και οι οποίες παίρνουν τη θέση της ομοφωνίας των κρατών – μελών, απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο τους κρίσιμους μηχανισμούς αποφάσεων από τους λαούς. Και αυτό, τη στιγμή που όποια πέτρα κι αν σηκώσει το εργατικό και λαϊκό κίνημα στον αγώνα για τα δικαιώματά του, από κάτω θα βρει κάποια οδηγία της ΕΕ.

Γι’ αυτό πρέπει να διαδηλώσουμε όσο το δυνατό περισσότεροι την Τετάρτη, ενάντια στην Ευρωσυνθήκη, απαιτώντας δημοψήφισμα και καταψήφισή της. Για να μη νομιμοποιηθεί στη λαϊκή συνείδηση η έγκρισή της από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή.

Η ανυπακοή στις οδηγίες, η απειθαρχία στις πολιτικές επιλογές της είναι όρος για τη νικηφόρα αντίσταση στη νέα ακραία επιθετική πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου στη χώρα μας. Κυριολεκτικά, κάθε διεκδίκηση, κάθε κατάκτηση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος θα περνά πάνω από το πτώμα μιας οδηγίας. Γι’ αυτό απαιτείται να μην κρύβονται οι ευθύνες και οι στόχοι κατά της ΕΕ στο μαζικό κίνημα.

Αλλά δεν φτάνει μόνον αυτό. Η Ευρωσυνθήκη αναδεικνύει ολόκληρο τα αντιδραστικό, κεφαλαιοκρατικό και ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ΕΕ είναι καπιταλιστική ολοκλήρωση. Δεν μπορούν να σταθούν οι αυταπάτες περί «δημοκρατικής» ολοκλήρωσης ή περί φιλεργατικής μεταρρύθμισης, τις οποίες προβάλλει ο Συνασπισμός. Η συνεργασία της με τις ΗΠΑ σε κρίσιμους τομείς και μέσα στον αυξανόμενο ανταγωνισμό τους, ειδικά στην αντιδημοκρατική «υστερία της τρομοκρατίας» (για παράδειγμα, στις συλλήψεις και μεταγωγές της Αιρ–CIA) αποδεικνύουν την επικαιρότητα του συνθήματος «ΕΕ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Αλλά και την πολιτική ανοησία όσων (στελεχών του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού) πιστεύουν ότι η ΕΕ μπορεί να αποτελέσει φιλεργατικό και δημοκρατικό αντίβαρο στις ΗΠΑ. Ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ουδέτερο ή «αντικειμενικά δοσμένο» πεδίο της ταξικής πάλης. Η Ευρωπαϊκή ένωση δεν μεταρρυθμίζεται, ανατρέπεται. Και ανατροπή της πολιτικής της συνδέεται άμεσα με την πάλη για την ανατροπή της υπεραντιδραστικής επίθεσης του Καραμανλή και του κεφαλαίου. Και τέτοια ανατροπή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συνολική ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατ’ αναλογία (και όχι καθ’ ομοίωση): για να ανακουφιστούν έστω και λίγο από την κρίση του 1991-2001, οι εργαζόμενοι και τα μεσαία στρώματα της Αργεντινής, έπρεπε να αποχωρήσει η χώρα από τη σύνδεσή της με το δολάριο. Πολύ περισσότερο, για μια αποφασιστική βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης των εργαζομένων σε εθνικό επίπεδο, η ΕΕ αποτελεί ένα αποφασιστικό πολύμορφο εμπόδιο, κάτι σαν Λερναία Ύδρα, που θα πρέπει να κοπεί ριζικά. Μόνο η έξοδο της χώρας – και κάθε χώρας – από την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες για μια άλλη οικονομική, κοινωνική και πολιτική θέση των εργαζομένων και καταπιεσμένων στρωμάτων στην κοινωνία, για ένα βαθύ χτύπημα υπέρ των εργατικών μισθών και του ελεύθερου χρόνου και κατά των κερδών.

