Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

Γιάννης Αγγελάκας- Oπου να'ναι ξαναβγαίνουμε στο δρόμο





Πέρα απ' τ' άστρα είν' η δικιά μας γειτονιά
Κατεβήκαμε με γέλια και τα όργανα στον ώμο
Έλα κάντε μας λιγάκι συντροφιά
Κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Είχε κρύο από του Δία τη μεριά
Κι η Σελήνη ερημιά καθόλου κόσμο,
αντε ανάψτε μας μια όμορφη φωτιά
Κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Τέτοια νύχτα μαγεμένη και γλυκιά
Μας θυμίζει ένα φθινόπωρο στον Κρόνο,
αντε ας παίξουμε μια τελευταία πενιά
Όπου να 'ναι ξαναβγαίνουμε στο δρόμο.

Τρίτη 7 Ιουλίου 2009

Πολιτικό-πολιτιστικό Camping νΚΑ, στη Σύρο


Το φετινό πολιτικό-πολιτιστικό camping "Αναιρέσεις ΄09" της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση θα πραγματοποιηθεί από τις 25 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου στο Γαλησσά της Σύρου.
Μετά τα προηγούμενα πετυχημένα καλοκαιρινά camping της οργάνωσης, φέτος η φιλοδοξία της νΚΑ είναι ένα ακόμα πιο μαζικό και ποιοτικό ραντεβού του κόσμου του αγώνα και της αντικαπιταλιστικής νεολαίας που θα συνδυάζει τις διακοπές, τη χαλάρωση και την ψυχαγωγία, με τη συλλογική οργάνωση του χρόνου, της ζωής και των πρωτοβουλιών των νέων αγωνιστών που θα βρίσκονται στο camping. Σχεδιάζονται συζητήσεις, προβολές, θεματικές βραδιές, αλλά και εκδρομές στην όμορφη και ιστορική Σύρο και φυσικά γλέντια, ενώ όπως πάντα θα υπάρχει πλούσιο βιβλιοπωλείο. Το πλήρες πρόγραμμα θα ανακοινωθεί τις επόμενες μέρες, αλλά ήδη η νΚΑ μαζεύει συμμετοχές. Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής, μπορείτε να απευθυνθείτε στις κατά τόπους οργανώσεις της νΚΑ και του ΝΑΡ, αλλά και στα τηλέφωνα: Αθήνα 6956-161445, Θεσσαλονίκη 6944-274249, Πελοπόννησος 6947-760197, Κρήτη 6937-021121, Θεσσαλία 6936-797338.

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Για την επίθεση εναντίων μελών της ΕΑΑΚ στην Πάτρα

Το Νέο Αριστερό Ρεύμα και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση -νΚΑ καταγγέλλουν την χθεσινή τραμπούκικη επίθεση της ΚΝΕ σε βάρος αγωνιστών της ΕΑΑΚ στο χώρο του τμήματος ηλεκτρολόγων μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν εφτά από αυτούς και να σταλούν επειγόντως στο νοσοκομείο του Ρίο.
Θεωρούμε ως υπευθύνους της επίθεσης, τις ηγεσίες της ΚΝΕ και του ΚΚΕ οι οποίες είχαν ξεκάθαρη πρόθεση να επιτεθούν και να τραυματίσουν μέλη της ΕΑΑΚ, καθώς βρίσκονταν στο χώρο και έδιναν οδηγίες. Όπως άλλωστε προκλητικά αναφέρει σε ανακοίνωση της σχετικά με τα γεγονότα «….Η νεολαία του ΚΚΕ με κάτι τέτοια ατσαλώνεται ….» και δεν ξεχνά να αναφέρει πως «….απάντηση θα είναι η ψήφος στο ΚΚΕ στις 7 Ιούνη.»
Δυστυχώς, τέτοιες πρακτικές
 αποτελούν δυσφήμηση του κομμουνιστικού κινήματος και αντί να ενισχύουν τον ιδεολογικό - πολιτικό διάλογο, τις ενωτικές προσπάθειες στο κίνημα, δημιουργούν και αναπαράγουν έναν «ενδοαριστερό εμφύλιο» που, τελικά, εξυπηρετεί το αστικό πολιτικό σύστημα και τις προσπάθειες σταθεροποίησης του.
Σε αυτό τον κατήφορο δεν ακολουθούμε!!!
 καμιά σχέση δεν έχουν με το ήθος των αριστερών αγωνιστών που οφείλουν να βλέπουν «τον εχθρό» απέναντί τους, στην πολιτική του κεφαλαίου και τους εκφραστές της, και όχι δίπλα τους, στις μαχόμενες πολιτικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
 απωθούν τους νέους ανθρώπους από την μαζική πολιτική και οργανωμένη πάλη προσφέροντας έτσι χείρα βοηθείας στην πολιτική κυβέρνησης ΝΔ– ΠΑΣΟΚ –ΕΕ – κεφαλαίου και στη νέα αντιδραστική εκστρατεία τους
 λειτουργούν προβοκατόρικα για το φοιτητικό και το νεολαιίστικο κίνημα την στιγμή που μπαίνουν στο στόχαστρο οι λαϊκές ελευθερίες και το άσυλο
 γαλουχούν νέες γενιές αγωνιστών στο δογματισμό, τον σεχταρισμό και την περιχαράκωση από κάθε ριζοσπαστική κοινωνική και πολιτική τάση για ένα νέο εργατικό κίνημα και μια άλλη επαναστατική κομμουνιστική αριστερά και τις οδηγούν στον τραμπουκισμό απέναντι στις μαχόμενες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής πάλης
 αποτελούν έκφραση της αντίληψης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για την ανάπτυξη πολιτικού κινήματος στην νεολαία, όπου «πας μη κνίτης βάρβαρος», αρνούμενοι έτσι την ίδια την ιστορική εξέλιξη που γεννά ευρύτερα ριζοσπαστικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, κόντρα στην αστική πολιτική και τις αριστερές εκδοχές της ήττας, όπως άλλωστε έδειξε και ο πρόσφατος «Δεκέμβρης των αγώνων» στον οποίο το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αν δεν στάθηκε εχθρικά ήταν παντελώς απόντες.
Οι πρακτικές αυτές είναι καταδικασμένες στους αγωνιστές του κινήματος και της αριστεράς. Η απάντηση σε αυτές θα δοθεί στις ίδιες τις μαζικές διαδικασίες των νεολαιίστικων και εργατικών αγώνων. Καλούμε τους αγωνιστές της ΚΝΕ να προβληματιστούν με αυτές τις επιλογές.
Καλούμε τους νέους και τις νέες του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος να βάλουν στο περιθώριο τις λογικές αυτές που καθηλώνουν το κίνημα σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια, να ανατρέψουν την πολιτική Κυβέρνησης – ΠΑΣΟΚ - ΕΕ –κεφαλαίου σε παιδεία - εργασία - δημοκρατία. Να αγωνιστούν ενάντια σε κάθε σχεδιασμό των «πάνω» για κτύπημα και συκοφάντηση του κινήματος, για περιχαράκωση, κατακερματισμό και απομονωτισμό. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της αντεργατικής εκστρατείας και της νέας επίθεσης που θα εξαπολύσουν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι επιτακτική η ανάγκη της μαζικής πολιτικής πάλης, της ενότητας και της κοινής δράσης στο κίνημα.


ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ
.

Δέν μας αξίζει αυτή η Αριστερά!!

Σχόλιο του

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΚΝΕ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΥΣ ΠΑΤΡΑΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

ΚΑΝΕ ΤΟΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΥΠΟΘΕΣΗ

Καταγγέλουμε τα προβοκατόρικα επεισόδια που σημειώθηκαν στους Ηλεκτρολόγους από δυνάμεις του οπορτουνισμού, ΕΑΑΚ, συμμάχων του δικομματισμού.
Για μια αφίσα επιτέθηκαν χρησιμοποιώντας σωματική βία στο μέλος της ΚΝΕ Ιγνάτιο Νικολακάκη.Το πρόβλημά τους είναι η σαφής άνοδος της Πανσπουδαστικής Κ.Σ. στην Πάτρα αλλά και η ανάδειξη της σε πρώτη δύναμη στους Ηλεκτρολόγους που θεωρούσαν τόσα χρόνια μαγαζάκι τους, όπως και οι ίδιοι το αποκαλούσαν. Δεν έλειπαν προφανώς έναν ολόκληρο χρόνο προσωπικές και σωματικές επιθέσεις σε μέλη της ΚΝΕ.
Τους ενοχλεί η γραμμή πάλης που προτάσσει η ΚΝΕ και το ΚΚΕ που έρχεται σε ρήξη με τα παπαγαλάκια του ευρωμονόδρομου.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ προειδοποιούσαμε από την αρχή:Ότι ο αντικομμουνισμός θα οξυνθεί, θα πάρει νέες διαστάσεις! Προειδοποιούσαμε ότι ο αντικομμουνισμός δεν έχει στόχο μόνο τους κομμουνιστές, είναι προάγγελος νέων, ακόμα πιο σκληρών καπιταλιστικών μέτρων.
Η νεολαία του ΚΚΕ με κάτι τέτοια ατσαλώνεται.Η στάση ζωής που μαθαίνει το ΚΚΕ στους νέους πηγάζει απο την υπερενενηντάχρονη ηρωική πορεία του.
Καταδίκασε τους συνοδοιπόρους και τους εκφραστές του αντικομμουνισμού του Πάγκαλου, του ΛΑΟΣ(Καρατζαφέρη) και όλων των αστικων εδοτικών συγκροτημάτων, που ακόυνε στα πανεπιστήμια στο όνομα ΕΑΑΚ.
Απάντηση θα είναι και η ψήφος στο ΚΚΕ στις 7 Ιούνη!!!

