ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

Το ό,τι βρισκόμαστε σε μια εποχή που κάθε τι γύρω μας
μπαίνει στο στόχο του κεφαλαίου δεν είναι και μεγάλη
ανακάλυψη. Το ό,τι το πολυεθνικό κεφάλαιο αλλάζει τους
όρους του ελεύθερου ανταγωνισμού και στην πόλη μας με
την δημιουργία πολυκαταστημάτων αλλά κα με την όλο και
ασφυκτικότερη πίεση για την πλήρη απελευθερωτή του
ωραρίου λειτουργίας της αγοράς και πάλι δεν θα
καταπλήξουμε τους αναγνώστες με την «σοφία» μας.
Έτσι κι αλλιώς το περασμένο Σάββατο όλοι μας ζήσαμε ή
μάθαμε την συντονισμένη προσπάθεια να μην εφαρμοστεί το
καλοκαιρινό κλείσιμο της αγοράς. Μια συντονισμένη
προσπάθεια από μερίδες του μεγάλου ντόπιου εμπορικού
κεφαλαίου με την βοήθεια και των ΜΜΕ, που συμπαρέσυρε
και μεγάλο τμήμα των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών να
ενισχύσει τις λογικές της απελευθέρωσης της αγοράς. Μιας
αγοράς που οι εργοδότες δεν θα έχουν υποχρεώσεις και οι
εργαζόμενοι δικαιώματα. Μια ενέργεια που θα διαλύσει
ολοκληρωτικά τα ωράρια και τις ζωές των εργαζόμενων και
των μικρών αυτοαπασχολούμενων επαγγελματικών που θα
τρέχουν πίσω τις υποχρεώσεις σε τράπεζες, βρισκόμενος
από την ανατολή έως την δύση του ηλίου στα καταστήματα
τους περιμένοντας την πελατεία, κατά βάση εργαζόμενους
και αυτοί που δεν θα τους περισσεύουν τα λεφτά για να
ψωνίσουν. Πρόκειται για ένα «νέο θαυμάσιο κόσμο» που ο
καθένας θα μετράει την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά με
τα «βαλάντια» που μπορεί να ξοδέψει, δίχως πραγματικά
ελεύθερο χρόνο να την αφιερώσει στους δικούς του και
στον εαυτό του.


Τα χειρότερο από όλα είναι πως αυτή την κατάσταση όχι
μόνο την γνωρίζεται αλλά ακόμη χειρότερα ως ένα βαθμό τα
έχετε αποδεχτεί. Παρόλο που είναι στο χέρι σας και μόνο
σε αυτό να την αλλάξετε. Και πως θα μπορούσε να γίνει
διαφορετικά. Το ΕΚΙ, το σωματείο εμποροϋπάλληλων, τα
κόμματα της ριζοσπαστικής και διαχειριστικής αριστεράς
εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουν μια πολύμορφη καμπάνια
για την διατήρηση, αλλά και την επέκταση της 5μερης
λειτουργίας της αγοράς στα μικρά και τα μεγάλα
καταστήματα χειμώνα –καλοκαίρι, που θα περιόριζε
το χωρο της αγοράς στο να «καταπίνει»τα πάντα , περί
άλλον τυρβάζουν. «Και με τις θέσεις εργασίας που θα
χαθούν , ή που δεν θα δημιουργηθούν τι θα γίνει»;;, ο
αντίλογος της νέας τάξης πραγμάτων.
Η λύση το ίδιο απλή και ξεκάθαρη που φαντάζει ουτοπική.
¶μεση και αυστηρή(δίχως ευελιξία) εφαρμογή του 5μερου-
7ωρου-35ωρου παντού καθολικά. Ένα γεγονός που θα λύσει
άμεσα και ριζικά το πρόβλημα της ανεργίας. Ενώ μπορούνε
μέσω των κοινωνικών φορέων που το πρώτο και το τελευταίο
λόγο θα τον έχουν τα ίδια τα κοινωνικά υποκείμενα να
δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στους τομείς της
δημόσιας- κοινωνικής πρόνοιας, αλληλοβοήθειας, παιδείας
και έρευνας. Φυσικά αυτό θα πρέπει να συνδυαστεί με
γενναία αύξηση των κατώτερων μισθών και μεροκάματων με
βάση τα «1400 ευρω το μήνα για όλο το λαό» , όπως
ανάδειξε το μαχητικό κινημα των εκπαιδευτικών.
Το ζητούμενο είναι να βγούμε από το δίκτυ που εχει
υφάνει η εξουσία του κεφαλαίου για να εγκλωβίσει και να
φυλακίσει τις πολύμορφες δυνατότητες που έχουμε ως
παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Για αυτό το λόγο όμως
πρέπει να είμαστε απόλυτα ρεαλιστές. Απέναντι στην
ολοκληρωτική καπιταλιστική εξουσία πρέπει να προτάξουμε
την πολιτική και κοινωνική εξουσία των ελεύθερων
συνεταιρισμένων παραγωγών. Και εάν αυτό μοιάζει ουτοπικό
είναι γιατι είμαστε ακόμη σκυφτοί και δεν κατανοούμε την
δύναμη που κατέχουμε. Δύναμη να καταστρέψουμε αυτόν τον
κόσμο που καταστρέφει ανθρώπους , σχέσεις και φύση στο
όνομα του κέρδους. Δύναμη να κτίσουμε ένα διαφορετικό
κόσμο πραγματικών ανθρώπινων σχέσεων που θα βασίζεται
στην οικονομική- κοινωνική και πολιτική ισότητα και
ελευθερία. Όπου ο κοινωνικός πλούτος θα μοιράζεται σε
αυτούς που τον παράγουν.
Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να συμβεί ύστερα από την
χειροτέρευση όλων των υλικών όρων παραγωγής και
αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης που μέσω μιας
σχηματικής αντίληψης μπορει να οδηγήσει στην εξέγερση
των καταπιεσμένων. Απεναντίας μπορεί να συμβεί μέσα από
την ουσιαστική καλυτέρευση των υλικών όρων ζωής που θα
προέρθει μέσα από τα ίδια νικηφόρα κινήματα της
εργατικής τάξης και των σύμμαχων της. Οποτε η ολόθερμη
υπεράσπιση και διεύρυνση της 5μερης λειτουργίας της
αγοράς στα μικρά και τα μεγάλα καταστήματα χειμώνα
–καλοκαίρι είναι ένα αναγκαίο βήμα για την
δημιουργία ενός «από τα κάτω» μαχητικού κινήματος που θα
συσπειρώνει εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους και
καταναλωτές. Τμήμα ενός πραγματικά νέου εργατικού
κινήματος , που θα αντικαταστάσει το σημερινό
εκφυλισμένο και αντικειμενικά ανύπαρκτο εργατικό κίνημα.

ΜΕΤΩΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Είναι βέβαιο πως το νομαρχιακό συμβούλιο θα αποφασίσει ενός νεου εμπορικού κέντρου , ύστερα από το ΙΚΕΑ. Ένα γεγονός που δείχνει το ενδιαφέρον των πολυεθνικών στους εμπορικούς κλάδους για την περιοχή μας. καθώς θεωρείται σταυροδρόμι για την απέλαση του στα δυτικά Βαλκάνια. Σε αυτό θα βοηθήσουν οι νέοι οδικοί άξονες (Εγνατία-Ιόνια) που μικραίνουν τις αποστάσεις, αλλά και η ηδη υπάρχουσα τεραστία ανισοκατανομή πλούτου υπέρ του κεφαλαίου. Νεα στοιχεία δείχνουν πως το 37% στην περιοχή μας βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας. Ένα γεγονός που ναρκοθετεί την αντίδραση μερίδας του ντόπιου κεφαλαίου, καθώς τέτοιου τύπου επενδύσεις υπόσχονται νέες θέσεις εργασίας, έστω και κακοπληρωμένες.

Από την πλευρά τους εργατική τάξη και μικρομεσαίοι πρεπει να κατανοήσουν πως βρισκόμαστε σε μια εποχή που η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου εχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο όπου δημιουργούνται πολυκλαδικά μονοπώλια που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην οικονομική ζωή. Αυτό συνεπάγεται την περιθωριοποίηση της μικρής ατομικής ιδιοκτησίας. Το τέλος του μικρέμπορα!!!

Ας το αναλύσουμε: κάθε μικρό ή μεγάλο κεφάλαιο είναι συσσωρευμένη εργασία εκατομμυρίων εργατών. Στο βαθμό που αυξάνεται ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι και καρπώνονται οι κεφαλαιοκράτες, τόσο αυξάνεται η τάση της συγκεντροποίησης του στα πιο δυναμικά κομμάτια του. Κάθε συσσώρευση γινεται μέσο για μια νεα συσσώρευση σε λίγα χέρια και για αντίστοιχη εξουσία στους εργάτες και στα μικρότερα αδύνατα κεφάλαια. Στο τέλος η δημιουργία ενός τεράστιου πλούτου , που μοιράζεται άνισα είναι η συγκέντρωση σχηματισμένων πια κεφαλαίων, κατάργηση της ατομικής τους αυτοτέλειας, απαλλοτρίωση ενός κεφαλαιοκράτη από άλλον, μετατροπή πολλών μικρών κεφαλαίων σε λίγα μεγάλα. Το κεφάλαιο αυξάνεται σε λίγα χέρια επειδή χάνεται από πολλά χέρια. Είτε είναι εργαζόμενοι , είτε μικρά κεφάλαια. Ιδιαίτερα στην εποχή μας η εμφάνιση της γιγαντιαίας επιχείρησης στα πλαίσια του σημερινού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι μια αντικειμενική εξέλιξη δίχως επιστροφή. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, εκφράζει αναπτυγμένο βαθμό κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Επαναστατικοποιώντας τα μέσα παραγωγής με τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγαλύτερων και των μικρότερων καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Η παραγωγή όλο και περισσότερο συναθροίζεται, συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων εκατομμυριούχων. Ολοένα και μεγαλύτερες μάζες εργατών συγκεντρώνονται σε ένα μικρό αριθμό επιχειρήσεων. Ενώ οι μικρές επιχειρήσεις καταστρέφονται και χάνονται, χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες μετατρέπονται σε άνεργους , ανίκανοι να ανταγωνιστούν τους μεγαλοκαρχαρίες. Πέφτοντας την τάξη των εργατών. Η εμφάνιση των μεγάλων επιχειρήσεων τέλος αντανακλά την κρίση υπερσυσσώρευσης που εκφράζεται και εν πολοίς με την υπερσυσσώρευση πλασματικού χρηματιστηριακού πλούτου. Εν τέλει αντανακλά μια τάση κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας και υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτό δεν συνεπάγεται πως έρχεται ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα . Κάθε άλλο, ιδιαίτερα εάν δούμε τις εργασιακές σχέσεις.

