ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΒΟΛΩΝ ΚΑΙ ΓΑΛΛΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ



Η πολιτική κυριαρχία του ΑΚΕΛ και η ανάληψη της προεδρίας της Μεγαλονήσου διέψευσε γρήγορα τις λαϊκές προσδοκίες ειρήνης και την ελπίδα ενός μέλλοντος χωρίς πολεμική εμπλοκή και μετατροπή της

Κύπρου σε Ιμπεριαλιστικό ορμητήριο.


Οι συνέπειες είναι αρνητικές πρώτα από όλα για την Κυπριακή νεολαία. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε πρόσφατα από το Υπουργείο Άμυνας στοχεύει στον ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό των αναβολών, αλλά και του χρόνου αυτών (μόνο 6 συν 6 μήνες). Για τον σκοπό αυτό υπάρχουν δύο Επιτροπές –Συμβούλιο Κατατάξεως και η Επιτροπή Εξετάσεως Σωματικής Ικανότητας- ενώ θα πραγματοποιείται έλεγχος και σε ένα ανώτερο επίπεδο από το Ειδικό Ιατροσυμβούλιο, η σύσταση του οποίου θα καθορίζεται απευθείας από τον υπουργό Άμυνας.


Οι στρατοκράτες της Κύπρου συμπέραναν ότι:
οι αντιρρησίες συνείδησης πλειοψηφικά είναι μάρτυρες του Ιεχωβά
πρέπει όσοι κρίνονται ακατάλληλοι για λόγους υγείας να υπηρετήσουν τη θητεία τους, να κρίνονται ικανοί για εναλλακτική θητεία-κοινωνική εργασία στο Δημόσιο.



νέοι που έχουν πάρει 12-24 μήνες αναβολή εγγράφονται σε πανεπιστημιακές σχολές, απαιτώντας αργότερα χορήγηση αναβολής κατάταξης για λόγους σπουδών.


Αν επαναφέρουμε στη μνήμη μας την επιχειρηματολογία και τους ύμνους του Έλληνα υπουργού Άμυνας Β.Μεϊμαράκη υπέρ του στρατολογικού συστήματος της Κύπρου, που θεωρείται πρότυπο και για την Ελλάδα, κατανοούμε ότι το κυπριακό κατεστημένο στρέφεται εναντίον της νεολαίας στην Κύπρο, αποτελώντας ταυτόχρονα τον «λαγό» στην κούρσα των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων και στην Ελλάδα.


Το σχέδιο τους είναι η κατάταξη αμέσως μετά το σχολειό σε Ελλάδα-Κύπρο για τους γνωστούς λόγους χειραγώγησης, καθυπόταξης και χρήσης της νεολαίας με τις λιγότερες αντιδράσεις στα πολεμικά τους σχέδια.
Όσοι για λόγους υγείας απαλλάσσονται της στρατιωτικής θητείας θα δουλεύουν δωρεάν στο κράτος για πολλαπλάσιο χρόνο. Αποδεικνύεται ότι ο θεσμός της εναλλακτικής θητείας αποσκοπεί στην μεγαλύτερη εκμετάλλευση της νεολαίας, καθιστώντας και ερμηνεύοντας την υποχρέωση στρατιωτικής θητείας ως «χρέος» προς το κράτος, που όταν δεν το «υπηρετείς», θα εξοφλείται με δωρεάν εργασία.
Η βάναυση αυτή εργασιακή εκμετάλλευση της κυπριακής νεολαίας, ακολουθεί την στράτευση μετά το σχολείο σε μια αλυσίδα επικίνδυνων αποφάσεων, που εμπλέκουν στρατιωτικά Ελλάδα-Κύπρο σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Μόλις πρόσφατα όλοι οι φιλειρηνικοί πολίτες έντρομοι πληροφορήθηκαν τα σενάρια επίθεσης στο Ιράν, με άμεση και καθοριστική συμβολή των Κυπριακών και Ελληνικών Ενόπλων δυνάμεων.
Η Κύπρος όχι μόνο εμπλέκεται στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, όχι μόνο μετατρέπεται σε αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. και σημαντική ζώνη ηλεκτρονικού πολέμου, αλλά δηλώνει συμμετοχή ήδη σε Ευρωστρατό και Βαλκανική Ταξιαρχία Είναι αποφάσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν την υπογραφή ολόκληρου του αστικού πολιτικό-οικονομικού κατεστημένου, με πρωταγωνιστή πλέον το ΑΚΕΛ.


Προβαλλόμενη αιτία είναι η τουρκική κατοχή μέρους του νησιού και ο κίνδυνος που ελλοχεύει.


Το Ε/Κ κατεστημένο αποφεύγει να δει και τα δικά του σφάλματα που οδήγησαν στην σύγκρουση κοινοτήτων στην Κύπρο, σφυρίζει αδιάφορα στην υπενθύμιση της ελληνικής αμφισβήτησης της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και τα εγκλήματα που προκάλεσε το ελληνικό πραξικόπημα του 1974. Αντί να κινηθεί σε μια πορεία συμφιλίωσης και κοινού αγώνα Ε/Κ και Τ/Κ εργαζομένων που θα απονομιμοποιούσε εμπράκτως την ΤΔΒΚ και την επέμβαση Ελληνικών-Τουρκικών και ξένων δυνάμεων, απαιτώντας της έξοδο όλων των στρατευμάτων-βάσεων από το νησί και απεμπλέκοντας το παρόν και μέλλον του Κυπριακού λαού από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, επιλέγει την πολεμική εμπλοκή.


Ο στόχος μάλιστα να επιβεβαιώσει την αναγνώριση μίας και «μόνης κρατικής οντότητας στο νησί» και να ξεπλύνει τις «ενοχές» του συνόλου της Κυπριακής ηγεσίας για την λαϊκή ανυπακοή και το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, τους οδηγεί σε Αμυντική Συμφωνία με τη Γαλλία, που εξασφαλίζει μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο.


Αξίζει να διαπιστώσουμε την αναβάθμιση της ιμπεριαλιστική παρέμβασης τόσο της Ε.Ε., όσο και των επιμέρους ευρωπαϊκών κρατών. Ιδιαίτερα η Γαλλία, με βλέψεις σε Συρία, Μ.Ανατολή, Β.Αφρική και πρωτίστως σε Λίβανο εξασφαλίζει τη δυνατότητα χρήσης όλων των λιμανιών και αεροδρομίων της Κύπρου, της Αεροπορικής βάσης «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο και της Ναυτικής βάσης «Ευάγγελος Φλωράκης» στην περιοχή Ζυγίου.