Νά λοιπόν η εξήγηση...
Τα τάγματα εφόδου της ΚΝΕ,που έκλεισαν το Πάντειο τις ημέρες του Δεκέμβρη για να μη γίνει συνέλευση,
  • που τα καμαρώνουμε κάθε χρόνο στις 17 του Νοέμβρη να καταλαμβάνουν και τη σκιά απο τους θάμνους του ΕΜΠ,με περιφερόμενους οικοδόμους που περιφρουρούν το χώρο,(για λογαριασμό τίνος άραγε);
  • που στις 8 του Μάρτη του 2006,στη βουλή έκλειναν ερμητικά τα μπλόκ τους στους κυνηγημένους απο τα ΜΑΤ φοιτητές, ενώ πρόθυμα μπαινόβγαιναν οι δυνάμεις της τάξης,
  • που σε ελεγχόμενα σωματεία και συλλόγους ,όταν δέν κυνηγάνε τους αγωνιστές των κινημάτων,τους διασύρουν,τους λοιδωρούν και τους απομονώνουν στο όνομα της καθαρής ιδεολογίας και της μοναδικής ορθής γραμμής.
Γι'αυτό λοιπόν έστειλαν στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένους τους συντρόφους μας.
Επειδή ήταν οπορτουνιστές,σύμμαχοι του δικομματισμού και αντικομμουνιστές.

Δέ είναι πρόθεσή μας να αντικρούσουμε τις χαζομάρες που αναπαράγει η ανακοίνωση επειδή κανένας σοβαρός κομμουνιστής δέ μπορεί να αντιμετωπίσει την μικρονοηκότητα και την ανοησία, όταν αναπαράγεται με αριστερή ενδυμασία.
Αυτά τα φαινόμενα δέν έχουν όπλα για να αντιμετωπιστούν.Είναι άτρωτα και ανίκητα.

Δυστυχώς η διαπίστωση αυτή δέν αφορά μονάχα τους συντάκτες της παραπάνω ανακοίνωσης όπου φανερά αδυνατούν να παράγουν σκέψη και λόγο.Αντιγάφοντας μάλιστα φράσεις απο το Ριζοσπάστη,που αναφέρονταν σε αντίστοιχο περιστατικό με πρωταγωνιστή την ΠΑΣΠ,απένανι στην ΠΚΣ.
Δυστηχώς αφορά ένα μεγάλο κομμάτι του οργανωμένου δυναμικού της ΚΝΕ-ΚΚΕ που καταπίνει αμάσητα τα ψέμματα,τις ανακρίβειες και τους ψεύτικους ισχυρισμούς που αναπαράγει η ηγεσία του κόμματος ενάντια σε οργανώσεις,κόμματα και αγωνιστές του κινήματος,για να τα μετατρέψει σε τυφλή υποταγή και φανατισμό,με μοναδικό και αποκλειστικό σκοπό την αναπαραγωγή της άθλιας αντικομμουνιστικής αντίληψης και πρακτικής που μετατρέπει την αριστερή πολιτική σε ιερό κανόνα,τους πολιτικούς εκφραστές της σε προφήτες και τους θεωρητικούς διανοητές της σε ημίθεους.
Θα περιμέναμε μεγαλύτερη σοφία και περηφάνια απο μία υπερενενηντάχρονη πείρα.
Αντί αυτού βλέπουμε μία φοβισμένη γριά,γονατιστή σε σκονισμένα εικονίσματα,να ζεί με τις δάφνες της νιότης της χωρίς να τολμά,χωρίς να εμπνέεται απο τη ζωντάνια των κινημάτων και τη φρεσκάδα της αμφισβήτητσης,καχύποπτη και τρομαγμένη να κλείνει τα μάτια μπροστά στις άγνωστες φιγούρες που πλημμύριζαν τους δρόμους του Δεκέμβρη,να κλείνει τα αφτιά στα πρωτότυπα συνθήματα και τις δυνατές φωνές τους,ακούγοντας μονάχα, χωρίς να
ντρέπεται,τα χειροκροτήματα των αστών που της χαρίζαν επαίνους και συχαρίκια για την ώριμη και υπεύθυνη στάση της.
Η δική μας Αριστερά μετριέται με τα πλήθη χωρίς να τα ελέγχει,κατεβαίνει ατίθασα στους δρόμους και τολμά να μπολιαστεί με αυτά,σηκώνει το ανάστημά της στο καθεστώς,αρνείται να υποταχθεί στους νόμους της μειοψηφίας και τους αμφισβητεί,ανακαλύπτεί τη δύναμη του μαρξισμού στην ερμηνεία τους σύγχρονου κόσμου,αναζητά νέους δρόμους προς τον κομμουνισμό,αρνείται να ταυτίσει το όραμά της με τα αντεργατικά καθεστώτα που διέσυραν το κομμουνιστικό όραμα.

Παρασκευή 1 Μαΐου 2009

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΕΡΙΚΟ ΚΑΙΓΕΤΑΙ , ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΥΤΗ

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Την Τετάρτη 29 Απριλίου πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική συζήτηση για το μέλλον της ΟΑΣΗΣ, από τους πολίτες για την Όαση. Ενδιαφέρουσα καθώς έκφρασε την ανάγκη και την δυνατότητα για ένα άλλο δρόμο αποεμπορευματοποίησης των ελεύθερων χώρων. Μια «από τα κάτω» κίνηση του μαζών που δυνάμωσε με την εξέγερση του «Δεκέμβρη».

Αποκαλυπτική δε για τις προτάσεις της αντιπολίτευσης που δεν διαχωρίζονται από την λογική της δημοτικής αρχής, παρά μόνο στο εύρος και στην ένταση της εμπορευματοποίησης στους ελεύθερους χώρους. Άγρια, ανεξέλεγκτη η πολιτική της εμπορευματοποίησης της δημοτικής αρχής, προσεκτική, ήπια και με προσεκτικά βήματα της αντιπολίτευσης. Αντιπολίτευση που συνεχίζει να στηρίζεται, αν δεν κάνουμε λάθος, και από αριστερές δυνάμεις, όπως το ΣΥΡΙΖΑ.

Αποκαλυπτική όμως και για την εμμονή δυνάμεων να μείνουμε στο “μερικό”, εξάλλου για το συνολικό υπάρχουν οι δημοτικές παρατάξεις, τα κόμματα….κτλ και στο πολύ βάθος το αυτόνομο κίνημα των πολιτών που θα αυτοδιαχειρίζεται τα πράματα. Το «μικρό είναι όμορφο» γιατί στο συνολικό χάσαμε τα «αυγά και τα καλάθια». Παλαιά αυτό θα το ονομάζαμε ρεφορμισμός, το «κίνημα είναι το παν, ο σκοπός τίποτε» με στόχο να αδειάσουμε την εξουσία και να μην σπάσουμε αυγά.. «Και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα γεμάτη». Ή δεν είναι έτσι σύντροφοι και συναγωνιστές.

Όποτε φαντάζει δικαιολογημένη η σφοδρή επίθεση από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ , εντός της εκδήλωσης , ενάντια σε αντιλήψεις που παλεύουν για την συνολικοποίηση της μάχης ενάντια στην εμπορευματοποίηση των ελεύθερων και δημόσιων χώρων, όπως αυτή εκφράστηκε από την επιτροπή αγώνα πολιτών και από τις μάχες για την σωτηρία του ΞΕΝΙΑ και της ΠΛΑΤΕΙΑΣ.
Μάχες που ανέδειξαν την τάση της σύγκρουσης και ανατροπής, συσπειρώνοντας ένα ευρύ δυναμικό αγωνιστών και δυνάμεων, προκαλώντας το μίσος της ντόπιας ολιχαρχίας και την αποχώρηση των δυνάμεων που δεν βλέπουν ή φοβούνται μια ανατρεπτική προοπτική, εμμένοντας σε μια λογική διαχείρισης και ενός εναλλακτικού δρόμου εντός του καπιταλισμού.

Οι δυνάμεις του ΝΑΡ βρέθηκαν με συνέπεια μέσα στις μάχες ενάντια στην εμπορευματοποίηση των δημοσίων και ελεύθερων χώρων. εντάσσοντας τες στην προοπτική της συνολικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο που αποικίζει σχέσεις, χρόνο, τόπο και χώρο. Μια στράτευση στην προοπτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Και τώρα ξαναβρίσκονται και στην μάχη για την ΟΑΣΗ, στην ίδια την προοπτική της συνολικοποίησης της μάχης. Θεωρώντας πως ο μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους, την νεολαία και τους ενεργούς πολίτες είναι η « από τα κάτω» οικοδόμηση μετώπων αγώνα που δεν θα αφήνει σε χλωρό κλαρί την ντόπια και όχι μόνο εξουσία.

Το όραμα μιας πόλης που δεν θα είναι φυλακή για τις κοινωνικές ανάγκες , περνάει από την δημιουργία ενός συγκρουσιακού αντικαπιταλιστικού μετώπου που δεν θα διαχειρίζεται τα πράγματα, αλλά αδιάκοπα θα συγκροτεί το πραγματικό κίνημα που θα ανατρέπει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Αναδεικνύοντας τις κομουνιστικές τάσεις της εποχής μας, που ξεφυτρώνουν από τα διάκενα των ριζοσπαστικών αγώνων των καταπιεσμένων.

Κατανοούμε πως τα πράγματα δεν εξελίσσονται με γραμμικό τρόπο, πως η πάλη για την χειραφέτηση των εργαζομένων, της φύσης , των ελεύθερων χώρων από το κεφάλαιο ακολουθεί ένα δρόμο γεμάτο ζικ, ζακ, έχει άλματα αλλά και παλινδρομήσεις.

Είναι αναγκαιότητα οι συγκρουσιακές , ανυπότακτες δυνάμεις που βρεθήκαμε στην μάχη του ΞΕΝΙΑ και στην μάχη της ΠΛΑΤΕΙΑΣ, να ξαναβρεθούμε στο δρόμο του αγώνα. Οικοδομώντας ένα ανατρεπτικό μέτωπο αγώνα. Μια αριστερά που χρειάζεται η εποχή μας. Μια αριστερά που θα κάνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις επιλογές των ισχυρών , των ελίτ και της ολιγαρχίας. Μια αριστερά της σύγκρουσης , της ανατροπής , της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της εργατικής δημοκρατίας / εξουσίας και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Κυριακή 8 Μαρτίου 2009

ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΑΣΗ!!!!