Οι εργασιακές σχέσεις επιστρέφουν στην εποχή της δουλοπαροικίας. Στην δυτική Ευρώπη καταργείτε το 8ωρο και η απασχολησιμότητα καθορίζει την σχέση εργαζομένων-εργοδοτών. Εκατομμύρια εργαζόμενοι δουλεύουν με μισθούς, όχι μόνο κάτω από την ανάπτυξη της παραγωγής και την κερδοφορία του κεφαλαίου αλλά και κάτω από τις πενιχρές συμβάσεις εργασίας. Ενώ στις αναπτυσσόμενες χώρες , στις νέες βιομηχανικές χώρες, η εργασιακή δουλεία των παιδιών και των γυναικών είναι το μοντέλο της παραγωγικής διαδικασίας στα βιομηχανικά σκλαβοπάζαρα.

Παράγωντας μια τεραστία παραγωγή εμπορευμάτων. Συχνά άχρηστων για τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Αποτέλεσμα της αποξένωσης των εργαζόμενων από τα δημιουργήματα τους αλλά και από την σχέση με τους άλλους και τον εαυτό τους. Π.χ η περίοδος των γιορτών διαμεσολαβείτε από ένα έντονο εμπορευματικό παζάρι. Με αλλά λόγια:Περάσαμε στην εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου, χώρου και της ψυχαγωγίας.

Οι πλατειές γίνανε γκαράζ. Οι δημόσιοι χώροι, μεγαλοξενοδοχεία. Τα σινεμά της γειτονιάς, έγιναν πολυσινεμά και οι αλάνες των παιδιών έγιναν πολυκαταστήματα που μαζί με τα ι.χ σε ειδικούς χώρους φυλάσσονται και τα παιδία μας. Σε αυτό τον κόσμο που όλα αγοράζονται , τα μεγάλα εμπορικά κέντρα , αυτά τα μοντέρνα Κολοσσαία., λύνουν τα χέρια στο μεγάλο κεφάλαιο. Οι περιπατητές έγιναν πελάτες, η έξοδος αγορά, τα ψώνια εμπειρία και η επίσκεψη κατανάλωση, πέρα και έξω από τις πραγματικές ατομικές και οικογενειακές ανάγκες.

Αυτό δεν κάνει τους εργαζόμενους πλουσιότερους αλλά φτωχότερους, ανίκανους να διαχειριστούν τους όρους της ζωής τους. Απεναντίας όσο αυξάνεται η κερδοφορία του κεφαλαίου και ο κοινωνικός πλούτος, και δεν αυξάνεται αναλογικά το μερίδιο που πληρώνεται η εργατική δύναμη, ή αντίστοιχα όσο τα εμπορεύματα πλημμυρίζουν την ζωή μας και δεν επαναοικειοποιείται ο κοινωνικός πλούτος , οι άξιες χρήσης με άλλο όνομα, τόσο η ζωή μας θα γίνεται και πιο φτωχή. Αυτό δεν αποκλείει ότι υπάρχουν ή θα υπάρξουν και ζώνες αντικειμενικής φτώχιας.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ούτε η γραμμή υποταγής στο καρκίνο της ελεύθερης αγοράς αλλά ούτε και ο αγώνας για την υπεράσπιση του υπάρχοντος πλαισίου, δηλαδη η υπεράσπιση των μικροεμπόρων απέναντι στους μεγαλέμπορους, ή η υπεράσπιση του 8ωρου , σε μια στιγμή που υπάρχουν οι δυνατότητες για την ριζική μείωση των ωρών εργασίας, είναι ο δρόμος που μπορεί να αντισταθεί αποτελεσματικά στην κεφαλαιοκρατική επιθετικότητα. Προκαλώντας ρωγμές στο σήμερα.

Ως ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ , μέσα σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα δεν θα πάψουμε να λέμε την πλήρη αλήθεια , αποφεύγοντας να χαϊδέψουμε τα αυτιά των πολιτών. Ο αγώνας , ανεξάρτητα των αντικειμενικών δυνατοτήτων που δημιουργούνται, είναι δύσκολος. Οι εργαζόμενοι και οι σύμμαχοι τους δεν μπορούνε παρα να εμπιστεύονται μόνο τις δυνάμεις τους και κανενός είδους σωτήρα.