Όμως αυτές οι πολιτικές επιλογές Κύπρου-Ελλάδας στέφονται κατά των λαών της Μέσης Ανατολής, ενισχύοντας τους φόβους εκδίκησης. Φόβοι που θα τους υπερπροβάλλουν και εκμεταλλευτούν οι πολιτικές ηγεσίες για να δικαιολογήσουν και επεκτείνουν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής θα διεξάγουν ασκήσεις με «τρομοκρατικά σενάρια» (η άσκηση «Αργοναύτης» των ελληνικών, Γαλλικών και Κυπριακών Ενόπλων Δυνάμεων προέβλεπε και προσπάθεια διείσδυσης, μέσω θαλάσσης, επικίνδυνων τρομοκρατών στην Κύπρο!!!).


Τέλος, η δεκάχρονης διάρκειας (με πρόβλεψη τροποποίησης σε περίπτωση Επίλυσης του Κυπριακού και γραπτής από κοινού συγκατάθεση των Μερών ώστε να καταστεί συμφωνία του νέου Κυπριακού κράτους που θα δημιουργηθεί) Γάλλο-Κυπριακή Αμυντική

Συμφωνία που υπογράφτηκε το Φεβρουάριο του 2007 και επικυρώθηκε στα μέσα Ιουνίου από την Κυπριακή Βουλή προβλέπει και «ανταλλαγή διαβαθμισμένων πληροφοριών μεταξύ τους» για την ΑΣΦΑΛΕΙΑ μας.


Πιστεύουμε ότι η επικίνδυνη εμπλοκή Κύπρου-Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς πρέπει να αμφισβητηθεί άμεσα από το αντιπολεμικό κίνημα.


Μόνο η κοινή πάλη Ελληνικού-Κυπριακού-Τουρκικού λαού μπορεί να βάλει φραγμό στο πόλεμο, τους εξοπλισμούς και την συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.


Οι κοινοί εργατικοί-διεθνιστικοί αγώνες μπορούν και πρέπει να αντιπαλέψουν τη κοινή αντιδραστική αντεργατική τους πολιτική, που ενοποιεί την αστική Ελλάδα των σκανδάλων και την αστική Τουρκία του σπαρασσόμενου κατεστημένου, στην εξασφάλιση της μεγαλύτερης εκμετάλλευσης των εργαζομένων.


Κοινοί εργατικοί αγώνες λοιπόν ενάντια σε ΝΑΤΟ-Ε.Ε.-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ.


Για να βγει η Ελλάδα-Κύπρος και να εμποδίσουμε την είσοδο της Τουρκίας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης του εργασιακού Μεσαίωνα, του κρατικού αυταρχισμού και της κατάργησης κάθε εργατικού δικαιώματος, κάθε δημοκρατικής κατάκτησης.


Στοχεύοντας στην Ανατροπή των νόμων της Αγοράς και της καπιταλιστικής κυριαρχίας.


ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Η ΛΕΥΚΙΜΗ ΝΤΥΘΗΚΕ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ

ΠΑΝΔΗΜΟΣ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Την προηγούμενη Κυριακή κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την αντίδραση των κατοίκων της Λευκίμμης .
Είχαν προηγηθεί οι συγκρούσεις με τα ΜΑΤ οι συλλήψεις δεκάδων κατοίκων , οι ξυλοδαρμοί , οι απειλές προς τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής και ο βαρύτατος τραυματισμός της Μαρίας.
Η σκιά της τρομοκρατίας είχε πέσει βαριά πάνω σε ολόκληρο το νησί.Η συγκέντρωση και η πορεία χιλιομέτρων των κατοίκων της περιοχής ήταν συγκλονιστική και η καλύτερη απάντηση στην τρομοκρατία της Κυβέρνησης και των δυνάμεων καταστολής.
Χιλιάδες κάτοικοι της Λευκίμμης από όλα τα χωριά κατέκλεισαν την περιοχή . Δάσκαλοι και μαθητές, γερόντισσες αγρότισσες από τα γύρω χωριά, ξενοδοχοϋπάλληλοι που παράτησαν τις δουλείες τους .
Οι νεολαία των κλαμπ και οι παπάδες της περιοχής . Ανάπηροι με καρότσια και ανήμπορες γριές με τα μπαστούνια τους . Ήταν όλοι έκτος από το Δήμαρχο και τα ΜΑΤ.
Όταν η πορεία έφτασε μπροστά στο αστυνομικό τμήμα οι νεότεροι κινήθηκαν για να επιτεθούν . Το αστυνομικό τμήμα που όλη την προηγούμενη βδομάδα ήταν άδειο τώρα είχαν βάλει απέξω ένα αμούστακο παιδί για φύλακα .
Η παγίδα ήταν έτοιμη . Εάν δεν έμπαιναν μπροστά οι πιο έμπειροι της Συντονιστικής επιτροπής τώρα οι Κυβέρνηση θα είχε στρέψει τους πάντες εναντίον των κατοίκων της Λευκίμμης.
Στη διάρκεια της πορείας διαδόθηκε σαν αστραπή η είδηση για τον θάνατο της Μαρίας . Το πλήθος βουβάθηκε μεμιάς και τα βλέμματα χαμήλωσαν προς τη γη. Δίπλα μου ένα παπάς έκλεγε, τα τύμπανα χτυπούσαν πένθιμα και κανείς δεν μιλούσε στον διπλανό του.Καθώς περνούσαμε από το κέντρο σκεφτόμουν ότι κάποια στιγμή, με έξοδα των κατοίκων, θα πρέπει να στηθεί ένα άγαλμα- πώς έχουν οι άλλοι τα αγάλματα των μεγάλων ευεργετών- εμείς να έχουμε το άγαλμα της Μαρίας της καθαρίστριας, που έχασε την ζωή της για να μην καταστραφεί ο τόπος της.
Και για να μπορούν τα παιδιά της να ζουν σαν άνθρωποι.Όσο και αν προσπαθήσουν να κατασκευάσουν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι μια αλήθεια που να τους βολεύει πάντα θα συναντούν μπροστά τους τη αλήθεια που είδαν με τα μάτια τους εκατοντάδες συντοπίτες της.Το παιδί πήγε να πάρει το παπί του που είχε μείνει ανάμεσα από το πρώτο και το δεύτερο οδόφραγμα. Τα ΜΑΤ το άφησαν να περάσει και όταν γύριζε το χτύπησαν με τα κλομπ στα χέρια και στη μέση με αποτέλεσμα να πέσει προς τα πίσω και το μηχανάκι να χτυπήσει τη Μαρία που βρισκόταν πέντε μέτρα πιο μπροστά. Αυτό το είδαν δεκάδες κάτοικοι της Λευκίμμης που βρίσκονταν εκεί και ήδη καταθέτουν ως αυτόπτες μάρτυρες.Την επόμενη μέρα παραιτήθηκαν όλα τα μέλη και τα στελέχη της ΝΔ στην Νότια Κέρκυρα Ενώ ο άφαντος Δήμαρχος του ΠΑΣΟΚ έστειλε τα «συλλυπητήρια του» σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό. Αυτός που (όπως αποκάλυψε μια τοπική εφημερίδα) παρακαλούσε τον αστυνομικό διευθυντή να στείλει τα ΜΑΤ να βγάλουν από τη χωματερή τους δέκα ξυπόλητους καταληψίες. Εντωμεταξύ πόλεμος ξέσπασε και ανάμεσα στα μέλη τους οπαδούς και τους δημοτικούς σύμβουλους του ΚΚΕ. Αιτία το γεγονός ότι το δάσος δίπλα στη Λευκίμμη που προορίζεται για χωματερή , αγοράστηκε επί Δημαρχίας του «κόκκινου Δημάρχου» από μια οικογένεια μελών του ΚΚΕ.
Το δάσος όμως έχει και άλλη μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Εκεί είχε κρυφτεί κυνηγημένος μετά τον εμφύλιο πόλεμο ένας πρόγονος της εν λόγω οικογένειας αντάρτης του Δημοκρατικού στρατού.
Η ιστορία λέει ότι ο Αντάρτης συνελήφθη και οδηγήθηκε στα Γιάννενα όπου και εκτελέστηκε. Ψάχνοντας λοιπόν να βρω ένα μπαλκόνι για να πάρω μια φωτογραφία από ψηλά ζήτησα την άδεια από μια γερόντισσα για να μπω στο σπίτι .
Όπως κοιτάζαμε από ψηλά την ρώτησα - Είναι αλήθεια ότι εκεί κρυβόταν ο Αντάρτης που εκτελέσανε στα Γιάννενα?- Τι λες παιδάκι μου ποιος σου λέει τέτοια πράγματα!!μου απάντησε - Αυτόν δεν τονε πιάκανε ποτές εχάθηκε τσου λόγγους και τα βράδια τρογυρνάει σαν το αερικό! Όπως καταλαβαίνετε ο θρύλος έχει άλλη άποψη.
Και όπως φαίνεται έχουν και οι συγγενείς άλλη άποψη.Η κηδεία της Μαρίας έγινε την Τρίτη το απόγευμα . Η Λευκίμμη ήταν ντυμένη στα μαύρα. Πλήθος ανθρώπων και κάνεις δεν παραξενεύτηκε που δεν ήταν κανένας εκπρόσωπος της πολιτείας , το θεωρούσαν απολύτως φυσιολογικό.
Αυτοί όλοι που προσπαθούν να πείσουν ότι επρόκειτο για ένα «ατυχές συμβάν», η οι άλλοι που ισχυρίζονται ότι έφταιγε το παιδί με το μηχανάκι που είναι ?
Την ίδια ώρα δημοσιευόταν στο διαδύκτιο οι φωτογραφίες με τα ΜΑΤ να χτυπούνε το παιδί και πιο πέρα την βαριά τραυματισμένη και δίπλα της το μηχανάκι.
Δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες έσπευσαν να καταθέσουν . Δημοσιογράφοι που τους απαγόρευσαν να καλύψουν τις σκηνές των ξυλοδαρμών σε όλη την διάρκεια των επεισοδίων και ο άνθρωπος που τράβηξε τις φωτογραφίες, κυνηγήθηκε και κατάφερε να διαφύγει μέσα από τον ελαιώνα.Ολόκληρη η «συντεταγμένη πολιτεία» Η κυβέρνηση , οι τοπικοί άρχοντες , η εργολήπτρια εταιρία , το τηλεοπτικό κανάλι της εργολήπτριας εταιρίας, ο δημοσιογράφος του τοπικού καναλιού της εργολήπτριας εταιρίας , ο αριστερός βουλευτής που μιλάει όποτε θέλει στο τοπικό κανάλι της εργολήπτριας εταιρίας , το μέλος του Π.Γ που ανέλαβε να εξομαλύνει τα «πράγματα» στο κόμμα του . Οι Δήμαρχοι που φοβούνται μήπως βγουν και τα δικά τους στο φόρο.Όλοι, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, ελπίζουν στην εκτόνωση της κατάστασης και στην επιστροφή της περιοχής στην ομαλότητα.
Οι κάτοικοι, βέβαια , γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα είναι καταστρεπτικό για την περιοχή τους και οργανώνουν τις κινητοποιήσεις τους.
Την Πέμπτη κατέλαβαν το Δημαρχείο και το μετέτρεψαν σε κέντρο συντονισμού του αγώνα τους .Όπως δήλωσε στην εφημερίδα μας ο Βασίλης Καραβαζάκης ,μέλος της συντονιστικής επιτροπής και του περιβαλλοντικού συλλόγου «Το Αλεύχιμον». « Ο λαός της Λευκίμμης από τα ξημερώματα της 29-5-2008 έγινε θύμα της ωμής και άγριας βίας των δυνάμεων καταστολής Μια νεκρή , δυο βαριά τραυματίες, δεκατρείς συλλήψεις ξυλοδαρμοί, κατάλυση κάθε δικαιώματος διεκδίκησης για τη υγεία και το περιβάλλον της περιοχής μας.
Δέκα διμοιρίες των ΜΑΤ , ΥΜΕΤ, ΟΠΚΕ, Ασφάλειας Κέρκυρας , θέλησαν να τσακίσουν την αντίσταση των κατοίκων που αντιστέκονται εδώ και τρία χρόνια στη δημιουργία ενός καθ’όλα παράνομου έργου.Την ευθύνη φέρουν η Περιφέρεια, η Νομαρχία, ο Σύνδεσμος καθαριότητας, ο Δήμος Λευκιμμαίων και βεβαίως ο υπουργός που έδωσε το πρόσταγμα. Στις εκκλήσεις των κατοίκων προς όλους τους αρμόδιους φορείς του νησιού να παρέμβουν ώστε να εμποδίσουν την επέμβαση των ΜΑΤ, όλοι δήλωναν αναρμόδιοι, ενώ ήταν άφαντος ο Δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Λευκιμμαίων, που άφησαν τους Δημότες τους στο έλεος των ΜΑΤ.
Ζητάμε να φύγουν τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη, να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της δολοφονικής βίας , να σταματήσουν αμέσως οι εργασίες του ΧΥΤΑ- χωματερής, να παραιτηθούν αμέσως ο Δήμαρχος και το Δημοτικό συμβούλιο του Δήμου μας , να σταματήσουν οι διώξεις των συμπολιτών μας.
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει, ο αγώνας θα δικαιωθεί».Το Εργατικό κέντρο, οι συσπειρώσεις δασκάλων και καθηγητών και η συντονιστική επιτροπή Λευκίμμης καλούν σε συντονισμό της δράσης τις οργανώσεις του νησιού και κερκυραϊκό συλλαλητήριο με αιτήματα να συλληφθούν οι ένοχοι της δολοφονικής επίθεσης των ΜΑΤ που είχε ως άμεση συνέπεια το θάνατο της γυναίκας.
Να αποχωρήσουν τα ΜΑΤ από την Κέρκυρα. Να σταματήσουν οι εργασίες κατασκευής του παράνομου ΧΥΤΑ και να ξεκινήσει η διαδικασία για την λύση του προβλήματος των αποριμάτων σε επίπεδο νομού με την κατασκευή ΧΥΤΥ ( Χώρου υγειονομικής ταφής Υπολειμμάτων) δηλαδή εργοστασίου επεξεργασίας και ταφής των άχρηστων πλέον υπολειμμάτων.
Αν κάποιος αναγνώστης η φορέας θέλει να υπογράψει στο βιβλίο συλλυπητηρίων για την Μαρία η να επικοινωνήσει με την Συντονιστική Επιτροπή των Κατοίκων της Λευκίμμης ,μπορεί να μπει στο xyta-lefkimis.blogspot.com