Δευτέρα 9/3, 7 μμ, στο Εργατικό Κέντρο, μια ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ μας

By Πολίτες Για την «Όαση»

Αύριο Δευτέρα 9/3, στις 7 το απόγευμα θα συναντηθούμε πάλι στο φιλόξενο Εργατικό Κέντρο
{όπως και τις προηγούμενες, πλήν της …”καθαρής” λόγω τζαμαλογλεντιού}
για να συζητήσουμε και αποφασίσουμε τις νέες δράσεις που πρέπει να οργανώσουμε, ώστε να πετύχουμε το σκοπό μας να μην {ξανα}παραδοθεί η “ΟΑΣΗ”, το καλλίτερο “μπαλκόνι” της πόλης, σε κερδοσκόπους αλλά να αποχτήσει το κτήριο και ο γύρω χώρος δημόσιο χαρακτήρα.

Ως τώρα έχουν προταθεί:
1. Μουσική εκδήλωση στην “ΟΑΣΗ”
{Ποιοί;-πότε;-προβολή;-οργάνωση;}

2. Δημόσια Συζήτηση για την “ΟΑΣΗ”
{Εισηγητές;-Προεδρείο;-καλεσμένοι;-πότε;-πού;-προβολή;}

3. Χρήση του κτηρίου της “ΟΑΣΗΣ” για τις συναντήσεις μας
{από πότε;-καθαρισμός;-ηλεκτροδότηση;-επίπλωση;}

4. «Μόνιμο» στέκι διανομής ενημερωτικού υλικού στην “ΟΑΣΗ”
{εξοπλισμός;-ώρες;-πρόσωπα για τις “βάρδιες”;}

Στην ίδια συνάντηση θα πρέπει:
# Να προτείνουμε άλλες δράσεις που σκεφτήκαμε.
# Να αναλάβουμε όποια καθήκοντα μπορούμε.
# Να επιστρέψουμε τις καταστάσεις που έχουμε με υπογραφές υποστηρικτών.
# Να μοιραστούμε νέες καταστάσεις υπογραφών και ενημερωτικό υλικό για διανομή.

Είναι αυτονόητο πόσο σημαντική είναι η ενεργή συμμετοχή όλων μας σ’ αυτή τη συνάντηση.
Κι αν είναι δυνατόν από τις 7μμ…. άντε 7+15′….

8 Μάρτη: αφιερωμένη στην Κ. Κούνεβα

Η 8 Μάρτη 2009 αφιερώνεται στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και τις χιλιάδες Κωνσταντίνες, εργάτριες, μετανάστριες και αγωνίστριες της εργατικής τάξης και του κινήματος που δίνουν καθημερινά τις μικρές και μεγάλες μάχες ενάντια σε κάθε είδους εκμετάλλευση, καταπίεση, διάκριση, για τα σύγχρονα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Για μια άλλη κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ

Ζώης Γαλατάς

Η Πρωτοβουλία Ιωαννίνων στις 5/3 προχώρησε στην πρώτη της εκδήλωση. Σ’ αυτήν πήραν μέρος 120 αγωνιστές και μικρές αντιπροσωπείες από την Πρέβεζα και τη Θεσπρωτία - με ιδιαίτερα χαμηλό μέσο όρο ηλικίας - ενώ τις προηγούμενες μέρες υπήρξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον στους χώρους δουλειάς, το Πανεπιστήμιο και την περιοχή.

Αφού παρουσιάστηκε από τους Ζώη Γαλατά και Γιώργο Τσιρώνη η εισήγηση, διαβάστηκαν οι χαιρετισμοί του Θέμη Μπόκαρη που εξαιτίας των υποχρεώσεων του στην ΠΟΣΔΕΠ δεν μπόρεσε να είναι εκεί - όπως και πολλοί ακόμη - και του Ζαΐρ Αχτάρ (πρόεδρος της Πακιστανικής κοινότητας), οι οποίοι έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση .

Η συζήτηση άνοιξε με το Δημήτρη Δεσσύλα που εξήγησε τι κάνει απαραίτητη την αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά σήμερα, αλλά και τις ποιοτικές αλλαγές που επιδρούν σαν καταλύτες στην εποχή μας, περιγράφοντας και το επαναστατικό πρόγραμμα που χρειαζόμαστε.

Η Ερωτοκρίτου Αργυρή (ΣΕΚ), αναφέρθηκε στην προοπτική της νίκης και τη διαπίστωση ότι η προσπάθειά μας δεν υποκαθιστά την ενότητα στο κίνημα, δίνοντας και τους σταθμούς συνάντησης το επόμενο διάστημα στην απεργία της 2/4, το αντιπολεμικό κίνημα, τις ευρωεκλογές, κ.ο.κ. Ο Μιχάλης Καλαμαράς (ΟΚΔΕ-Σπάρτακος), αφού περιέγραψε την κατάσταση στο διεθνιστικό κι εργατικό κίνημα κατέδειξε τις τρεις επιλογές που έχει η αντικαπιταλιστική αριστερά σήμερα (ρήξης ή ενσωμάτωσης), και την ανάγκη να εκφραστεί πιο βαθιά στα κινήματα, στη διεθνιστική αλληλεγγύη, στην υπεράσπιση των μειονοτήτων, στον οικοσοσιαλισμό.
Η Κέλλυ Κατσαούνου (ΑΡΑΝ), σύνδεσε το στρίμωγμα του συστήματος με την επίθεση στα Πανεπιστήμια και τη νεολαία, προσέδωσε στην αριστερά την απαραίτητη κι αναγκαία αντιδιαχειριστική, αντιιμπεριαλιστική προοπτική της που πρέπει να βρει το δρόμο να παρουσιαστεί στους χώρους δουλειάς, έδωσε τα χαρακτηριστικά της νέας πολιτικής δομής και την αλληλοτροφοδότηση με τα πολυτασικά σχήματα των ΕΑΑΚ και των Παρεμβάσεων. Ακόμη, πως οι εμπειρίες, οι κατακτήσεις και οι αγώνες στα Γιάννενα, μπορούν να γίνουν εικόνες για το μέλλον.
Ο Γρηγόρης Ζαρωτιάδης (ΟΚΔΕ), μίλησε για την κρίση του συστήματος και της εκπροσώπησης, την κατάρρευση του μύθου της αυτορυθμιζόμενης αγοράς και την πορεία σε πιο δύσκολους ατραπούς του καπιταλισμού, την εποχή μας σαν περίοδο ευκαιριών (προεπαναστατική περίοδος), την εξέλιξη της ταξικής πάλης, το πολιτικό υποκείμενο και τη διαλεκτική σύνδεσή τους, την στρατηγική μας κι έκλεισε με την παραίνεση να δούμε πιο σχολαστικά τις τοπικές τράπεζες, τη διαβίωση κι εκμετάλλευση των μεταναστών, κ.α., για να δώσουμε στην προσπάθειά μας φτερά.
Ο Σταχούλης Σπύρος (μέλος Δ.Σ. Οδοντιάτρων), αποκωδικοποίησε την εξέγερση του Δεκέμβρη, ορίζοντας ότι η επαναστατική αριστερά είναι μέρος του, έκφρασε την απαίτηση των καιρών να μετρήσουμε τις νέες δυνατότητες και τη δυναμική που έβγαλε η μεγαλειώδης πορεία 7.000 νέων κι εργαζόμενων στην Αθήνα κι η ενεργοποίηση των 85 σωματείων.

Ο Ανδρέας Μπότσιος (μέλος του πανελλαδικού συντονιστικού κτηνοτρόφων και δημοτικός σύμβουλος της Ριζοσπαστικής Παρέμβασης Δήμου Ζίτσας), αναφέρθηκε στην δεινή θέση του αγροτικού κόσμου και τα μπλόκα, τα 500 εκατ. που αποδείχθηκαν αόρατα, την μετάλλαξη του πανελλαδικού συντονιστικού σε διαχειριστικό και παραγοντίστικο όργανο και την αριστερά που χρειαζόμαστε.
Χαρακτηριστικά είπε «…αριστερά που βρίζει και προβοκάρει δεν την θέλουμε…».
Στάθηκε στην κατάσταση στα εργοστάσια του Καρυπίδη, της ΣΒΕΚΗ που ετοιμάζουν απολύσεις και τον ΑΚΜΩΝΑ, αλλά και στην ανασφάλεια των εργαζόμενων που πολλές φορές πιάνονται απ’ όπου βρουν.
Ξεσκέπασε τους δημ. συμβούλους του δήμου του - κυρίως της καθεστωτικής αριστεράς - οι οποίοι σε ψήφισμα που κατέθεσε να συνδράμουν οικονομικά τους απολυμένους κι απλήρωτους εργάτες του Καρυπίδη, στέλνοντας μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης, αντιτάξανε την αδιαφορία και τα κούφια κι ανέξοδα λόγια.
Ο Νίκος Τσαμήτρος (Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο), αναφέρθηκε στους πολέμους που καλά κρατούν, τη Γάζα και την Παλαιστίνη που δεν νικήθηκαν, την εμπλοκή της κυβέρνησης στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς και την ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος. Μόνο εμπόδιο ορθώνεται το αντιπολεμικό κίνημα και η πάλη των λαών. Η Πρωτοβουλία μπορεί και πρέπει να παίξει σοβαρότατο ρόλο σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Ο Γιάννης Φίλης (ΕΑΜική Αντίσταση), παρότρυνε να βρούμε αυτά που μας ενώνουν.
Ο Νίκος Ζήκος (εργαζόμενος, συνδικαλιστής), εξήγησε πως το αντίστοιχο του Σπόρτιγκ στα Γιάννενα έγινε πριν τρία χρόνια, έκανε με τη σειρά του μια μεστή παρουσίαση των τελευταίων αγροτικών κινητοποιήσεων, αναλύοντας τις τάσεις και πολιτικές που εκφράστηκαν μέσα στα μπλόκα και τον αγροτικό κόσμο κι αξίωσε πως αν θέλουμε αποτέλεσμα κι ουσιαστική παρέμβαση πρέπει να προχωρήσουμε σε καταγραφή των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά.
Ο Λάζαρος Δερμιτζόγλου (εργάτης σε μεταλλοβιομηχανία), αναρωτήθηκε αν ξέρουν όλοι οι εργαζόμενοι τι συμβάσεις υπογράφουν, καταλήγοντας ότι μας κλέβουν τα όνειρα και τη ζωή μας, ότι δουλεύουμε και μας χλευάζουν, θεωρώντας μας σαν τον τελευταίο τροχό της άμαξας. Η κρίση είναι τεχνητή. Επικρατεί η τρομοκρατία κι ο φόβος, ενώ σήμερα έχει την περισσότερη δουλειά. Οι καπιταλιστές όμως προετοιμάζονται, προσλαμβάνοντας κι άλλους για δυνάμεις καταστολής, για τις επόμενες συγκρούσεις. Πολλά εργοστάσια αποτελούν ντόμινο, αλλά εμείς πρέπει να καταλάβουμε ότι παράγουμε όλο αυτό τον πλούτο. Ο δρόμος της εξέγερσης δεν είναι διαδήλωση. Όσο για τους μετανάστες εργάτες, αυτούς τους τρομοκρατούν δεκαπλάσια. Ο Δημήτρης Αργυρός (μέλος Δ.Σ. σωματείου εμποροϋπαλλήλων), έδεσε το χτες με το αύριο, κάνοντας μια σύντομη στάση στο σήμερα, δίνοντας με το δικό του εύγλωττο τρόπο τις απαραίτητες συνθήκες για να ξετυλιχθεί το κουβάρι της επανάστασης. Κλείνοντας παρουσίασε και τα πρώτα ραντεβού του "Μαρξιστικού καφενενείο" που ξεκινά στα Γιάννενα.
Ο Γιώργος Τσακανίκας (ΑΡΑΝ), όρισε την αριστερά και τη διαχώρισε από την συμβιβασμένη, καθεστωτική.
Ο Φίλιππας Κυρίτσης (άνεργος από τη Θεσπρωτία), ζήτησε το συντονισμό δράσης σε Πανειπηρωτική κλίμακα.
Η Γιούλη Καραγιαννάτου (φοιτήτρια), αναφέρθηκε στους απεργιακούς αγώνες των νοσοκομείων και τη μεγάλη παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων, αλλά και την οργάνωση των αγώνων από δω και πέρα.
Ο Νίκος Ηλίας (γραμματέας σωματείου μετάλλου), παρουσίασε την κατάσταση της εργατικής τάξης και του συνδικαλιστικού κινήματος στην περιοχή, τις σφοδρές συγκρούσεις του τελευταίου διαστήματος και τα ζητήματα που η ζωή θέτει στην Πρωτοβουλία, αλλά και την ιδεολογική πάλη στην αριστερά της ρήξης και της ενσωμάτωσης.