«Και θα γίνουμε Αλβανία;», ρωτούν οι κονδυλοφόροι. Η απάντηση είναι ότι οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε «Αλβανούς» σε κάθε χώρα της ΕΕ και με την πολιτική της. Δεύτερο, οι επαναστάτες θέλουν την έξοδο από την ΕΕ ως κρίκο, ως δρόμο και ως μια κρίσιμη προϋπόθεση για να μεγαλώσουν οι δυνατότητες για μια αντικαπιταλιστική επανάσταση στη χώρα μας. Ως εργατική «εθνική» συμβολή στο διεθνιστικό καθήκον της πλήρους διάλυσης αυτού του αντιδραστικού οικοδομήματος. Ως πρώτο βήμα στην κατεύθυνση μιας άλλης, εργατικής, αντικαπιταλιστικής διεθνοποίησης των ελεύθερα συνεταιρισμένων και επαναστατημένων λαών στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Και όχι για την ουτοπία μιας «λαϊκής εξουσίας», όπως υποστηρίζει το ΚΚΕ, το οποίο «ξεχνά» να θέσει το αίτημα της αποδέσμευσης της χώρας από την ΕΕ.

Με αυτό το περιεχόμενο, το ΝΑΡ και η νΚΑ, το ΜΕΡΑ, οι δυνάμεις της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης κατεβαίνουν και καλούν στις διαδηλώσεις της Τετάρτης. Με αιχμή το τριπλό σύνθημα, «Όχι στην Ευρωσυνθήκη – Όχι στην ΕΕ – Δημοψήφισμα τώρα!» καλούν σε κοινή δράση τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς στα μαζικό κίνημα. Χωρίς όμως να απαλλοτριώνουν το δικαίωμα της αυτοτέλειας και της ενότητας της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και των μετωπικών της συσπειρώσεων. Ώστε να μη διαχέεται η αντίληψή τους, ώστε να κερδίζουν συνειδήσεις, να αλλάζουν συσχετισμούς

KATΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Η δίωξη του αγωνιστή του αντιπολεμικού κινήματος Π.Κωνσταντίνου, Εκπροσώπου Τύπου της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και του μέλους της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας αποτελεί μια ακόμη ένδειξη του κλιμακωμένου αυταρχισμού της ελληνικής κυβέρνησης.

Σε εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης, όπου οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν, η ακρίβεια, ανεργία, λιτότητα αποτελούν καθημερινό βραχνά για την εργατική οικογένεια, η κυβέρνηση της ΝΔ. επιλέγει το δρόμο της κρατικής βίας και τρομοκρατίας.

Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού η παγκόσμια ενίσχυση των τραπεζιτών και των χρηματιστών, του κόσμου του πλούτου συνολικά, με τις αποφάσεις των διεθνών καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών, του G7, των ΗΠΑ- Ε.Ε. και όλων των κυβερνήσεων, γίνεται εις βάρος των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα, η κατάργηση και των τελευταίων εργατικών κατακτήσεων, η άγρια φορομπηξία στα λαϊκά στρώματα πάνε χέρι-χέρι με την επιβολή αφορολόγητου για το μεγάλο κεφάλαιο, τις ιδιωτικοποιήσεις, την εμπορευματοποίηση κάθε κοινωνικού αγαθού, ακόμη και τεράστιων εκτάσεων γης μέσω της εκκλησίας.

Αυτή η σκληρή ταξική πολιτική όμως ντύνεται και πολεμικά καθώς ήδη η Ελλάδα συμμετέχει σε (15) στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων του ΝΑΤΟ-ΟΗΕ-Ε.Ε., «εκπαιδεύει» την αεροπορία του Ισραήλ για να επιτεθεί στο Ισραήλ, έχει ρόλο στον ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ, στέλνει στρατεύματα όπου το απαιτήσουν οι ανάγκες του ελληνικού κεφαλαίου και αγοράζει όπλα αξίας 24 δις ευρώ.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας συμπεριέλαβε και τις απαγωγές των Πακιστανών εργατών, τις παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών συνομιλιών, τα τεράστια αυτά εγκλήματα της ελληνικής κυβέρνησης και των μυστικών υπηρεσιών, για τα οποία κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, με την πλήρη κάλυψη του ΠΑΣΟΚ, επιθυμούν την τρομοκράτηση του κόσμου της εργασίας εντός και εκτός συνόρων ώστε να εξυπηρετηθούν με τον καλύτερο τρόπο οι επιδιώξεις κερδών του ελληνικού κεφαλαίου και η διεκδίκηση περιφερειακού ιμπεριαλιστικού ρόλου από την «Ισχυρή Ελλάδα», απολαμβάνοντας καθεστώς αυθαιρεσίας και ασυλίας.