Σταμάτης Κυριάκης

Κέρκυρα 6 Ιουνίου 2008

Για την εφημερίδα «ΠΡΙΝ»

Η εξέγερση των κατοίκων της Λευκίμμης αναδεικνύει το κεφαλαιώδες ζήτημα της διάθεσης των απορριμμάτων , της ποιότητας της ζωή μας και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος μας .
Ένα πρόβλημα που έχει προκαλέσει πολλές κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα.
Το δόγμα όλων των Κυβερνήσεων είναι να σπρώχνει κάθε τόσο τα σκουπίδια κάτω από το χαλί.
Αυτό έχει σαν συνέπεια να λειτουργούν στην χώρα μας χιλιάδες μικρές και μεγάλες χωματερές που καταστρέφουν τον υδροφόρο ορίζοντα και κάνουν αφόρητη την ζωή του μεγαλύτερου μέρους του πλυθησμού.
Αλλά και οι λεγόμενοι ΧΥΤΑ δεν είναι τίποτα άλλο παρά τεράστιοι λάκκοι με απλωμένο ένα νάιλον μέσα το οποίο σχίζεται κάθε που τα φορτηγά ρίχνουν μέσα βαριά αντικείμενα με αποτέλεσμα να μολύνεται ο υδροφόρος ορίζοντας, δηλαδή το νερό που πίνουμε .
Οι μετρήσεις που έγιναν για την Κέρκυρα από το Γενικό χημείο του κράτους έδειξαν ότι το σύνολο των πηγών της Κέρκυρας είναι ακατάλληλο για πόση η βρίσκεται στα όρια.
Και μιλάμε ακόμα και για το ορεινό Σωκράκι που φημίζεται για το καθαρό του νερό.
Ο κατ΄ ευφημισμό ΧΥΤΑ που δέχεται τα απορρίμματα της πόλης της Κέρκυρας έχει καταστρέψει ολόκληρη την περιοχή Τεμπλονίου με αποτέλεσμα οι κάτοικοι και της εκεί περιοχής να έχουν ξεσηκωθεί κλείνοντας την χωματερή κάθε τόσο.
Οι κάτοικοι της περιοχής Καρβουνάρη στο νομό Θεσπρωτίας αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα. Ξέρουν ότι η λειτουργία ενός ΧΥΤΑ καταλήγει σε ανεξέλεγκτη χωματερή και στην καταστροφή του τόπου τους.
Δεν έχουν εμπιστοσύνη πλέον στις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων αρχών.Η κυβέρνηση απέναντι στα απολύτως λογικά αιτήματα των κατοίκων χρησιμοποιεί τον μόνο τομέα της κρατικής μηχανής που λειτουργεί υποδειγματικά, τις δυνάμεις καταστολής.
Οι εργαζόμενοι καταλαβαίνουν ολοένα και περισσότεροι ότι το πρόβλημα της υποβάθμισης του περιβάλλοντος δεν είναι ούτε πρόβλημα των κομμάτων ούτε πρόβλημα της κυβέρνησης ούτε πρόβλημα των καθώς πρέπει περιβαλλοντικών οργανώσεων .
Είναι ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η αυτοοργάνωση , ο συντονισμός και η συνειδητή ένταξη των περιβαλλοντικών προβλημάτων στα συνολικά προβλήματα της εργατικής τάξης είναι πλέον άμεση ανάγκη.
Η ηρωική εξέγερση των Λευκιμμιωτών αποκαλύπτει την εγκληματική τυχοδιωκτική και ανεύθυνη πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ. Την συμπόρευση των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των δημάρχων της συμφοράς.
Δημιουργεί τριγμούς στο εσωτερικό των τοπικών οργανώσεων των κομμάτων και οδηγεί στην αποδέσμευση από την κυρίαρχη πολιτική.

Σταμάτης Κυριάκης

Σχετικά άρθρα:

Απάντηση Στ. Κυριάκη σε επιστολή του πρώην δημάρχου Λευκιμμαίων Ν. Κουλούρη για το ΧΥΤΑ Λευκίμμης

Για ποια Αριστερά; Για ποια Ευρώπη;

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ LCR ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Του Σάββα Μιχαήλ

Στις 31 Μαΐου -1 Ιουνίου έγινε στο Παρίσι, με πρωτοβουλία της γαλλικής Κομμουνιστικής Επαναστατικής Λίγκας (LCR), πλατιά ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη της «Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς» για την ανασυγκρότησή της σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Πήραν μέρος, μαζί με τις οργανώσεις που ήδη συμμετείχαν στη συσπείρωση μ’ αυτό το όνομα κι άλλες που δεν είχαν σχέση μαζί της στο παρελθόν, συνολικά καμιά τριανταριά, μαζί και παρατηρητής από την αδελφή οργάνωση της ΔΕΑ στις ΗΠΑ, την ISO.