Πάρα πολλοί ήταν οι ομιλητές που δεν μπόρεσαν να τοποθετηθούν λόγω χρόνου, αν και σύντομα θα έχουμε ξανά την ευκαιρία να ξεδιπλώσουμε τις σκέψεις μας. Στο κλείσιμο πέρα από τη διαπίστωση μιας ελπιδοφόρας συζήτησης που ανεβάζει τον πήχη, μπήκαν τα πρώτα ραντεβού:
1). 11 Μάρτη, Σύσκεψη στις 7 μ.μ. στο Ε.Κ.Ι., των σωματείων δημόσιου & ιδιωτικού τομέα για συντονισμό και κοινή δράση,
2). 12 Μάρτη, πορεία στις 6 μ.μ. από τη Νομαρχία, για την τραμπούκικη επίθεση στο Στέκι μεταναστών στην Αθήνα,
3). 21 Μάρτη, γλέντι της ΔΡΑΣΥ-ΝΟΡΑΣΥ & του Παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ στον Καρβούνη με το συγκρότημα της «Λαϊκής μορφωτικής στέγης Αμπελοκήπων», αφιερωμένο στην ΕΠΟΝ,
4). 22 Μάρτη, συμμετοχή στο Πανελλαδικό & ρίξιμο όλων των δυνάμεων μας στην οργάνωση της απεργίας στις 2 Απρίλη και της παρουσίασης της παρούσας συζήτησης στην περιοχή (ήδη σχεδιάζεται νέα συζήτηση πάνω στην οικονομική κρίση και τα χαρακτηριστικά της), με την ταυτόχρονη δημιουργία επιτροπών σε γειτονιές, σχολές κι εργοστάσια.


Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ


Έφυγε πρόωρα την Τετάρτη 7 του Γενάρη σε ηλικία 58 ετών από σπάνια πνευμονική νόσο η μεγάλη ερμηνεύτρια του πολιτικού – επαναστατικού τραγουδιού Μαρία Δημητριάδη. Τιμώντας τη μνήμη και την ανεκτίμητη προσφορά της το Ε.Κ.Κ.Ε. εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση.


Αξέχαστη συντρόφισσα Μαρία,

με τη θέρμη της ψυχής σου , με την τρυφερότητα και τη συγκλονιστική δύναμη της φωνής σου, έδενες εσύ τους «ήρωες, άπαρτα βουνά» του χτες, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, του παγκόσμιου επαναστατικού και κομουνιστικού κινήματος, με τη γενιά, τις αγωνιστικές αναζητήσεις και τα οράματα του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης. Δεν έπαψες ποτέ να φωνάζεις κατάμουτρα σε όλους αυτούς που «σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί»… «ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΣΙΧΑΘΕΙ!». Όσο κι’ αν κάποια στιγμή χώρισαν οργανωτικά οι δρόμοι μας, εσύ επανειλημμένα μας είχες δηλώσει πως τα οράματα και οι αρχικοί μας στόχοι για σένα θα έμεναν πάντα οι ίδιοι. Με τις αξέχαστες ερμηνείες σου ρίζωσες βαθιά το επαναστατικό – πολιτικό τραγούδι μέχρι τα κύτταρα του εργατικού και λαϊκού μας κινήματος. Το μήνυμά σου «Έτσι κι’ αλλιώς, η γη θα γίνει κόκκινη», θα εμπνέει αγωνιστικά κάθε εργάτη, κάθε φτωχό αγρότη, κάθε νεολαίο που συνειδητοποιείται ταξικά και αρχίζει να διεκδικεί την κοινωνική του απελευθέρωση.

Θα είσαι για πάντα μαζί μας στους αγώνες που έρχονται…

e-mail: ekke@ekke.net.gr

Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008

Προκήρυξη ΝΑΡ - νΚΑ για την εξέγερση του Πολυτεχνείου


Πολυτεχνείο 2008: 35 χρόνια από την εξέγερση

Eργατική αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση Μαχητική αντιπολίτευση στην πολιτική ΝΔ- ΠΑΣΟΚ -ΕΕ

Το φετινό πολυτεχνείο πραγματοποιείται στο φόντο της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών στην οποία οδήγησε ο μονόδρομος της «ελεύθερης αγοράς» και της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησης των πάντων. Η κρίση του 21ου αιώνα κτυπά τον αναπτυγμένο καπιταλισμό στην καρδιά του, καταρχήν την «υπερδύναμη» των ΗΠΑ, ενώ εισβάλλει και στην ΕΕ, δείχνοντας ότι η περιβόητη προστασία της ΟΝΕ αφορά μόνο τα κέρδη των τραπεζών και του κεφαλαίου και όχι το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Η κρίση που ξεκίνησε από το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι γέννημα των «παρασιτικών» και «άπληστων» τμημάτων του καπιταλισμού, ούτε μόνο του νεοφιλελευθερισμού. Είναι αποτέλεσμα της μεγαλύτερης παρά ποτέ εκμετάλλευσης των εργαζομένων (που συσσώρευσε ένα προκλητικό πλούτο), της αχαλίνωτης κερδοφορίας, της ασυδοσίας της αγοράς, της γιγάντωσης τραπεζών και χρηματιστηρίων, όλων των αντιδραστικών αλλαγών που εφάρμοσαν τα τελευταία 20 χρόνια νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις. Είναι, τελικά, κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, των μηχανισμών και των αξιών του και όλα δείχνουν ότι θα οδηγήσει σε μια μακρόσυρτη ύφεση, η οποία θα πλήξει ιδιαίτερα έντονα και την Ελλάδα.
Το πολυτεχνείο είναι «καρφί στο μάτι» των αστικών δυνάμεων διότι είχε και έχει τη δυνατότητα να συνδέεται με τα ευρύτερα κοινωνικά μέτωπά και τις αγωνίες μεγάλων τμημάτων της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας. Πολύ περισσότερο σήμερα που είμαστε στη καρδιά ενός νέου κύματος αντιδραστικών αλλαγών και έρχεται στο προσκήνιο η αναγκαιότητα μιας πολιτικής εργατικής απάντησης και αντεπίθεσης.
Το «μήνυμα» του φετινού πολυτεχνείου, μέσα στο σύνθετο πεδίο της κρίσης, αποκαλύπτει μια νέα δυνατότητα και ελπίδα να εισέλθει η ταξική πάλη σε μια καμπή με στροφή στους συσχετισμούς υπέρ της εργατικής πολιτικής. Η ανάδειξη του τριημέρου και της πορείας ως σταθμού της εργατικής και νεολαιίστικης αντεπίθεσης, είναι κομβικής σημασίας για το κίνημα τις επόμενης μέρας.
Αυτό ακριβώς φοβούνται τα αστικά επιτελεία, ιδιαίτερα φέτος λόγω της κοινωνικής δυσαρέσκειας, γι αυτό διαμορφώνουν γύρω του μια ιδεολογική, πολιτική κατασταλτική ζώνη. Επιχειρούν να το συρρικνώσουν σε μια γιορτή της αστικής δημοκρατίας, σε ένα περιθωριακό γεγονός στα όρια του ΕΜΠ, σε μια άμαζη συνέυρεση των «αριστερών» και των «αριστεριστών», με εικόνες επεισοδιολαγνείας και συμπλοκές τυχοδιωκτικών ομάδων. Στόχος τους να αποδυναμωθεί το πολιτικό του στίγμα, να περιοριστεί η προσέλευση νεολαίας και εργαζομένων και να απομαζικοποιηθεί η πορεία. Σε αυτήν την προσπάθεια επιστρατεύονται τα ΜΜΕ, τα ενσωματωμένα στην αστική πολιτική τμήματα της «γενιάς του πολυτεχνείου» αλλά και η «προληπτική» πανκινητοποίηση των κατασταλτικών μηχανισμών.
Η ρεφορμιστική αριστερά και στις δύο εκδοχές της θα προσπαθήσει να ενσωματώσει το πολυτεχνείο είτε σε μια κομματική γιορτή, όπως το ΚΚΕ, είτε σαν μια αγωνιστική εκδοχή του διαχειριστικού μοντέλου που πρεσβεύει ο ΣΥΝ επιλέγοντας το αριστερό πεζοδρόμιο του «εορτασμού».