Η αμφισβήτηση λοιπόν του εργατικού και αντιπολεμικού κινήματος τίθεται εκτός νόμου. Την σκυτάλη από τα ΜΑΤ και τους αστυνομικούς με τις ζαρντινιέρες παίρνουν οι δικαστές, με την κάλυψη των ΜΜΕ και το υβρεολόγιο της ακροδεξιάς.



Η εποχή μας όμως συσσωρεύει οργή και εργατική αγανάκτηση που δε μπορεί να βολευτεί. Ξεπερνά την κατεστημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που υπογράφουν προδοτικά με ευθύνη των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ ΔΙΧΡΟΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ, δε βολεύεται από την συνυπεύθυνη για τον εργασιακό μεσαίωνα σοσιαλδημοκρατία, απειλεί με εργατικές εξεγέρσεις και ανιχνεύει δρόμους συνολικής αντικαπιταλιστικής ανατροπής.



Για όλους αυτούς τους λόγους εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας στους διωκόμενους συναγωνιστές, δηλώνουμε την συντροφική μας αλληλεγγύη.



Η τρομοκράτηση του κινήματος δεν πρέπει να περάσει.

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές τους εργατικού και αντιπολεμικού κινήματος.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

ΜΕ.Ρ.Α. - Κρίση και επαναστατική Αριστερά. Εκδήλωση - Συζήτηση.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΠΕΜΠΤΗ 23 - 10 - 08

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΙΘΟΥΣΑ ΓΚΙΝΗ - 7μ.μ.


Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΜΕ.Ρ.Α.

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ…

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ…

Εργάτες – εργαζόμενοι - άνεργοι

φτωχομεσαίοι αγρότες - νέοι και νέες

Η πιο καταλυτική κρίση του καπιταλισμού εδώ και 70 χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη. Μάταια οι Ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑ διαψεύδουν πανικόβλητοι τα δόγματά τους για «αυτορρύθμιση των αγορών» και προσπαθούν να σώσουν τις τράπεζες και τους χρηματιστηριακούς κολοσσούς τους με πρωτοφανείς ατικές παρεμβάσεις. Η τεράστια «φούσκα» που δημιούργησαν με την λεηλασία των εργαζόμενων και την κερδοσκοπική απληστία τους (600 τρις.$ κερδοσκοπικά παράγωγα - 10 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ), δεν πρόκειται να εξαφανιστεί χωρίς αντίστοιχη καταστροφή πλασματικού και πραγματικού κεφαλαίου αλλά και νέες ανείπωτες οδύνες για τους λαούς.

Η ίδια η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ που στήριξε την ενοποίηση και τις φιλοδοξίες της για αλματώδη καπιταλιστική ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα στις συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, στα τερατώδη ‘σύμφωνα σταθερότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας’, με ‘καύσιμο’ τα εργασιακά, μορφωτικά, κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και των ευρωπαϊκών λαών, απειλείται κι’ αυτή με κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, βαδίζει προς την ύφεση. Στο αποκορύφωμα της υποκρισίας της εγκρίνει τη ληστεία – σκάνδαλο των 1.500 δις € μέσα σε μια νύχτα, για να σωθούν ασφαλιστικές εταιρείες και τράπεζες, την ίδια ώρα που απαγορεύει ‘δια ροπάλου’ τις ‘κρατικές ενισχύσεις’ για Ολυμπιακή και ΟΣΕ, μεθοδεύει νέα βάρη για τους εργαζόμενους.