Οι οργανωτές δώσανε στον εαυτό τους συγχαρητήρια για την επιτυχία της συνάντησης, την οποία αποδίδουν, όπως γράφουν στην «Ρουζ», την εφημερίδα της Λίγκας, «κατ’ αρχήν στην περιέργεια και την συμπάθεια για την πρωτοβουλία της LCR και του NPA (Nouveau Parti Anticapitaliste - Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος)». Θυμίζουμε ότι η Λίγκα στο τελευταίο της συνέδριο αποφάσισε να υποστηρίξει την συγκρότηση ενός «πλατιού αντικαπιταλιστικού κόμματος» που θα ενώνει επαναστάτες και μη επαναστάτες αγωνιστές. Στο νέο, ρητά μη τροτσκιστικό, ευρύ σχηματισμό η ίδια η Λίγκα θα συγχωνευτεί, αφού αυτοδιαλυθεί και κόψει τους οργανωτικούς δεσμούς με το διεθνές της κέντρο που φέρει το ενοχλητικό και περιοριστικό όνομα «4η Διεθνής».

Βέβαια, πόλος έλξης στο Παρίσι δεν ήταν μόνο η πρωτοβουλία για ένα πλατύ αντικαπιταλιστικό κόμμα χωρίς δεσμεύσεις στην επαναστατική μαρξιστική παράδοση. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η Λίγκα έγινε πόλος έλξης λόγω των θεαματικών εκλογικών της επιτυχιών που σε συνθήκες αποσάθρωσης της σοσιαλδημοκρατίας και συρρίκνωσης του σταλινικού Γαλλικού ΚΚ έχουν καταστήσει το «κόμμα του Μπεζανσενό» σημείο αναφοράς σε πολλούς νέους αγωνιστές, την μόνη «Αριστερά στα αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος».

Το ίδιο άρθρο στη «Ρουζ», όσο περιχαρές κι αν είναι για την ελκτική δύναμη της προοπτικής ενός κόμματος που θα ξεπερνά(;) τη διαίρεση μεταρρύθμισης κι επανάστασης, δεν περιορίζει τις αιτίες της επιτυχίας της Συνδιάσκεψης σ’ αυτή και μόνο.

Μιλάει για «σημεία σύγκλισης πάνω στο χαρακτήρα της καπιταλιστικής επίθεσης, πάνω στην εξέλιξη της σοσιαλδημοκρατίας και των Κομμουνιστικών Κομμάτων, πάνω στη δυναμική της ταξικής πάλης». Αναφέρονται επίσης «κοινά σημεία αναφοράς πάνω στα κύρια αντικαπιταλιστικά μέτρα απέναντι στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και την αναγκαιότητα μιας πολιτικής ξεκάθαρης ανεξαρτησίας απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία. Όλες οι οργανώσεις που ήταν παρούσες επαναβεβαίωσαν την αναγκαιότητα απόρριψης της πολιτικής των κοινοβουλευτικών και κυβερνητικών συνασπισμών με τον σοσιαλφιλελευθερισμό της σοσιαλδημοκρατίας ή της κεντροαριστεράς». (Η υπογράμμιση της τελευταίας φράσης είναι δική μας).

Η τελευταία πρόταση μάλιστα γεννά ιδιαίτερα ερωτήματα.

Πρώτο, γιατί χρησιμοποιείται η ασαφής έκφραση «σοσιαλφιλελευθερισμός της σοσιαλδημοκρατίας ή της κεντροαριστεράς»; Τι τελικά απορρίπτεται; Ο κοινοβουλευτικός-κυβερνητικός συνασπισμός με τον σοσιαλφιλελευθερισμό και μόνο; Αν η σοσιαλδημοκρατία ή μερίδα της απορρίψει επίσης τον σοσιαλφιλελευθερισμό (που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε διαλυτική κρίση μαζί με τον νεοφιλελευθερισμό) υπάρχει ενδεχόμενο συνασπισμού μαζί της στην Βουλή ή την κυβέρνηση; Μήπως ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν το δέχεται όχι μόνο ο Αλαβάνος αλλά ακόμα κι ο Κουβέλης του Συνασπισμού;

Δεύτερο. Γνωρίζοντας ποιες συγκεκριμένες οργανώσεις παρευρίσκονταν, ανάμεσα σε άλλες ήταν και ορισμένες που στήριξαν τέτοιους συνασπισμούς, κι άρα δεν επιτρέπεται η γενίκευση «όλες οι οργανώσεις κλπ.» Στο Παρίσι ήρθε, από την Ιταλία, η Sinistra Critica που συμμετείχε σε κοινοβουλευτικό-κυβερνητικό συνασπισμό της Κεντροαριστεράς στην κυβέρνηση Πρόντι, της έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης 22 φορές πριν, πολύ καθυστερημένα, αποχωρήσει. Από την Πορτογαλία, το Μπλοκ της Αριστεράς με ολοένα πιο φανερά σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Από την Δανία, η Πρασινο-Κόκκινη Συμμαχία με ανοιχτές πόρτες και παράθυρα στη σοσιαλδημοκρατία. Από την Γερμανία, μια πλειάδα ομάδων όπου άλλες δουλεύουν μέσα στη σοσιαλδημοκρατία του SPD κι άλλες σε άμεση σύνδεση με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία της Linke. Από την Βρετανία, το ρεφορμιστικό Respect, που έχει προσχωρήσει στο «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, και ακολουθεί μια πολιτική συνεργασίας όχι μόνο με τμήματα των Εργατικών αλλά και με αστικές δυνάμεις – γεγονός που έφερε και την πρόσφατη διάσπασή του. Από την Ελλάδα, μαζί με άλλους, (θα επανέλθουμε αμέσως πιο κάτω) πήγε ο Συνασπισμός κι ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν χρειάζονται συστάσεις.

Η «Ρουζ» αναγνωρίζει ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις οργανώσεις της Συνδιάσκεψης πάνω «στις διαφορετικές εμπειρίες στην Ευρώπη, το ζήτημα -κλειδί της διατύπωσης ενός ευρωπαϊκού αντικαπιταλιστικού προγράμματος», το πρόβλημα του πολέμου, της οικολογικής κρίσης, «του περιεχομένου και των μορφών του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Πάντως αποφάσισαν να κάνουν κοινή δράση πάνω σ’ αυτά τα θέματα και να τα ξανασυζητήσουν σε νέα Συνδιάσκεψη το 2009 - χρονιά Ευρωεκλογών για την οποία δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η γαλλική Λίγκα να υπάρξει «πλατύ ευρωπαϊκό αντικαπιταλιστικό ψηφοδέλτιο» - σε χαλαρή, προφανώς, πολιτική-προγραμματική βάση.