Θα πρέπει να κατανοήσουν οι μικρέμποροι πως το μέλλον τους βρίσκεται στην αγωνιστική συνάντηση με τους εργαζόμενους. Κατω από την ηγεμονία των εργατικών δικαιωμάτων-αιτημάτων και όχι στο αντίθετο. Μια αγωνιστική συνάντηση που δεν θα αποτρέψει το μοιραίο, αλλά θα τους εξασφαλίσει πολύτιμο χρόνο, και στους εργαζόμενους ένα σύμμαχο στο να βγούνε επιθετικά και νικηφόρα. Καθώς πρέπει να κατανοήσουν πως τα χαμηλά μεροκάματα , ως ένα βαθμό μπορεί να τους συμφέρουν αλλά σε ένα μακρόχρονο πλάνο συμφέρει τις πολυεθνικές γιατι αυτές εν τελεί καρπώνονται την μεγαλη πλειοψηφία της υπεράξιας που παράγει το φτηνό εργατικό δυναμικό. Ενώ την ίδια στιγμή στο επίπεδο της διανομής των προϊόντων, οι πολυεθνικές εκμεταλλευόμενες τα χαμηλά μεροκάματα κτυπάνε και τις τιμές. Δηλαδή με αλλα λόγια , οσο πιο φτηνά μεροκάματα τόσο μεγαλύτερη και γληγορότερη η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στα μεγάλα ψάρια.

Άμεσα οι μικρέμποροι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνεταιριστικές ενώσεις, που μαζί με τους εργαζόμενους θα διοικούσαν. Αυτό δεν συνεπάγεται σοσιαλιστικός μετασχηματισμός αλλά μια γραμμή άμυνας στην επιθετικότητα των πολυεθνικών . Και ένα σχολείο συλλογικής διαχείρισης. Το ίδιο ισχύει και με τους μικροκτηνοτρόφους που μπορούνε να προχωρήσουν στην δημιουργία πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών, για να ξεφύγουν από τον έλεγχο των γραφειοκρατικών ενώσεων και της ΔΩΔΩΝΗΣ.

Από την άλλη οι εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στην δύναμη της συλλογικής δράσης τους. Να αναδείξουν τις δικές τους ηγεσίες που θα ορίσουν το πλαίσιο όπου η αυτοκυβέρνηση τους θα μπαίνει από τα σήμερα και όχι σε ένα μυθικό μέλλον. Aπο το πώς οργανώνεται ένας αγώνας, στο πως γίνεται η αυτοδιαχείριση δημοτικών και παραγωγικών μονάδων, στο πως η ίδια η εργαζόμενη κοινότητα τους , μέσα σε μια δημοκρατικά προγραμματισμένη κοινωνία, θα επιλέξει το τι μπορεί να διανέμεται ως αξία χρήσης και τι θα λειτουργεί μέσω του νόμου της αξίας, στο βαθμό που δεν εχει εξασφαλιστεί σε παγκόσμια κλίμακα η αφθονία αγαθών. Μια αφθονία που θα συμβιβαδίζει με την οικολογική ισορροπία.

Καθήκον τέλος των συνειδητών δυνάμεων είναι να κάνουν «τάλιρα» τις νέες δυνατότητες που γεννιούνται ενσωματώνοντας το στο λόγο τους. π.χ το γεγονός πως η ανάπτυξη της τεχνολογίας, η αύξηση της παραγωγικότητας,. ο επιστημονικός τρόπος που οργανώνεται η παραγωγή, μειώνουν την ζωντανή εργασία από την παραγωγή και όχι την αυξάνουν. Δηλαδή μειώνουν τις θέσεις εργασίας. Και αυτό μπορεί στο υπάρχον τρόπο παραγωγής μπορεί να σπέρνει ανεργία αλλά σε ένα άλλο τρόπο παραγωγής που θα εχει ως βάση την δημοκρατική οργάνωση της παραγωγής και την ικανοποίηση των πολύπλευρων αναγκών του σύγχρονου ανθρώπου αυτή η εξέλιξη θέτει ως βάση της ανάπτυξης αυτής της κοινωνίας όχι τον αναγκαίο χρόνο εργασίας αλλα το ελεύθερο χρόνο και την πολύπλευρη ανθρώπινη δραστηριότητα.

Οικοδομώντας ένα πλαίσιο επικίνδυνων αιτημάτων για τους οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς που δεν θα μένει στο όχι στις καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις αλλά θα βάζει και το πώς θα πάμε αλλιώς. Πως από τα σήμερα ο δημόσιος ανατρεπτικός λόγος των «κάτω» θα οικοδομήσει μέτωπα αντίστασης –ρήξης-ανατροπής που θα συσπειρώνουν πλατιές μάζες εργαζόμενων, μικρέμπορων, αγροτών, μεταναστών. Στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ- ΜΕΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ

ΜΕΤΩΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ -ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Εργαζόμενοι - κτηνοτρόφοι - άνεργοι και μετανάστες