Για το ΝΑΡ και τη ν.Κ.Α αλλά και για όλο το δυναμικό της ριζοσπαστικής αριστεράς, των κινημάτων και των μετώπων, το τριήμερο του πολυτεχνείου αποτελεί μια ζωντανή διαδικασία συνάντησης και πάλης της νεολαίας και του κόσμου της δουλειάς απέναντι στην επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Το ανατρεπτικό μήνυμα του Πολυτεχνείου βρίσκεται στους σημερινούς αγώνες για παιδεία-εργασία-δημοκρατία, για πολιτικό λαϊκό κίνημα των κοινωνικών αναγκών και δικαιωμάτων, του ανεξάρτητου αντικαπιταλιστικού αγώνα. Το πολυτεχνείο δεν είναι μουσείο των αντιστάσεων του τότε, αλλά η έκφραση των κορυφαίων στιγμών του νεολαιίστικου και εργατικού κινήματος, που δεν τις χαρίζουμε σε κανέναν. Ανήκει στις πολιτικές μάχες του σήμερα.

Αγωνιζόμαστε για ένα Πολυτεχνείο όπου η ζωντανή μνήμη της εξέγερσης θα ενώνεται, με τα σκιρτήματα των εργατικών και νεολαιίστικων κινημάτων κατά του κεφαλαίου, με τις αναζητήσεις για μια σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική με τον αγώνα για την ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά, για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση.
Για Πολυτεχνείο-έκφραση της εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης- της μόνης ικανής να αναχαιτίσει-ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, την αντεργατική λαίλαπα που κλιμακώνουν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ. Πολυτεχνείο ενάντια στην αντιδραστική λαίλαπα σε εργασία και εκπαίδευση, για την απόκρουση της λιτότητας και του νέου προϋπολογισμού, την ανατροπή – μη εφαρμογή των αντεργατικών νόμων – ρυθμίσεων – ντιρεκτίβων, κυβερνήσεων, Ε.Ε. και ΔΝΤ. Που θα γράφει στις σημαίες του τις σύγχρονες ανάγκες και δικαιώματα της νεολαία και των εργαζομένων για μείωση των ωρών εργασίας, αύξηση των αποδοχών, σταθερή και μόνιμη δουλειά, πλήρη δικαιώματα σε υγεία-παιδεία και ασφάλιση. Πολυτεχνείο ενάντια στο προχώρημα της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση, την νομιμοποίηση των ΚΕΣ, την κατάργηση των εργασιακών-επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων με την αποσύνδεσή τους από το πτυχίο. Για την κατάργηση της ταξικής βάσης του 10, που δίνει πελατεία στους σχολάρχες. Για παιδεία με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις ανάγκες του κεφαλαίου, δημόσια δωρεάν για όλους με έλευθερη πρόσβαση όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης χωρίς ταξικούς-οικονομικούς-εξεταστικούς φραγμούς
Πολυτεχνείο ενάντια στους πολέμους, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την αναζωπύρωση των εθνικισμών, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, για την διάλυση των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών που υλοποιούν τους πολέμους (ΝΑΤΟ-ΕΕ). Ενάντια στην καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών με πάλη για την διευρυνσή τους. Πολυτεχνείο ανεξάρτητο από την αστική πολιτική, σε σύγκρουση με την εκλογική αναμονή, τη σκανδαλολογία και τη «δημοκρατία» των δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ. Πολυτεχνείο των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων και των πρωτοβάθμιων σωματείων, πολυτεχνείο των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών του φοιτητικού και εργατικού κινήματος και όχι «επιτροπής φορέων». Πολυτεχνείο μαζικό και κινηματικό που θα συνδέεται με τους αγώνες και τα κινήματα του σήμερα, με την πάλη των εργαζομένων ενάντια στα αντιδραστικά μέτρα της κυβέρνησης, των φοιτητών και σπουδαστών ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς νόμους που. Με τους αγώνες ενάντια στην καταστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, με το αντιπολεμικό κίνημα.

Για την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά προβάλουν νέες μεγάλες προκλήσεις και ευθύνες. Είναι αναγκαίο -και γύρω από το πολυτεχνείο- να αναπτυχθεί ένα πολιτικό πλαίσιο πάλης για όλες τις επερχόμενες κοινωνικές και πολιτικές μάχες, με βήματα του Νέου εργατικού κινήματος, του ανεξάρτητου πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και με την ενίσχυση των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

Στις συνθήκες αυτές, γίνεται πιο επείγον και πιο αναγκαίο, να αντισταθούμε, να πάρουμε την υπόθεση της ζωής στα χέρια μας. Καμιά εκλογική αναμονή, όλοι στους δρόμους του αγώνα.
Να ανατρέψουμε την κλιμακούμενη αντεργατική επίθεση, να πληρώσουν την κρίση οι υπεύθυνοι και το σύστημά τους, να καταφέρουμε καίρια πλήγματα στην πολιτική ΝΔ – ΠΑΣΟΚ - ΕΕ, στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που απειλεί την ύπαρξη και το μέλλον μας. Για τον κλονισμό της αστικής κυριαρχίας, την αντικαπιταλιστική επανάσταση για την κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.


Με την Αριστερά των νικηφόρων αγώνων και της επαναστατικής προοπτικής!

ΝΑΡ - νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Νοέμβρης 2008

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.


ΚΥΡΙΑΚΗ 16/11 ΩΡΑ: 7:30μ.μ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ(ΠΡΩΗΝ ΛΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ)


ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

«ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΜΕ ΛΙΑΚΑΔΑ»


Η δημοτική κίνηση

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2008

Νέο τεύχος ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ

Για να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη "Το Πείραμα στο CERN" με τους Π. Παπακωνσταντίνου και Α. Θεοφίλου που φιλοξενείται στο τεύχος, κάντε κλικ εδώ (αρχείο Word) ή εδώ (αρχείο pdf).

Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008

José Carlos Mariátegui Μέσα από τους δρόμους της παγκοσμιότητας πλησιάζουμε τον εαυτό μας Ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου του José Carlos Mariá


Μέσα από τους δρόμους της παγκοσμιότητας πλησιάζουμε τον εαυτό μας


Ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου του José Carlos Mariátegui Εφτά Δοκίμια για την ερμηνεία της περουβιανής πραγματικότητας, Nosotros 29/9/2008



Στον Ραμόν κι όλους τους Βάσκους αγωνιστές που βρίσκονται στις ισπανικές και γαλλικές φυλακές



1. Κάθε τεκμήριο πολιτισμού είναι και τεκμήριο βαρβαρότητας, μας προειδοποίησε ο Walter Benjamin. Ο λεγόμενος Δυτικός πολιτισμός των Νέων Καιρών είχε σα γενέθλια πράξη την ανακάλυψη του λεγόμενου «Νέου Κόσμου»- δηλαδή την δια πυρός και σιδήρου καταστροφή των προκολομβιανών πολιτισμών και την γενοκτονία των ιθαγενών πληθυσμών τους. Αυτό το τραύμα της γέννησης του κόσμου που συνεχίζει να είναι ο σημερινός μας κόσμος απωθήθηκε στις κρύπτες της νεωτερικότητας. Δεν έπαψε, όμως να συντελείται, κάθε φορά, σε κάθε διαφορετική εποχή και φάση της Ιστορίας του παγκόσμιου καπιταλισμού, με άλλη μορφή, κάθε φορά με άλλη ορμή και η βίαιη επιστροφή του απωθημένου, από τον Κουχαχουτεμόκ και την εξέγερση του Τούπακ Αμαρού μέχρι την σύγχρονή μας επαναστατική αφύπνιση των ιθαγενών. Δεν πρόκειται για περιφερειακά φαινόμενα αλλά για χαρακτηριστικό και ιδιότυπο σύμπτωμα της κρίσης του καπιταλιστικού κόσμου στο σύνολό του. Σύμπτωμα της κατάστασης του κόσμου μας κι όχι μόνο της Λατινικής Αμερικής, εξαγγελία, από τα ίδια τα θύματα αυτού του κόσμου, για τα όσα επέρχονται, για την κυοφορούμενη και ογκούμενη επαναστατική κρίση σε πλανητική κλίμακα.

Έτσι πρέπει να ιδωθούν οι λατινοαμερικάνικες εξεγέρσεις που σημαδεύουν το μεταίχμιο της τρίτης χιλιετίας, από τις ζούγκλες της Τσιάπας, έως τα υψίπεδα των Άνδεων, από τους Μαπούτσε και τους Γκουαρανί ως τους Αϋμάρα και τους Κέτσουα, τα παιδιά των Ίνκας στη σημερινή Βολιβία, όπου αγρότες, κοκαλέρος και εργάτες, συγκρούονται με τους απογόνους των Κονκισταδόρες, την ολιγαρχία των σφαγέων της Σάντα Κρουζ, του Πάντο, της Κοτσαμπάμπα, τους «επιτετραμμένους» της αυτοκρατορικής αρχής που δεν βρίσκεται πια στην καστιλλιάνικη Μαδρίτη αλλά στην Ουάσιγκτον των Γιάνκηδων.