Εντύπωση προκαλεί ότι από την Ελλάδα ήρθε αυτή τη φορά η πιο πολυάριθμη αντιπροσωπεία. Σύμφωνα με τον κατάλογο που δημοσιεύεται στην «Ρουζ» συμμετείχαν : η ΑΡΑΣ, το Κόκκινο, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΚΟΕ, ο Συνασπισμός, του ΝΑΡ, η ΑΡΑΝ, η ΔΕΑ, η ΟΚΔΕ(Σπάρτακος), οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, το ΣΕΚ και η ΑΚΟΑ. Μ’ άλλα λόγια, όλες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Συνασπισμό, όλο το σχήμα της ΕΝΑΝΤΙΑ και το μισό ΜΕΡΑ.

Αν αφαιρέσουμε τις μαοϊκές οργανώσεις (με εξαίρεση την ΚΟΕ που είναι βαθιά ριζωμένη στον ΣΥΡΙΖΑ) και που προφανώς ο σταλινισμός τους στάθηκε εμπόδιο στην αποδοχή της πρόσκλησης μιας τροτσκιστικής οργάνωσης, και την άλλην ΟΚΔΕ που έχει έρθει σε ρήξη με την LCR και τη διεθνή της οργάνωση, την πάλαι ποτέ Ενιαία Γραμματεία, οι «Λακεδαιμόνιοι» που ευκρινώς απουσιάζανε από την πανστρατιά της ελληνικής ριζοσπαστικής κι επαναστατικής Αριστεράς ήταν η δική μας τροτσκιστική οργάνωση, το ΕΕΚ.

Κατηγορηθήκαμε για «σεχταρισμό» γι’ αυτό όπως και για την απόσταση που κρατήσαμε από την εκδήλωση με τον Αλαίν Κριβίν που συνδιοργάνωσαν όλοι οι συμμετέχοντες και στη Συνδιάσκεψη του Παρισιού. Η άρνησή μας να γίνουμε κι εμείς «συνδιοργανωτές» βασίζονταν όχι σε κανέναν σεχταρισμό αλλά στο πλαίσιο που ήθελε με το ζόρι να επιβάλλει η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος υποτάσσοντας την εκδήλωση για τον Μάη του ’68 στην προετοιμασία της Συνδιάσκεψης του Παρισιού και του κοινού ψηφοδελτίου για τις Ευρωεκλογές του 2009 (Βλ. Δήλωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΕΕΚ της 6/5/08 στη Νέα Προοπτική φύλλο 429, 10/5/08).

Ο ερχομός του Κριβίν έδωσε πράγματι την ευκαιρία να συναντηθεί όχι μόνο με εκπροσώπους της ελληνικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αλλά και με τον Τσίπρα, το Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, (η συνάντηση και η συνέντευξη Κριβίν προβλήθηκαν δεόντως στην Αυγή και στον αστικό Τύπο), όλο το φάσμα των δυνάμεων που πήραν μέρος στη Συνδιάσκεψη στο Παρίσι.

Η Δήλωση του Πολιτικού Γραφείου του ΕΕΚ της 6ης Μαΐου εξηγεί, συν τοις άλλοις, γιατί δεν βλέπαμε την χρησιμότητα μιας τέτοιας σύσκεψης κι εδώ και στο Παρίσι στη παρούσα συγκυρία:

«Πώς να συζητήσουμε για Ευρωεκλογές και νέα πανευρωπαϊκή συσπείρωση τη στιγμή που κανένας κριτικός απολογισμός δεν έχει γίνει (ούτε γίνεται στη σχετική πρόσκληση από το Παρίσι) ούτε προβλέπεται για το φιάσκο της προηγούμενης συσπείρωσης της λεγόμενης ευρωπαϊκής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (πολιτική χρεοκοπία Μπερτινότι κι Επανίδρυσης στην Ιταλία, στάση της Sinistra Critica απέναντι στην κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι διάσπαση / καταβαράθρωση του Σκωτσέζικου Σοσιαλιστικού Κόμματος και του RESPECT στην Βρετανία, σοσιαλδημοκρατικοποίηση των αντίστοιχων σχημάτων σε Πορτογαλία και Δανία κ.λπ.);»

Η ένστασή μας σήμερα, μετά την Συνδιάσκεψη του Παρισιού, γίνεται εντονότερη. Δεν έχουμε καμιά απολύτως αντίρρηση για κοινές δραστηριότητες πάλης σε βασικά ζητήματα που θίγουν όλους -πόλεμος, οικολογική κρίση, ρατσισμός κ.λπ. Αλλά μια «ευρωπαϊκή αντικαπιταλιστική συσπείρωση» που ανασυγκροτείται και κατεβαίνει μαζί σε Ευρωεκλογές χωρίς να βγάλει κανένα απολύτως μάθημα γιατί χρεοκόπησε η προηγούμενη και μάλιστα παταγωδώς (π.χ. στην Ιταλία) είναι έτοιμη να επαναλάβει τα ίδια και χειρότερα.

Για ποια Αριστερά μιλάνε και μάλιστα αντικαπιταλιστική, όταν δεν πρόκειται παρά για ανακύκλωση του ίδιου, αρκετά κλικ δεξιότερα;

Για ποια Ευρώπη μιλάνε όταν οι περισσότερες από τις οργανώσεις που συναντήθηκαν στο Παρίσι θεωρούν δεδομένο το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ζητούν να το μεταρρυθμίσουν ώστε η Ευρώπη να γίνει «κοινωνική και δημοκρατική» - αλλά όχι σοσιαλιστική;

Προπαντός μετά την εμφάνιση, στο προσκήνιο της ευρωπαϊκής «αντικαπιταλιστικής» επανασυσπείρωσης, του ίδιου του Συνασπισμού (μέλους του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς και οργανωτή της συνδιάσκεψής του στην Ελλάδα) και του ΣΥΡΙΖΑ, που βρίσκουν έτσι αριστερά άλλοθι, μαύρα φίδια πρέπει να ζώνουν όσους, ανεξαρτήτως προθέσεων, αποφάσισαν να συνδέσουν το όνομά τους και την πολιτική τους παρουσία με ένα τέτοιο ιστορικά καταδικασμένο σχέδιο.