Η ΚΡΙΣΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, με την αστρονομική αύξηση της εκμετάλλευσης, την λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την συγκέντρωση τεράστιου πλούτου στα χέρια μιας ελάχιστης μειοψηφίας, τη φτώχια και την εξαθλίωση για τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών της γης, την περιβαλλοντική καταστροφή. Μια κρίση που δεν αντιμετωπίζεται με «κρατικές παρεμβάσεις» και κεϋνσιανές «ρυθμίσεις της αγοράς» υπέρ του κεφαλαίου, σαν αυτές που κατέρρευσαν τη δεκαετία του 70, που οδήγησαν στο φασισμό και τον πόλεμο στη δεκαετία του 30 και που προσπαθούν σήμερα να νεκραναστήσουν ψεύτικοι φίλοι των λαών. Αντίθετα οι αγωνιστικές αναζητήσεις των εργαζόμενων στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και οι κοινωνικές εξεγέρσεις στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου- για ν’ αποκτήσουν διέξοδο και προοπτική - ξαναφέρνουν στην ημερήσια διάταξη την ριζική επαναστατική αλλαγή του κοινωνικού συστήματος,. Για την κοινωνικοποίηση των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων της σύγχρονης εποχής, με εργατική εξουσία και δημοκρατία, όχι στην υπηρεσία μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων αλλά των δισεκατομμυρίων της εργατικής τάξης και των λαών.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΛΑΙΚΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ επικαλείται την διεθνή κρίση για να συγκαλύψει την κατάρρευση και του δικού της νεοφιλελευθερισμού. Εξαπολύει ταυτόχρονα μια νέα πρωτοφανή επίθεση στους εργαζόμενους με άγρια λιτότητα και φορομπηξία, νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, αντιδραστική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, λεηλασία της φύσης, κλιμάκωση του κρατικού αυταρχισμού, ευθυγράμμιση με όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή. Η ολοκληρωτική διάψευση των υποσχέσεών για «σεμνότητα και ταπεινότητα» και μια ατέλειωτη σειρά σκανδάλων έχουν οριστικά κλονίσει κάθε αξιοπιστία της, έχουν οξύνει τις εσωτερικές της αντιθέσεις, έχουν κάνει την ισχνή κυβερνητική πλειοψηφία της να κρέμεται από μια κλωστή. Ωστόσο το ζητούμενο για τους εργαζόμενους δεν είναι μια απλή κυβερνητική εναλλαγή, αλλά η ανάπτυξη εκείνου του μαζικού και μαχητικού κινήματος που θα οδηγεί όχι μόνο στην ανατροπή της Ν.Δ. αλλά και της πολιτικής της από τα κάτω και από αριστερά καθώς και στην επιβολή βασικών λαϊκών και εργατικών κατακτήσεων.

Για να γίνει όμως αυτό είναι απαραίτητο: ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΩΘΟΥΝ ΤΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕΘΟΔΕΥΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ, ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ.

· ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ με εργαλείο το ακροδεξιό και επικίνδυνο ΛΑΟΣ, για να το χρησιμοποιήσουν ως δεκανίκι και ως πιθανό εταίρο μιας κυβέρνησης του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και σκανδάλων, του Βατοπεδίου, της SIEMENS κλπ.

· ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ «ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΗ» ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ. Οι υποσχέσεις του για ‘έλεγχο των αγορών’, και για κάποια ‘επιδόματα ελεημοσύνης’ στους εργαζόμενους, για τη διάσωση του συστήματος, δεν μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι αυτό άνοιξε το δρόμο για όλες τις ιδιωτικοποιήσεις, έφερε το πρώτο ασφαλιστικό, ελαστικοποίησε τις εργασιακές σχέσεις, υπέταξε τα πάντα στην ΟΝΕ και τα ‘σύμφωνα σταθερότητας’. Καμιά «στροφή» δεν μπορεί να γίνει απ’ τις δυνάμεις του κεφαλαίου, των πολυεθνικών και της ΕΕ που το ΠΑΣΟΚ είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους.

· ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΦΡΑΞΟΥΝ ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ‘ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΘΥΡΩΝ’ ΤΟΥ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ, τον ‘ακολουθητισμό’ του στην ΓΣΕΕ, τη λογική του ‘ρεαλιστικού προγράμματος’, που αφήνει ανέπαφες τις βάσεις της κυριαρχίας του κεφαλαίου, την εγκατάλειψη κάθε έννοιας άλλης κοινωνίας, στην υπηρεσία των κάθε είδους κεντροαριστερών σεναρίων. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΚΕ που στο όνομα της «ιδεολογικής καθαρότητας» και της ψηφοθηρίας του, υπονομεύει και διασπά την αγωνιστική - ταξική ενότητα των εργαζόμενων, απορρίπτει την λογική του πολιτικού τους αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης, αντιμετωπίζει περίπου σαν αντίπαλο κάθε αγώνα που δεν ελέγχει, παραμένει προσκολλημένο στην εκφυλιστική γραφειοκρατική εκδοχή του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ,