Εδώ και μια δεκαπενταετία από τις πολυεθνικές και τα
διάφορα καρτέλ του γάλακτος γίνεται συνειδητή και
συντονισμένη προσπάθεια να ιδιωτικοποιηθεί η «ΔΩΔΩΝΗ
ΑΕ». Αυτό δεν πρόκειται να το κατανοήσουμε, εάν δεν
δούμε το ρόλο που παίζει η ΔΩΔΩΝΗ. Με τον υπάρχον
κρατικοσυνεταιριστικό πλαίσιο της ΔΩΔΩΝΗΣ
εξασφαλίζονται: καλύτερες τιμές για τους παραγωγούς σε
σχέση με το καρτέλ γάλακτος στην υπόλοιπη Ελλάδα,
σχετικά ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας, προσφορά
προϊόντων υψηλής ποιότητας. Η εν λόγω επιτυχία της
κρατικοσυνεταιριστικής ΔΩΔΩΝΗΣ αναδεικνύει με
αντιφάσεις, την δυναμική των παραγωγικών δυνάμεων που
φυλακίζονται στα πλαίσια των καπιταλιστικών σχέσεων.

Όλα αυτά θα καταργηθούν εάν ιδιωτικοποιηθεί ή
μετοχοποιηθεί η εταιρία. ΓιΆ αυτό το λόγο για τα καρτέλ
γάλακτος η ιδιωτικοποίηση της αποτελεί στρατηγική
επιλογή τους. Αλλά πρώτα προσπαθούν να την απαξιώσουν,
όπως επιχείρησαν πέρσι μέσω των συκοφαντικών τηλεοπτικών
εκπομπών. Έχοντας την στήριξη της κυβέρνησης- ΑΤΕ που
κάνει το παν για να πολυδιασπάσει τους εργαζόμενους,
(προωθώντας ένα νέο εσωτερικό κανονισμό εργασίας που
αφαιρεί εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, εισάγοντας
ακόμη πιο ξεκάθαρα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στις
εργασιακές σχέσεις), έτσι ώστε να «περάσει» πιο εύκολα η
ιδιωτικοποίηση-μετοχοποίηση.

Ανάλογο ρόλο παίζουν και οι ΕΑΣ. Π.χ η τελευταία απόφαση
της Γενικής Συνέλευσης των αντιπροσώπων της Ένωσης
Αγροτικών Συνεταιρισμών Πρέβεζας, επιβεβαιώνει την άποψή
μας ότι οι Ε.Α.Σ. είναι ιδιόμορφες πελατειακές
καπιταλιστικές επιχειρήσεις, οι οποίες εξυπηρετούν τα
συμφέροντα μιας κυρίαρχης ομάδας αγροτών και εργαζομένων
σε βάρος της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Πιο συγκεκριμένα το
Δ.Σ, της Ε.Α.Σ. υποχώρησε μετά τη γενική κατακραυγή από
την αρχική του θέση για την πώληση όλων των μετοχών της
ΔΩΔΩΝΗΣ και προχώρησε στην πώληση των μισών μετοχών όχι
στην ΑΤΕ, αλλά στον κτηνοτροφικό συνεταιρισμό του νομού
μας, πρόταση η οποία καταψηφίστηκε από παρόντα μέλη του
κτηνοτροφικού συνεταιρισμού!!! Με την απόφαση πώλησης
των μετοχών στο κτηνοτροφικό συνεταιρισμό, σε
πανηπειρωτικό επίπεδο, «αθωώνουν» τις Ε.Α.Σ. Ιωαννίνων-
Πωγωνίου-¶ρτας και Θεσπρωτίας για την επιλογή τους να
στηρίξουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μορφές
μετοχοποίησης-ιδιωτικοποίησης στο παρελθόν και να
επισπεύσουν αντίστοιχες ενέργειες στο άμεσο μέλλον.
Προσπαθώντας να κάνουν συνένοχους στο «έγκλημα» της
ιδιωτικοποίησης της ΔΩΔΩΝΗΣ τους ίδιους τους
κτηνοτρόφους, σε συνεργασία και συνενοχή με τους
γραφειοκράτες του Δ.Σ των εργαζομένων στην ΕΑΣ(ομόφωνη
απόφαση όλων των παρατάξεων). Δείχνοντας την καλή τους
συμπεριφορά στην ΑΤΕ και την κυβέρνηση, συμβάλλοντας και
αυτοί στο να περάσει η ιδιωτικοποίηση-μετοχοποίηση της
ΔΩΔΩΝΗΣ δίχως μεγάλο πολιτικό κόστος.

Την ίδια στιγμή τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια απέδειξαν
επίσης πως η ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ είναι ένα
ιδιαιτερα δύσκολο εγχείρημα γιατί η
κρατικοσυνεταιριστική λειτουργία της εχει την στήριξη
της συντριπτικής πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού, των
μικρομεσαίων κτηνοτρόφων και των καταναλωτών. Έστω και
ασυνείδητα κατανοούν πως η εξυπηρέτηση των στρατηγικών
συμφερόντων τους περνάει μέσα από την στήριξη της
κρατικοσυνεταιριστικής λειτουργίας της ΔΩΔΩΝΗΣ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ
Η ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΙ ΣΕ
ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΜΕ ΤΑ ΚΑΡΤΕΛ , ΤΙΣ
ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ, ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΤΗΝ ΕΕ.