Δεν μπορείς να έχεις μια πολιτική στην Ευρώπη και το Παρίσι κι άλλη στην Ελλάδα.

“Ο Άρης κάνει πόλεμο, μ’ αντάρτες παλικάρια…”

Τραγική «σύμπτωση»! Στις 16 Ιουνίου 1945, την ίδια μέρα που το κρατικό ραδιόφωνο αναγγέλλει σε όλους τους Έλληνες το θάνατο του «αρχισυμμορίτη καπετάνιου του προδοτικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη», ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ:

Του ΤΑΣΟΥ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΥ

«Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί».

Από τις 26 του Φλεβάρη του ’45 έχει υπογραφεί η επονείδιστη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχουν παραδοθεί τα τιμημένα όπλα του ΕΛΑΣ, ενώ ο Άρης, έχοντας μαζί του μερικές δεκάδες λαϊκούς αγωνιστές, αρνείται να πειθαρχήσει, καταγγέλλει τη συμφωνία ως ξεπουληματική και διακηρύσσει την πρόθεσή του να συνεχιστεί ο αγώνας.

Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα τα τελευταία χρόνια, με τη δημοσίευση μέρους του αρχείου του, έχει ετοιμάσει και την ιδρυτική διακήρυξη νέας οργάνωσης, του ΜΕΑ (Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας), και νέου στρατού, του ΕΛΑΣ-Ν (ΕΛΑΣ-Νέος). Η Κ.Ε. του ΚΚΕ τον έχει διαγράψει από τον Απρίλη του ’45, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις απόψεις του και τις καταγγελίες που της προσάπτει, αλλά έκρινε σκόπιμο να κρατήσει μυστική την απόφαση για δύο μήνες περίπου για ευνόητους λόγους… Από τη μια μεριά, φοβούνται τη σχέση του Άρη με τους αγωνιστές και το λαό και, απ’ την άλλη, αισθάνονται πλήρη ασφάλεια μόνον όταν επιστρέφει ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός Νίκος Ζαχαριάδης, στα τέλη του Μάη του ’45 από το Νταχάου της Γερμανίας, και αναλαμβάνει αυτός με το κύρος του την εσωκομματική εκκαθάριση.

Και απ’ το «ούτε νερό, ούτε ψωμί στον Άρη», εντολή που δόθηκε σε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα οργανωμένα μέλη του κόμματος, φτάσαμε στον «δειλό, φοβισμένο, προδότη Άρη»!

Ο Άρης (παρότι μάλλον αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες των εν ζωή συναγωνιστών του, στη γνωστή συμπλοκή με απόσπασμα εθνοφυλάκων στη Μεσούντα) ουσιαστικά δολοφονείται δυο φορές: μία από τους κυνηγούς κεφαλών του ελληνικού δωσιλογισμού και πραιτοριανούς των εγγλέζων ιμπεριαλιστών, και μία από την ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε όλη τη ζωή και τη δράση του!

Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο και το δράμα του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος, του μεγαλύτερου κινήματος Αντίστασης στην Ευρώπη τα χρόνια της Κατοχής.

Κι αν σήμερα, 60 χρόνια απ’ το θάνατό του, υπογραμμίζουμε αυτή την τεράστια αντίφαση που περικλείουν τα γεγονότα του θανάτου του Άρη, δεν το κάνουμε, ούτε γιατί θέλουμε να δώσουμε τεράστια σημασία σε μικρολεπτομέρειες, ούτε γιατί έχουμε στόχο να ενταχθούμε στην ομάδα των οπαδών του «αρχηγού των ατάκτων».

Άλλωστε, ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει μπει στη λαϊκή συνείδηση ως ο αυθεντικότερος εκφραστής του επαναστατικού αγώνα στη χώρα μας οριστικά και αμετάκλητα.

Γέννημα της εποχής της Οκτωβριανής Επανάστασης, κομμουνιστής από μικρή ηλικία, πήρε το παρατσούκλι «Μιζέριας» απ’ την εμμονή του να αναφέρεται στη μίζερη ζωή που κάνει ο έλληνας προλετάριος και ο φτωχός αγρότης. Πέρασε όλη τη διαδρομή της κλασικής κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης της Γ’ Διεθνούς της ηρωικής εποχής. Όπου ανακατεύθηκε βγήκε παλικάρι, είτε στον πειθαρχικό ουλαμό στο Καλπάκι, είτε στις φυλακές και στις εξορίες. Απ’ τους καλύτερους αγκιτάτορες του κόμματος (έχουν μείνει παροιμιώδεις οι αυτοσχέδιες ομιλίες του στις πλατείες της Αθήνας, τα χρόνια της «Τρίτης Περιόδου» και της «ηρωικής εφόδου στον καπιταλισμό»). Αυτή την περίφημη αγκιτάτσια, θα χρησιμοποιήσει, μόνος και πρώτος απ’ όλους, αμέσως μετά την κατάληψη της χώρας απ’ τις δυνάμεις του Άξονα, για να σημάνει το προσκλητήριο του αγώνα στις νέες συνθήκες. Από τις συναναστροφές του με κομμουνιστές διανοούμενους του μεσοπολέμου και την ατίθαση προσωπικότητά του αποκτά και βαθιά κριτικό πνεύμα, θέλει ν’ αγωνιστεί για ν’ ανακαλύψει κι αυτός το νέο κόσμο μέσα από τη δική του πείρα, κριτικάρει και διαφωνεί με τα «ετοιμοπαράδοτα» προϊόντα…

Όσο για το «κουσούρι» της «δήλωσης μετανοίας», δεν γνωρίζουμε ούτε και πρόκειται να μάθουμε ποτέ τι οδήγησε τον Άρη σ’ αυτή την ενέργεια. Από οποιαδήποτε σκοπιμότητα κι αν υπαγορεύτηκε η «δήλωση», εμείς ένα έχουμε να πούμε: όχι μόνο «ξαναγόρασε» με το αίμα του αυτή την πράξη (σαν πολλή αγορά δεν περιέχει άραγε η περίφημη διαγραφή του από την Κ.Ε;), αλλά κατάφερε ακόμα και την άρνηση να την κάνει θέση! Ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης μετά τη δήλωση! Βρήκε το ρόλο που του ταίριαζε γάντι, έγινε ο πρωτομάστορας, ο πρωτοκαπετάνιος, ο αδιαφιλονίκητος λαϊκός ηγέτης, ο άνθρωπος που αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όλους απ’ όλη τη φτωχολογιά της Ελλάδας και μισήθηκε μέχρι θανάτου απ’ την πλουτοκρατία, τους προδότες και τους ξένους ιμπεριαλιστές.