Μια ξεθυμασμένη, βέβαια, Αριστερά, ιδιαίτερα το κομμάτι της στις Μητροπόλεις που μένει προσηλωμένο στον ευρωπαιοκεντρισμό, θέλει να βλέπει στις ηφαιστειακές αυτές εκρήξεις είτε σαν κάτι εντελώς απόμακρο, εξωτικό ή και βάρβαρο, είτε, πάλι, στο πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της ίδιας Αριστεράς, σαν υποκατάστατο που έρχεται να καλύψει το κενό των δικών της διαψεύσεων. Εξάλλου, ο «τριτοκοσμισμός», με ή χωρίς λατινοαμερικάνικα χρώματα, σαν ιδεολόγημα ορισμένων ριζοσπαστών που κουράστηκαν να περιμένουν μια κοινωνική επανάσταση στα μητροπολιτικά κέντρα του παγκόσμιου συστήματος, δεν είναι άλλο από ευρωπαιοκεντρισμός από την ανάποδη.

Στους αντίποδες του ευρωπαιοκεντρισμού και του «τριτοκοσμισμού», βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα της Λατινικής Αμερικής, με όλες τις ιδιαιτερότητές της αλλά και με οικουμενικό αντίκρισμα έρχεται η αυθεντική επαναστατική σκέψη και δράση του José Carlos Mariátegui. Από την μια, κατηγορήθηκε από τους εθνικιστές σαν «ευρωπαΐζουσα», μια και ο Μαριάτεγκι μιλά από τη σκοπιά του παγκόσμιου, έχοντας γνωρίσει σε βάθος την ευρωπαϊκή κουλτούρα αλλά και κάθε μοντέρνο ρεύμα στη φιλοσοφική σκέψη και την τέχνη των αρχών του 20ου αιώνα ΄ από την άλλη συκοφαντήθηκε, ιδιαίτερα, από του σταλινικούς γραφειοκράτες, σαν «ρομαντικός εθνικιστής» και «αναχρονιστικός ναρόντνικος» του Περού, μια και μιλούσε για την θέση που έχει η ιδιαίτερη αρχαϊκή παράδοση του κομμουνισμού των Ίνκας στη σημερινή ζωή των ιθαγενών αλλά και στη χάραξη μιας στρατηγικής διαρκούς επανάστασης για τον σοσιαλισμό, πάνω και πέρα από τα στάδια μιας γραμμικής αντίληψης της Ιστορίας.

Ενάντια σε κάθε μεταφυσικό δυισμό, είτε αυτός παίρνει τη μορφή του μηχανιστικού διαχωρισμού της εθνικής ιδιαιτερότητας από την παγκοσμιότητα της ιστορικής εξέλιξης στους Μοντέρνους Καιρούς είτε της γραφειοκρατικής «θεωρίας των σταδίων», ο Μαριάτεγκι αναπτύσσει την διαλεκτική του παγκόσμιου-οικουμενικού και του τοπικού-εθνικού. Αναζητά και πετυχαίνει να συλλάβει πώς η ανισόμερη και συνδυασμένη ανάπτυξη των τάσεων της παγκόσμιας ιστορικής διαδικασίας συνδυάζονται με ένα πρωτότυπο κι ανεπανάληπτο τρόπο στη Λατινική Αμερική και στο Περού ειδικά.

«Μέσα από τους δρόμους της παγκοσμιότητας για τους οποίους τόσα μας καταμαρτυρούν, πλησιάζουμε όλο και περισσότερο τον εαυτός μας». Με αυτά τα λόγια καταλήγουν τα Εφτά δοκίμια για την ερμηνεία της περουβιανής πραγματικότητας που μόλις εκδόθηκαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Άγρα. Το βιβλίο αποτελεί αναμφίβολα το ιδρυτικό ντοκουμέντο του Μαρξισμού στην ήπειρο του Σιμόν Μπολίβαρ. Εισάγει στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα, μέσα στη διεθνή θύελλα που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση, την αδογμάτιστη ιστορική υλιστική ανάλυση της περουβιανής και λατινοαμερικανικής πραγματικότητας. Ταυτόχρονα αποτελεί πολύτιμη συνιστώσα του διεθνούς επαναστατικού Μαρξισμού, μιας ανοιχτής, αέναα αναπτυσσόμενης θεωρίας και πράξης της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.


2. Η ανωτερότητα αυτής της διαλεκτικής μεθόδου που αρνείται τόσο τον φετιχισμό της μερικότητας όσο και τον ισοπεδωτισμό μιας αφηρημένης καθολικότητας φαίνεται και στην επικαιρότητα που αποκτά η ανάλυση του Μαριάτεγκι ιδιαίτερα με την επανεμφάνιση μαζικών ιθαγενικών κινημάτων στην παρούσα φάση ανόδου της λατινοαμερικανικής επανάστασης.

Η πορεία κατάκτησης του πλανήτη από τον αναδυόμενο καπιταλισμό ώθησε στην ισπανική Κατάκτηση και παραπέρα στην εμφάνιση ανεξάρτητων λατινοαμερικανικών κρατών όπου οι κυρίαρχες τάξεις οργάνωσαν την κοινωνία, όπως λέει ο Μαριάτεγκι « χωρίς τον Ινδιάνο και ενάντια στον Ινδιάνο», με την εξόντωση, την υποδούλωση, την υπερεκμετάλλευση και τον κοινωνικό αποκλεισμό των ευρύτερων λαϊκών μαζών των γηγενών πληθυσμών.

O Μαριάτεγκι κατεδαφίζει την φιλελεύθερη θεωρία της γραμμικής προόδου και την αλληλένδετη αντίληψη περί του «εκπολιτιστικού» ρόλου της αποικιοκρατίας δείχνοντας με κρυστάλλινη διαύγεια την τεράστια οπισθοδρόμηση που έφερε η ισπανική Κατάκτηση της Νότιας Αμερικής: «Το αποικιακό καθεστώς αποδιοργάνωσε και κατέστρεψε την αγροτική οικονομία των Ίνκας, χωρίς να την αντικαταστήσει με άλλη καλύτερης απόδοσης[..]Ενάντια σε όλες τις κατηγορίες- στο όνομα όλων των φιλελεύθερων, δηλαδή, μοντέρνων αντιλήψεων ελευθερίας και δικαιοσύνης- οι οποίες θα μπορούσαν να απευθυνθούν στο καθεστώς των Ίνκας, υπάρχει το ιστορικό γεγονός- θετικό και υλικό- ότι εξασφάλιζε την συντήρηση και την αύξηση ενός πληθυσμού, ο οποίος όταν έφτασαν οι Κονκισταδόρες στο Περού, αριθμούσε δέκα εκατομμύρια και σε τρεις αιώνες ισπανικής κατοχής μειώθηκε στο ένα εκατομμύριο. Αυτό το γεγονός καταδικάζει την αποικιοκρατία, όχι από την αφηρημένη, θεωρητική ή ηθική σκοπιά-ή όπως ο καθένας θέλει να την ονομάσει- της δικαιοσύνης, αλλά από την πρακτική, συγκεκριμένη και υλική σκοπιά της χρησιμότητας.» ( Εφτά δοκίμια…ό. π. π. σ.80-81)

Ο Μαριάτεγκι δεν εξιδανικεύει εξωϊστορικά ούτε την βαρβαρότητα του Δυτικού «εκπολιτισμού» αλλά ούτε και την κοινωνικο-οικονομική οργάνωση των Ίνκας, τον θεοκρατικό αγροτικό τους κομμουνισμό. Δεν πρεσβεύει τη νεκρανάστασή του αλλά την ενεργοποίηση, μέσα στο μοντέρνο ιστορικό πλαίσιο και με την προοπτική της επαναστατικής σοσιαλιστικής χειραφέτησης, των κολεκτιβιστικών παραδόσεων που παραμείνανε ζωντανές στους ιθαγενείς Ινδιάνους σαν γραμμή άμυνας και στρατηγική επιβίωσης στις συνθήκες εξαθλίωσης που επέβαλε η αποικιοκρατία και η καπιταλιστική επέκταση. Γράφει ο Μαριάτεγκι: «Η πίστη σε μια αναγέννηση των Ινδιάνων δεν προέρχεται από μια διαδικασία υλικής «δυτικοποίησης» της γης των Κέτσουα. Δεν είναι ο πολιτισμός, δεν είναι το αλφάβητο του λευκού αυτό που εξυψώνει την ψυχή του Ινδιάνου. Είναι ο μύθος, είναι η ιδέα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η ελπίδα του ιθαγενούς είναι απόλυτα επαναστατική . Ο ίδιος μύθος, η ίδια ιδέα, είναι αποφασιστικοί παράγοντες αφύπνισης άλλων λαών, άλλων αρχαίων φυλών που έχουν καταρρεύσει: Κινέζων, Ινδών κ. ά. Η παγκόσμια ιστορία τείνει σήμερα όσο ποτέ να κυβερνηθεί από τον ίδιο κανόνα. Γιατί πρέπει ο λαός των Ίνκας, αυτός που κατασκεύασε το πιο εξελιγμένο και αρμονικό κομμουνιστικό σύστημα, ο μόνος που θα παραμείνει αναίσθητος μπροστά στην παγκόσμια συγκίνηση; Η συγγένεια του ιθαγενικού κινήματος με τα σύγχρονα παγκόσμια επαναστατικά ρεύματα είναι ιδιαίτερα εμφανής…»(ό. π. π. σ.71)

Είναι σαφές και από το παραπάνω απόσπασμα ότι η αντίληψη του Μαριάτεγκι συνδέει την κινητοποίηση των ιθαγενών με την σοσιαλιστική επανάσταση και δεν έχει έτσι τίποτα το κοινό με ορισμένα σύγχρονα ρεύματα, ρεφορμιστικά στην ουσία τους, που αντιπαραθέτουν τον indigenismo στην επαναστατική πάλη για τον σοσιαλισμό και τον ιθαγενή σα νέο επαναστατικό υποκείμενο στην εργατική τάξη, περιορίζοντας έτσι την αφύπνιση των καταπιεσμένων γηγενών σε μια μεταρρυθμιστική διεκδίκηση πολιτισμικών και άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Ο Μαριάτεγκι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στα ζητήματα της κουλτούρας και ιδιαίτερα στις πολιτισμικές παραδόσεις των Ίνκας κι η ανάλυσή του, μια συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης με όλες τις κοινωνικές- ταξικές, φυλετικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των συγκρουόμενων ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων, αποτελεί την ριζική άρνηση κάθε οικονομισμού και μονοσήμαντου αναγωγισμού. Την ίδια στιγμή είναι και μια βαθύτατα, δηλαδή με διαλεκτικό –ιστορικό βάθος, υλιστική ανάλυση.