Απέναντι στην επιθετικότητα των καρτέλ του γάλακτος ,
των πολυεθνικών , των μεγαλοκτηνοτρόφων, της κυβέρνησης,
της ΑΤΕ, της ΕΕ, είναι αναγκαιότητα το μέτωπο
εργαζόμενων, κτηνοτροφών, καταναλωτών να περάσει στην
επίθεση. Διεκδικώντας:
ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΤΩΝ 12000 ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ, ΔΙΧΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΩΛΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΡΙΔΩΝ. Ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΝΑ ΔΙΟΙΚΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ ΜΕΣΩ ΑΝΑΚΛΗΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ. ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ-ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕΣΩ ΠΑΛΙ ΑΝΑΚΛΗΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΟΥΣ. ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ. ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ, ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ.

Αυτό θα είναι ουτοπία να πούμε πως μπορεί να συμβεί στην
ολότητα του στα πλαίσια της υπάρχουσας πολιτικής και
οικονομικής πραγματικότητας. Σε ένα κοινωνικοοικονομικό
σύστημα που κυριαρχεί η καπιταλιστική οικονομία και όχι
η οικονομία της ικανοποίησης των πολύπλευρων αναγκών.
Αυτό όμως δεν συνεπάγεται πως από τα σήμερα δεν
οικοδομείται ένα μέτωπο
εργαζόμενων-κτηνοτρόφων–καταναλωτών που θα το
βάζει στα πλαίσια των διεκδικήσεων του. Ένα μέτωπο που
θα αγωνιστεί άμεσα για την εξασφάλιση και την διεύρυνση
του κοινωνικού χαρακτήρα της εταιρίας κατακτώντας :

v Καμία αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΔΩΔΩΝΗΣ.
v Την γενναία αύξηση των τιμών των παραγωγών.
v Την ίση πληρωμή όλων των εργαζόμενων, μονίμων και
εποχιακών.
v Την μονιμοποίηση όσων εποχιακών καλύπτουν μόνιμες και
πάγιες ανάγκες.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Στην τελευταία συνεδρίαση του νομαρχιακού συμβουλίου για το 2006, «πέρασε» η δημιουργία ενός τεράστιου εμπορικού κέντρου, στα Σερβιανά Ιωαννίνων. Όπως ήταν φυσικό προκάλεσε την έντονη διαμαρτυρία του εμπορικού κόσμου των Ιωαννίνων άλλα και του σωματείου εμποροϋπάλληλων. Από την άλλη πλευρά, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ των κυρίαρχων νομαρχιακών δυνάμεων και της ηγεσίας του ΕΚΙ συμφώνησαν με την δημιουργία του εμπορικού κέντρου στο όνομα της ανάπτυξης και της δημιουργίας θέσεων εργασίας. Στην συνέχεια της εμπορευματοποίησης των ελεύθερων χώρων και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας(πλατεία-Ξένια). Στην προοπτική να μετατραπούν τα Ιωάννινα αλλά και συνολικά η Ήπειρος σε κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων(Ιόνια οδός, Εγνατία) και εμπορικού-ξενοδοχειακού κέντρου. Αυξάνοντας την κερδοφορία του κεφαλαίου. Συντασσόμενες με το νεοφιλελεύθερο ρεύμα της κυριαρχίας των ελεύθερων αγορών και του εμπορεύματος.

Από την πλευρά μας , θα ήταν εύκολο, απλώς να καταδικάσουμε το γεγονός. Και ύστερα να υποταχτούμε στην δυναμική των αγορών. Ανίκανοι να προβάλουμε ένα ανατρεπτικό λόγο. Θα αποπειραθούμε να κάνουμε κάτι πιο δύσκολο αλλά νομίζουμε και πιο ουσιαστικό. Να ερμηνεύσουμε την ουσία των πραγμάτων. Για να το αντιμετωπίσουμε με τρόπο αποτελεσματικό, από την πλευρά των στρατηγικών δικαιωμάτων των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου.

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή που η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου εχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο όπου δημιουργούνται πολυκλαδικά μονοπώλια που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην οικονομική ζωή. Επιβάλλοντας την ισχύ τους, περιθωριοποιώντας την μικρή ατομική ιδιοκτησία, διαλύοντας τις εργατικές κατακτήσεις , μετατρέποντας όλο τον πλανήτη σε ένα απέραντο σούπερ μάρκετ. Στα Ιωάννινα και στην Ήπειρο αντίστοιχα φαινόμενα μονοπωλιακής συγκεντροποίησης του κεφαλαίου έχουμε στους τομείς πτηνοτροφικών επιχειρήσεων, του νερού, της κτηνοτροφίας , του τουριστικού πλέγματος. Σε αντίθεση με την εικόνα μιας φτωχής Ηπείρου που και η αριστερά πολλές φόρες «παπαγαλίζει». Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε είναι μια απίστευτη ανισοκατανομή του τεράστιου παραγόμενου πλούτου.