Η λαϊκή συνείδηση έχει «παραγράψει» την οποιαδήποτε «αμαρτία» του Άρη, είτε τη δήλωση, είτε την «υπερβολική σκληράδα» απέναντι σε εχθρούς και φίλους την εποχή του αντάρτικου, γιατί η ίδια η ιστορία απέδειξε με γεγονότα ότι ο Άρης ήταν όχι μόνο στρατιωτική ιδιοφυία στον παρτιζάνικο πόλεμο, αλλά είχε τη διορατικότητα και την τόλμη να χαράξει κατά βάθος μια σωστή πολιτική γραμμή, απέναντι στην αδιέξοδη και τελικά ξεπουληματική πολιτική των «ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων» που ακολούθησε το ΚΚΕ.

Ότι συμφέρει το λαό συμφέρει και το κόμμα»Όσο κι αν οι καιροί δεν επέτρεπαν να αναγνωστεί η προγραμματική στροφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’30 με τα «λαϊκά μέτωπα» και τα σύμφωνα τύπου Σοφούλη-Σκλάβαινα, ο Άρης θέτει, έστω πρωτόλεια, το πραγματικό πρόβλημα: το πρόβλημα του «ποιος ποιον», το πρόβλημα της εξουσίας. Ο Άρης όχι μόνο δημιουργεί από το μηδέν τον αντάρτικο στρατό, αλλά διδάσκεται από τη λαϊκή πείρα, εμπνέεται από τους θεσμούς που δημιουργούνται σε απομονωμένα ορεινά χωριά, και τοποθετεί στα πρώτα καθήκοντα του ΕΛΑΣ την πάλη για να γεννηθούν και να ριζώσουν η λαϊκή αυτοδιοίκηση και η λαϊκή δικαιοσύνη στην Ελεύθερη Ελλάδα των βουνών.

Η φιλοσοφική λυδία λίθος του Άρη είναι πεντακάθαρη: «Ότι συμφέρει το λαό πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Με αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι». (Πόση διαφορά, αλήθεια, απ’ τη φιλοσοφία που αποπνέει η απόφαση της διαγραφής του: για το ΚΚΕ πάνω απ’ όλα στέκεται το κομματικό αλάθητο και τα λαϊκά συμφέροντα πρέπει να υποταχθούν στην ακόμη και λαθεμένη κομματική γραμμή).

Ο Άρης βλέπει την κοινωνική επανάσταση που συντελείτε στην Ελλάδα, συνδυάζει με υποδειγματικό τρόπο το ταξικό με το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα, ξέρει τα στρατόπεδα και παίρνει συνεχώς πρωτοβουλίες για να προωθήσει τις λαϊκές θέσεις. Το ΚΚΕ παλινδρομεί, παρακαλάει τα αστικά ραμολιμέντα να συμμαχήσουν μαζί του, έχει τουλάχιστον αυταπάτες για το ρόλο των Εγγλέζων στη μετά-κατοχική Ελλάδα, ακόμα και στα Δεκεμβριανά, μετά από συνεχείς παλινωδίες και, ενώ έχουν προηγηθεί οι καταστροφικές συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας (με τις οποίες αποδεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ και παρέδιδε την εξουσία στους «πατέρες του έθνους»), επιλέγει τη σύγκρουση με στόχο τη… συμφιλίωση, διώχνει τον κύριο όγκο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο για να μη λάβει μέρος στη Μάχη της Αθήνας!

Άλλωστε, και το ίδιο το ΚΚΕ αναγκάστηκε απ’ τα πράγματα να ακολουθήσει τη γραμμή του Άρη, με καθυστέρηση βεβαίως δύο χρόνων (!), και να οικοδομήσει τον ΔΣΕ στον εμφύλιο ’46-’49, ασχέτως, βεβαίως αν και στον κολοφώνα της αντιπαράθεσης, στο Γράμμο και στο Βίτσι, η γραμμή του κόμματος μιλούσε πάλι για «ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις» και «εθνική συμφιλίωση».Ήταν επόμενο, λοιπόν, μετά και τη Βάρκιζα, ο Άρης να κατασταλάξει ως προς αυτά που συνέβησαν. Τα παρακάτω είναι τα λόγια του Άρη, όπως τα καταγράφει στη μαρτυρία του ο συναγωνιστής του Γιώργος Χουλιάρας (Περικλής) μετά τη Βάρκιζα:

«Άκου, Περικλή, η συμφωνία της Βάρκιζας είναι προδοσία. Ένα κι ένα κάνουν δύο, η ηγεσία του Κινήματος δεν έκανε λάθη, δεν έκανε σφάλματα, διέπραξε εγκλήματα και γι’ αυτά πρέπει να δώσει λόγο, το Πολιτικό Γραφείο με επικεφαλής τον Σιάντο πρέπει να περάσει στρατοδικείο επί εσχάτη προδοσία. Εγώ δεν πρόκειται ν’ ακολουθήσω την ηγεσία στην Αθήνα, να γίνω, όπως με θέλουν, πρόεδρος των Εφεδρο-Ελασιτών για να πρωτοκολλάω τις σφαγές και τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς των αγωνιστών. Θ’ ακολουθήσω το δρόμο που χάραξα απ’ την αρχή κι όσοι πιστοί προσέλθετε».

Κατά τη γνώμη μας, ο Άρης Βελουχιώτης είναι όχι μόνο το πρότυπο του κομμουνιστή της τρίτο-διεθνιστικής ηρωικής εποχής, της εποχής που ξεκίνησε απ’ τον Οκτώβρη και έφτασε στην Κούβα και στο Βιετνάμ, αλλά και του σημερινού και του μελλοντικού επαναθεμελιωμένου κομμουνιστικού κινήματος. Γι’ αυτό αγαπήθηκε απεριόριστα απ’ την ελληνική εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά. Η δράση του, η επαναστατική στάση του σε όλες τις δυσκολίες, η προλεταριακή αδιαλλαξία του, η ταύτισή του με τις θυσίες και τα βάσανα του λαού μας, η θέλησή του να μην πειθαρχήσει σε μια συμφωνία που πρόδιδε τα λαϊκά συμφέροντα, ο ηρωικός θάνατός του, αναδεικνύουν τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ σε φωτεινό παράδειγμα άξιου λαϊκού ηγέτη που ζει και θα ζει για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά του λαού μας.

ΠΡΙΝ, 19.6.2005