Ο Μαριάτεγκι, ορθότατα, βλέπει ότι το πρόβλημα του Ινδιάνου είναι το πρόβλημα της γης, η απουσία μιας αγροτικής μεταρρύθμισης, η συνεχιζόμενη τυραννία της μεγάλης γαιοκτησίας. Εδώ χαράζει μια σαφή διαχωριστική γραμμή με όσους κρατούν μια στάση απλώς ανθρωπιστική προς τους ιθαγενείς, επικαλούμενοι μάλιστα το παράδειγμα του μεγάλου Ρωμαιοκαθολικού ιερέα (εβραϊκής καταγωγής) Μπαρτολομέο ντε λας Κάζας που είχε πρώτος καταγγείλει τα εγκλήματα γενοκτονίας των Κονκισταδόρες: «Τοποθετώντας σε πρώτο πλάνο το οικονομικοκοινωνικό ζήτημα, παίρνουμε τη λιγότερο δυνατή λυρική και λογοτεχνική στάση. Δεν αρκούμαστε να διεκδικήσουμε το δικαίωμα του Ινδιάνου στη παιδεία, στον πολιτισμό, στην πρόοδο, στην αγάπη και στον ουρανό. Αρχίζουμε διεκδικώντας , κατηγορηματικά, το δικαίωμά του στη γη. Αυτή η απόλυτα υλιστική διεκδίκηση αρκεί για να μη μας συγχέουν με τους κληρονόμους ή όσους αναμασάνε τον ευαγγελικό λόγο του μεγάλου Ισπανού κληρικού, τον οποίο, από την άλλη, ο σαφής υλισμός μας δεν μας εμποδίζει να τον θαυμάζουμε και να τον εκτιμούμε θερμά»( ό. π. π. σ.75).

Το ζήτημα της γης παραμένει άλυτο μέχρι τις μέρες μας και κεντρικής σημασίας στο κοινωνικό ζήτημα σε όλες σχεδόν τις λατινοαμερικανικές χώρες. Ό,τι η αστική τάξη δεν ήθελε κι ούτε μπορούσε να λύσει, εξαρτά πια αντικειμενικά την λύση του από την έκβαση μιας προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης σε συμμαχία με τις ιθαγενείς αγροτικές μάζες. Η κραυγή «Γη κι Ελευθερία!» ενάντια σε ντόπιους τυράννους και ξένους ιμπεριαλιστές παραμένει το αίτημα του λατινοαμερικάνικου επαναστατικού κινήματος και σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα. Το ειδικό βάρος του ζητήματος της γης, κι έτσι των Ινδιάνων, έχει μάλιστα δυναμώσει καθώς είναι αλληλένδετο, στην μετά Μαριάτεγκι περίοδο, με την όξυνση ενός άλλου κρίσιμου ζητήματος: αυτό του ελέγχου του πετρελαίου και, γενικά, των υδρογονανθράκων που ελέγχουν τα μονοπώλια του ιμπεριαλισμού. Η σύνδεση των δύο γίνεται φανερή με δραματικό τρόπο σήμερα στη Βολιβία αλλά αφορά όλη την λατινοαμερικανική ήπειρο. Αγροτική μεταρρύθμιση και απαλλοτρίωση των υδρογονανθράκων χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση, από το Ρίο Γκράντε έως την Τιέρρα ντελ Φουέγο- αυτά είναι τα δύο κύρια αιτήματα της λατινοαμερικανικής επανάστασης. Κανένα από τα δύο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την κινητοποίηση και αυτοοργάνωση των καταπιεσμένων μαζών για την ανατροπή της ολιγαρχίας, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Ο Χοσέ Κάρλος Μαριάτεγκι ήταν από τους πρώτους που το εξάγγειλαν και το τεκμηρίωσαν επιστημονικά.

Η επισήμανση από την μεριά του της ιστορικής ενέργειας που περικλείνουν τα άλυτα ζητήματα του παρελθόντος και ειδικότερα το καταπιεσμένο δυναμικό των γηγενών πληθυσμών και των παραδόσεων των Ίνκας συγγενεύει με την διεισδυτική ανάλυση που θα κάνει τον καιρό του ανόδου του φασισμού στη Γερμανία τόσο ο Τρότσκυ όσο ο μαρξιστής φιλόσοφος της Ουτοπίας Ernst Bloch, ο οποίος και τόνισε τον ρόλο που παίζουν οι «μη σύγχρονες αντιφάσεις» στην ενεργοποίησή τους από τις σύγχρονες αντιφάσεις του κεφαλαίου και της εργασίας( Βλ. το βιβλίο του Κληρονομιά του καιρού τούτου). Η ενεργοποίηση των μη σύγχρονων αντιφάσεων γίνεται διακύβευμα της αναμέτρησης ανάμεσα στην κοινωνική επανάσταση και την αντεπανάσταση.

Η χρήση του Μύθου και του αρχέγονου σαν πολιτική της ταυτότητας είναι κεντρική. Είναι γνωστός ο ρόλος που έπαιξε στην άνοδο και επικράτηση του Ναζισμού. Ο Μαριάτεγκι, όμως, χρησιμοποιεί την έννοια του μύθου με ριζικά αντίθετο τρόπο από ό,τι π.χ. ο Ludwig Klages ή ο Rosenberg. Την δανείζεται ,εμφανώς, από τον Georges Sorel. «… σ’ αυτόν τον θεωρητικό της θετικής βίας που υπήρξε ο Ζωρζ Σορέλ» γράφει ο Jean -Luc Nancy «η ολοκληρωμένη μορφή βίας που είναι η γενική απεργία έχει την πλήρη της δύναμη χάρη στο γεγονός ότι πραγματοποιεί αυτό που αποκαλεί « μύθο»: μια ολότητα όπου παρουσιάζεται άμεσα ολόκληρη η εικόνα του κοινωνικού προτάγματος που η βία θέλει να υπηρετήσει»( Au fond des images, Galilée 2003 σ. 45) Η εικόνα του κοινωνικού προτάγματος που συνδέει ο Μαριάτεγκι με τον μύθο που «εξυψώνει την ψυχή του Ινδιάνου» και τον οδηγεί στην επαναστατική κινητοποίηση δεν είναι άλλος από «την ιδέα της σοσιαλιστικής επανάστασης». Δεν βρίσκεται στη νεκρανάσταση του αρχέγονου αλλά στο μέλλον, περνώντας όχι μέσα από ένα retour αλλά από ένα détour, από μια παράκαμψη κι όχι επιστροφή στο παρελθόν, όπως λέει ο Michael Löwy. Η αντιδραστική σκέψη της συντηρητικής αντεπανάστασης, αντίθετα, μαζί και εκείνη μιας τουλάχιστον όψης της φιλοσοφίας του Martin Heidegger, προτάσσει την επιστροφή στην «αυθεντικότητα του Αρχέγονου», στις ρίζες της φυλής, στο αίμα και το έδαφος, το Βlut und Boden (ή, έστω, το Blut und Erde του λόγου της πρυτανείας του Χάϊντεγγερ το 1933).


3. Ο Μαριάτεγκι δεν κάνει την παραμικρή παραχώρηση στους εθνικιστές. Από αυτή την άποψη της μεθόδου και συνολικής κοσμοθεώρησης, δεν είναι παράξενο ότι ήρθε τελικά σε ρήξη με τον Haya de la Torre και τους εθνικιστές αντι-ιμπεριαλιστές της APRA, στηρίζοντας τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού( αργότερα Κομμουνιστικού) Κόμματος και στη Διεθνή. Αναποδογυρίζοντας κι επιστρέφοντας στους εθνικιστές το ξενόφοβο επιχείρημα, τόνισε ότι ο ίδιος ο αστικός και μικροαστικός εθνικισμός είναι «εισαγόμενος από το εξωτερικό» σαν δημιούργημα της διεθνούς εξάπλωσης του καπιταλισμού.

Στη συζήτηση για τη «περουβιανικότητα» (που παραπέμπει στα καθ’ ημάς στις περιβόητες διαμάχες για την «ελληνικότητα» από την δεκαετία του ’30 ως τις μέρες μας) , ο Μαριάτεγκι τονίζει: «Αυτή η περουβιανικότητα, που τόσο διαδεδομένα προβάλλεται, είναι μύθος, είναι μια μυθοπλασία. Η εθνική πραγματικότητα είναι πολύ λιγότερο αποκομμένη, πολύ λιγότερο ανεξάρτητη από την Ευρώπη από ό, τι νομίζουν οι εθνικιστές μας Το σύγχρονο Περού κινείται στη τροχιά του Δυτικού πολιτισμού. Η μυστικοποιημένη εθνική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα τμήμα, ένα κομμάτι, της αχανούς παγκόσμιας πραγματικότητας[…] έχουμε καθήκον να μην αγνοούμε την εθνική πραγματικότητα ΄ αλλά έχουμε επίσης το καθήκον να μην αγνοούμε την παγκόσμια πραγματικότητα. Το Περού είναι ένα θραύσμα ενός κόσμου που ακολουθεί μια αλληλένδετη διαδρομή.»( Peruanicemos al Perú Obras Completas Vol. 11., Amauta, Lima 1970 σ. 25-27) Η «εξέταση της περουβιανικότητας» πρέπει να γίνει, όπως λέει ο Μαριάτεγκι « με μια οικουμενική προοπτική) βλ. ό. π. π. ). Υπόδειγμα μιας τέτοιας προσέγγισης είναι τα Εφτά δοκίμια για την ερμηνεία της περουβιανής πραγματικότητας.


4. Ο Μαριάτεγκι με την ίδια προσοχή και μέθοδο που προσεγγίζει την παράδοση του Περού, ενάντια σε κάθε μυθοποιητική παραδοσιοκρατία, προσεγγίζει και την επαναστατική παράδοση των καταπιεσμένων, μαζί και εκείνη του Μαρξισμού.