ΤΟΝ ΚΛΟΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες

Μας χρωστάνε τα πάντα, δεν τους χρωστάμε τίποτα!! Είκοσι χρόνια τώρα το μερίδιο της εργασίας στον πλούτο μειώνεται σταθερά υπέρ του κεφαλαίου κι’ εμείς ‘απολαμβάνουμε’, λιτότητα, ανασφάλεια, ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών, το βραχνά των τραπεζών και των δανείων που μας πνίγει. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα, αγώνα – ρήξης – ανατροπής της καταστροφικής εκμετάλλευσης του ανθρώπου και της φύσης, της ελευθερίας των αγορών, της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, της πολεμικής Νέας Τάξης. Στόχος μας ο κλονισμός, η ανατροπή της αστικής κυριαρχίας.

· Ρήξη με την πολιτική της ΕΕ. Κάτω οι συνθήκες του Μάστριχτ και της Λισαβόνας, το Σύμφωνο Σταθερότητας, ο μορφωτικός μεσαίωνας της συνθήκης της Μπολώνια, η Κοινή Αγροτική Πολιτική των μεγαλοαγροτών και των πολυεθνικών τροφίμων. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση, ανατροπή πολιτικής και διάλυση της ΕΕ επαναστατική διεθνιστική ενοποίηση. Κοινοί αγώνες των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο.

· Πάλη ενάντια στην ακρίβεια και την ανεργία, για 1400 ευρώ κατώτερο μισθό, για δίκαιη αμοιβή του μόχθου του φτωχομεσαίου αγρότη, για άτοκα δάνεια πρώτης κατοικίας, για αύξηση των κοινωνικών δαπανών για Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμό, για προστασία του περιβάλλοντος. Για να περάσουν στα χέρια των εργαζόμενων τα βασικά μέσα παραγωγής (τράπεζες, ενέργεια, νερό, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές κλπ). Να αναλάβει το κράτος, με εργατικό-λαϊκό έλεγχο την ευθύνη όλων των επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση.

· Καμιά εμπιστοσύνη στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που πουλάει διαρκώς τους αγώνες (τελευταίο παράδειγμα η υπογραφή νύχτα της άθλιας ΕΓΣΣΕ). Μαχητική ενότητα όλων των αγωνιζόμενων δυνάμεων, της αριστεράς και κάθε εργαζόμενου για την υπέρβαση του υποταγμένου συνδικαλισμού, με επιτροπές αγώνα, συντονιστικά βάσης, ανεξάρτητο συντονισμό. Για συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων. Για ανεξάρτητους ταξικούς αγροτικούς συνεταιρισμούς και συλλόγους

· Κάτω τα χέρια από τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες μας. Όχι στις τρομοκρατικές, αυταρχικές και αντιαπεργιακές ρυθμίσεις. Όχι στον Καποδίστρια 2. Ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ…

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ – ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ! Για αποφασιστικά βήματα οικοδόμησης μιας άλλης επαναστατικής και ενωτικής αριστεράς. Για ένα ρεύμα που θα συνενώσει πολιτικές οργανώσεις, νέες εργατικές και νεολαιίστικες δυνάμεις που γεννιούνται μέσα στους αγώνες, δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής οικολογίας, τους αριστερούς αγωνιστές που προβληματίζονται και αγωνιούν, σε ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής πάλης και αναγέννησης της ίδιας της κομμουνιστικής προοπτικής στα επί μέρους ζητήματα και στις κεντρικές πολιτικές αναμετρήσεις.

· Όχι στην «κοινωνικοποίηση των ζημιών»! Να πληρώσει το κεφάλαιο τη δική του κρίση!

  • Να ανατρέψουμε τα μέτρα και το καθεστώς του εργασιακού μεσαίωνα κυβέρνησης- Ε.Ε. - κεφαλαίου - καλυτερεύοντας την ζωή μας!
  • Έξω απ’ το ΝΑΤΟ – Έξω απ’ την ΕΕ – Όχι στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα!
  • Με μια νέα αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά!
  • Για ανατροπή της Κυβέρνησης, του αστικού δικομματισμού, της αντιλαϊκής πολιτικής!
  • Για μιαν άλλη κοινωνία, της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας, της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής και απελευθέρωσης!

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΠΕΜΠΤΗ 23 - 10 - 08

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΙΘΟΥΣΑ ΓΚΙΝΗ - 7μ.μ.