Ας μας επιτρέψετε να το αναλύσουμε λίγο: Κάθε κεφάλαιο δεν θα ήταν μια πραγματικότητα, εάν κάποιος κεφαλαιοκράτης δεν συσσώρευε την εργασία των εργατών του. Όσο πιο πολύ εργασία συσσωρεύει, βγάζοντας υπεραξία από την εργασία, τόσο μεγαλύτερο κεφάλαιο έχει. Κατά συνέπεια στο βαθμό που αυξάνεται ο συνολικός πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι και καρπώνονται οι κεφαλαιοκράτες, τόσο αυξάνεται η τάση της συγκεντροποίησης στα πιο δυναμικά κομμάτια του. Κάθε συσσώρευση γίνεται μέσο για μια νέα συσσώρευση σε λίγα χέρια και για την αντίστοιχη εξουσία στους εργάτες αλλά και στα μικρότερα κεφάλαια που πέφτουν θύμα στο αδυσώπητο ανταγωνισμό μικρών και μεγάλων κεφαλαίων. Με αποτέλεσμα η δημιουργία ενός τεράστιου πλούτου άνισα μοιραζόμενου οδηγεί στην κατάργηση της αυτοτέλειας των μικρών κεφαλαίων και στην απαλλοτρίωση του μικρού κεφαλαιοκράτη από τον μεγαλύτερο. Σε τελευταία ανάλυση το κεφάλαιο συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια επειδή χάνεται από πολλά χέρια. Είτε είναι εργαζόμενοι που πουλάνε φτηνα την εργατική τους δύναμη, είτε από τα μικρά κεφάλαια.(ΕΒΕδες-αυτοαπασχολούμενοι). Ιδιαίτερα στην εποχή μας η εμφάνιση των πολυκλαδικών πολυεθνικών μονοπωλίων είναι μια αντικειμενική εξέλιξη δίχως επιστροφή. Εκφράζει τον αναπτυγμένο βαθμό κοινωνικοποίησης της παραγωγής. Επαναστατικοποιώντας τα μέσα παραγωγής. Με αποτέλεσμα ολοένα και μεγαλύτερες μάζες εργατών συγκεντρώνονται σε ένα μικρό αριθμό επιχειρήσεων. Ενώ οι μικρές επιχειρήσεις καταστρέφονται και χάνονται, και χιλιάδες μικροεπιχειρηματίες μετατρέπονται σε άνεργους. Η εμφάνιση των μεγάλων επιχειρήσεων εν τέλει αντανακλά την αναγκαιότητα κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας και υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Απόρροια της αντίθεσης της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων με την ατομική ιδιοκτησία που όσο μικρότερη είναι, τόσο αδυνατεί να την αξιοποιήσει. Συνολικότερα οι νέες παραγωγικές δυνάμεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εξεγείρονται από τα στενά όρια των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Τα πολυκλαδικά πολυεθνικά μονοπώλια και η μετοχικές εταιρίες είναι μια αλλοτριωμένη μορφή αυτής της εξέγερσης. Αυτό δεν συνεπάγεται πως όπου να 'ναι έρχεται ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα. Κάθε άλλο, ιδιαίτερα εάν δούμε τις εργασιακές σχέσεις και την διάχυτη αλλοτρίωση και εξατομίκευση.