«Η παράδοση» για τον μεγάλο Περουβιανό επαναστάτη, «είναι, ενάντια σε ό,τι λένε οι παραδοσιοκράτες, ζωντανή και κινούμενη[…] την σκοτώνουν όσοι την θέλουν νεκρή και παγιωμένη, προέκταση ενός παρελθόντος σε ένα παρόν χωρίς δυνάμεις να ενσωματώσει σ’ αυτήν το πνεύμα του και να βάλει μέσα της το αίμα του» (Peruanicemos ό. π. σ. 117).

Πάνω από όλα, η Παράδοση όπως λέει χαρακτηριστικά ο Μαριάτεγκι είναι ετερόδοξη: «Σαν αποτέλεσμα μιας σειράς εμπειριών[..] η παράδοση είναι ετερογενής και με αντιφατικές τις συνιστώσες της. Για να την αναγάγει κανείς σε μια μοναδική έννοια φτάνει να αρκεστεί στην ουσία της, εγκαταλείποντας, όμως τις διάφορες αποκρυσταλλώσεις της[…] Όσοι δεν μπορούν να φανταστούν το μέλλον, δεν μπορούν, γενικά, να φανταστούν και το παρελθόν. Δεν υπάρχει, συνεπώς, πραγματική σύγκρουση ανάμεσα στον επαναστάτη και την παράδοση παρά μοναχά για εκείνους που αντιλαμβάνονται την παράδοση μοναχά σαν μουσείο ή σαν μούμια» ( ό. π. π. σ. 118-119).

Ο Μαριάτεγκι είναι «παραδοσιακός» μαρξιστής μ’ αυτήν ακριβώς την έννοια: είναι ετερόδοξος Μαρξιστής, μια κι ο μόνος ορθόδοξος μαρξισμός είναι ο ετερόδοξος επαναστατικός μαρξισμός.

Εξόριστος στην επαναστατική Ευρώπη, στα χρόνια που ακολούθησαν την Οκτωβριανή Επανάσταση, γνώρισε από κοντά τις επαναστατικές εμπειρίες των Εργατικών Συμβουλίων του Τορίνο αλλά και τα επαναστατικά κινήματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών αλλά κι όλα τα ρεύματα του μοντερνισμού, την διαρκή επανάσταση στην κουλτούρα. Έγινε φλογερός κομμουνιστής χωρίς προκαταλήψεις και σεχταρισμούς, εχθρικός μόνο σε κάθε ρεφορμισμό, εμπνεόμενος από το όραμα του Οκτώβρη των Σοβιέτ, από τον μπολσεβικισμό του Λένιν και του Τρότσκυ αλλά και τον αναρχοσυνδικαλισμό του Σορέλ. Με τον ίδιο ανοιχτό τρόπο προσέγγιζε κάθε καινοτομία στη φιλοσοφία και τη τέχνη, τον ηρωικό δονκιχωτισμό και την αγωνία του δασκάλου του Miguel de Unamuno, τον Nietzsche, τον πραγματισμό του William James, τον Bergson, τον υπερρεαλισμό.

Ο μαρξιστικός κομμουνισμός του Μαριάτεγκι ήταν πάνω απ’ όλα μια πρόσκληση σε μια ηρωική ζωή της δημιουργίας, μια οιωνεί θρησκευτική εμπειρία μια και η κοινωνική επανάσταση είναι το Μεσσιανικό, η διακοπή της ιστορικής συνέχειας των βασάνων της ανθρωπότητας.

Η εμμονή του Μαριάτεγκι σε ζητήματα κουλτούρας δεν ήταν φυγή ή αποφυγή της πραγματικότητας αλλά αναγκαία οδός διείσδυσης σ’ αυτήν. Γι’ αυτό και τα Εφτά δοκίμια για την ερμηνεία της περουβιανής πραγματικότητας εμπεριέχουν και μια συνοπτική αλλά βαθιά επισκόπηση της περουβιανής λογοτεχνίας. Ο Μαριάτεγκι αποτελεί, μαζί με τον Τρότσκυ και τον Γκράμσι, σπάνιο παράδειγμα επαναστάτη ηγέτη του εργατικού κινήματος που δίνει τόση προσοχή και ευαισθησία στα προβλήματα της λογοτεχνίας και της κουλτούρας.

Σε ένα κείμενό του για τον Τρότσκυ( τον οποίον ο ιδρυτής και γενικός γραμματέας του Κ. Κ. Περού υπεράσπισε στη σύγκρουσή του με τον Στάλιν και το σταλινισμό), ο Περουβιανός επαναστάτης επανέλαβε τα λόγια του Ρωσοεβραίου επαναστάτη: « Η κουλτούρα δεν είναι η πρώτη φάση της ευτυχίας αλλά το τελικό της αποτέλεσμα» (Βλ. José Carlos Mariártegui, Selected Essays, Humanity Press 1996 σ. 14). Εάν η επανάσταση πρέπει να γίνει διαρκής να μην σταματήσει, όπως έλεγε ο Saint Just παρά με την τελείωση της ευτυχίας, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να οδηγήσει σε ό,τι ονόμαζε ο Μαριάτεγκι, πριν τον Τσε Γκεβάρα, μια νέα ανθρωπότητα κι ένα νέο , αληθινά ανθρώπινο πολιτισμό. Ή, όπως έλεγε, η γενιά του Μάη του ’68 : Να έρθει η φαντασία στην εξουσία!

Μαριάτεγκι δεν αγνοούσε ότι «ο καπιταλισμός δεν είναι μονάχα τεχνική ΄ είναι και πνεύμα»( Εφτά δοκίμια…ό. π. π. σ. 57). Προπαντός δεν αγνοούσε την φύση της εποχής που άνοιξε με τον Μεγάλο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση κι άρα την κρίση του πολιτισμού.

Στη διάλεξή του Η παγκόσμια κρίση και η περουβιανή εργατική τάξη το 1923 τονίζει: «…δεν είναι μόνο η οικονομία της αστικής κοινωνίας που βρίσκεται σε κρίση αλλά πλήρως ολόκληρος ο καπιταλιστικός Δυτικός, ευρωπαϊκός πολιτισμός. Οι ιδεολόγοι της κοινωνικής επανάστασης, ο Μαρξ και ο Μπακούνιν, ο Ένγκελς και ο Κροπότκιν, ζήσανε τον καιρό της κορύφωσης του καπιταλιστικού πολιτισμού και του ιστορικισμού και της θετικιστικής φιλοσοφίας. Συνεπώς δεν μπορούσανε να προβλέψουν ότι η άνοδος του προλεταριάτου θα συντελούνταν λόγω της παρακμής του Δυτικού πολιτισμού. Το προλεταριάτο έχει τον προορισμό να δημιουργήσει ένα νέο τύπο πολιτισμού και κουλτούρας. [..] Είμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης, της επιθανάτιας αγωνίας μιας διαλυμένης, γηραλέας, ετοιμόρροπης κοινωνίας. Και συνάμα είμαστε μάρτυρες της κυοφορίας, της διάπλασης, της αργής και ανήσυχης διαμόρφωσης μιας νέας κοινωνίας. Όλη η ανθρωπότητα, όλοι εμείς που μια ειλικρινής ιδεολογική σχέση μας συνδέει με την νέα κοινωνία και μας χωρίζει από την παλιά, πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα βαθιά σ’ αυτήν την μεταβατική, ταραγμένη κι έντονη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας.» (Βλ. Selected Εssays, ό. π. π. σ. 8-9)


5. Στις 7 Νοεμβρίου του 1917- για την ακρίβεια στις 25 Οκτωβρίου με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο- εξαπολύθηκε η οργανωμένη από τους μπολσεβίκους ένοπλη επίθεση των Σοβιέτ στα Χειμερινά Ανάκτορα στην Πετρούπολη.

Τον ίδιο Νοέμβριο του 1917, τον μήνα της πρώτης εφόδου στον ουρανό, στο μακρινό Περού ξεσπάει ένα παράξενο σκάνδαλο που ονομάστηκε το Σκάνδαλο του Νεκροταφείου. Στο κεντρικό Κοιμητήριο της Λίμα, συλλάβανε το νεαρό Χοσέ Κάρλος Μαριάτεγκι μαζί με φίλους του γιατί χόρευαν μαζί με μια ξένη μπαλλαρίνα πάνω στα μνήματα, κάτω από τους ήχους της Marche Funèbre του Chopin.

Τον ίδιο χορό ανάμεσα στα μνήματα του καπιταλιστικού πολιτισμού συνέχισε και αργότερα να χορεύει, κάτω από τους ήχους ενός ηρωικού, δονκιχωτικού Μαρξισμού.

Ίσως από το παρελθόν και την λίμνη Τιτικάκα να ήρθανε να τον συντροφέψουν τα φαντάσματα των Ίνκας, μαζί και ο Τουπάκ Αμαρού.

Από τον 21ο αιώνα κι από το μέλλον ας τον συνοδέψουμε κι εμείς.





28-29/9/2008

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2008

Βασίλης Κοίλιας "γκρίζο απομεσήμερο"




οι φωτογραφίες απο την εκδηλωση

Έγινε την Πέμπτη 3-1-2008 στη Άρτα η παρουσίαση του λογοτεχνικού βιβλίου του γιατρού Βασίλη Κοίλια "γκρίζο απομεσήμερο".Η εκδήλωση έγινε στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του συλλόγου "Σκουφάς".

Το βιβλίο είναι μια ελεύθερη λογοτεχνική απόδοση του Γολγοθά της πορείας του τμήματος του Άρη από την "Βάρκιζα" μέχρι εκείνο... το γκρίζο απομεσήμερο στις 16 του Ιούνη του ΄45. Περιέχεται δε και ποιητική συλλογή του συγγραφέα σχετικά με το θέμα.

Το βιβλίο προλογίσε ο γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Αυγερινός Ανδρέου, ο Γιάννης Θεωνάς,στέλεχος της Αριστεράς και ο γιατρός Άλκης Ψυχογιός,οι οποίοι και μίλησαν στην εκδήλωση.Την καλλιτεχνική ευθύνη της εκδήλωσης είχε ο Σωτήρης Σαρλής,που ανέγνωσε και αποσπάσματα από το βιβλίο.