Οι εργασιακές σχέσεις επιστρέφουν στην εποχή της δουλοπαροικίας. Σε μια εποχή που δημιουργούνται οι δυνατότητες για μείωση των ωρών εργασίας, την δυτική Ευρώπη αυξάνονται οι ώρες εργασίας και η απασχολησιμότητα καθορίζει την σχέση εργαζομένων-εργοδοτών. Εκατομμύρια εργαζόμενοι δουλεύουν με μισθούς, όχι μόνο κάτω από την κερδοφορία του κεφαλαίου αλλά και κάτω από τις πενιχρές συμβάσεις εργασίας. Ενώ στις αναπτυσσόμενες χώρες , στις νέες βιομηχανικές χώρες, η εργασιακή δουλεία των παιδιών και των γυναικών είναι το μοντέλο της παραγωγικής διαδικασίας στα βιομηχανικά σκλαβοπάζαρα. Παράγωντας μια τεραστία παραγωγή εμπορευμάτων. Συχνά άχρηστων για τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Αποτέλεσμα της αποξένωσης των εργαζόμενων από τα δημιουργήματα τους αλλά και από την σχέση με τους άλλους και τον εαυτό τους. Όλο και πιο συχνά η ανταλλαγή εμπορευμάτων και οι αγορές προσπαθεί να καλύψει τις βαθύτατες ανάγκες των ανθρώπων. Την ίδια στιγμή ας μην μας διαφεύγει πως περάσαμε στην εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου, χώρου και της ψυχαγωγίας. Οι πλατείες γίνανε γκαράζ. Οι δημόσιοι χώροι, μεγαλοξενοδοχεία. Τα σινεμά της γειτονιάς, έγιναν πολυσινεμά και οι αλάνες των παιδιών έγιναν πολυκατοικίες και πολυκαταστήματα που μαζί με τα ι.χ σε ειδικούς χώρους φυλάσσονται και τα παιδία και οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Σε αυτό τον κόσμο που όλα αγοράζονται, τα μεγάλα εμπορικά κέντρα , αυτά τα μοντέρνα Κολοσσαία, λύνουν τα χέρια στο μεγάλο κεφάλαιο. Οι περιπατητές έγιναν πελάτες, η έξοδος αγορά, τα ψώνια εμπειρία και η επίσκεψη κατανάλωση, πέρα και έξω από τις πραγματικές ατομικές και οικογενειακές ανάγκες. Και ο δημόσιος χώρος σε ιμιτασιόν δημόσιος χώρος, που πουλά εμπορεύματα και εμπειρίες. Αυτό δεν κάνει τους εργαζόμενους πλουσιότερους αλλά φτωχότερους, ανίκανους να διαχειριστούν τους όρους της ζωής τους. Απεναντίας όσο αυξάνεται η κερδοφορία του κεφαλαίου και ο κοινωνικός πλούτος, και δεν αυξάνεται αναλογικά το μερίδιο που πληρώνεται η εργατική δύναμη, ή αντίστοιχα όσο τα εμπορεύματα πλημμυρίζουν την ζωή μας και δεν επαναοικειοποιείται ο κοινωνικός πλούτος, τόσο η ζωή μας θα γίνεται και πιο φτωχή. Αυτό δεν αποκλείει ότι υπάρχουν ή θα υπάρξουν και ζώνες αντικειμενικής φτώχιας, αποτέλεσμα και πάλι της απίστευτα άνισης κατανομής του πλούτου. Στην πόλη των Ιωαννίνων πάνω από 1000 άτομα σιτίζονται από τον δήμο και την Εκκλησία. Ενώ ο κοινωνικός ιστός της πόλης θα είχε διαλυθεί εάν δεν λειτουργούσε το οικογενειακό «κοινωνικό κράτος» εξαιτίας των υπερβολικά χαμηλών μισθών και συντάξεων.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ούτε η γραμμή υποταγής στο καρκίνο της ελεύθερης αγοράς αλλά ούτε και ο αγώνας για την υπεράσπιση του υπάρχοντος πλαισίου, είναι ο δρόμος που μπορεί να αντισταθεί αποτελεσματικά στην κεφαλαιοκρατική επιθετικότητα. Ως ΜΕ.Ρ.Α δεν θα πάψουμε να λέμε την πλήρη αλήθεια , αποφεύγοντας να χαϊδέψουμε τα αυτιά των πολιτών. Ο αγώνας είναι δύσκολος. Οι εργαζόμενοι και οι σύμμαχοι τους δεν μπορούνε παρα να εμπιστεύονται μόνο τις δυνάμεις τους και κανενός είδους σωτήρα. Οικονομικού ή πολιτικού.

Έτσι οι μικρέμποροι και οι αυτοαπασχολούμενοι θα πρέπει να κατανοήσουν πως το μέλλον τους βρίσκεται στην αγωνιστική συνάντηση με τους εργαζόμενους. Κάτω από την ηγεμονία των εργατικών δικαιωμάτων-αιτημάτων και όχι κάτω από το σύνθημα του ωραρίου των 48 ωρών της ηγεσίας της Ομοσπονδίας των ΕΒΕδων και της πλειοψηφίας της ηγεσίας του σωματείου των εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων. Την στιγμή που εκατοντάδες εμποροϋπάλληλοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι εργάζονται σε καθεστώς μαύρης εργασίας. Μια αγωνιστική συνάντηση που θα τους εξασφαλίσει πολύτιμο χρόνο για να αντισταθούν , και στους εργαζόμενους ένα σύμμαχο στο να βγούνε επιθετικά και νικηφόρα. Καθώς πρέπει να κατανοήσουν πως τα χαμηλά μεροκάματα, ως ένα βαθμό μπορεί να τους συμφέρει απέναντι στον ανταγωνισμό των μεγάλων, αλλά σε μια τελευταία ανάλυση συμφέρει τις πολυεθνικές γιατί αυτές εν τελεί καρπώνονται την μεγάλη πλειοψηφία της υπεράξιας που παράγει το φτηνό εργατικό δυναμικό. Ενώ την ίδια στιγμή στο επίπεδο της διανομής των προϊόντων, οι πολυεθνικές εκμεταλλευόμενες τα χαμηλά μεροκάματα κτυπάνε και τις τιμές. Δηλαδή με άλλα λόγια, όσο πιο φτηνά μεροκάματα υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερη και γληγορότερη η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στα μεγάλα ψάρια.

Σε μια κατεύθυνση που υπερβαίνει τον υπάρχον κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο και εισάγει στρατηγικά ζητήματα στην κατεύθυνση της κοινωνίας των «ελευθέρων συνεταιρισμένων παραγωγών» οι μικρέμποροι και οι αυτοαπασχολούμενοι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν εμπορικές- καταναλωτικές συνεταιριστικές ενώσεις. Αυτό δεν συνεπάγεται σοσιαλιστικό μετασχηματισμό αλλά μια γραμμή άμυνας στην επιθετικότητα των πολυεθνικών. Ενα σχολείο συλλογικής διαχείρισης. Έτσι απέναντι στο ΙΚΕΑ αλλά και στις άλλες πολυεθνικές μπορούσε να είχε προταθεί η δημιουργία ενός αυτοδιαχειριζόμενου εμπορικού-καταναλωτικού συνεταιρισμού από τους μικρέμπορους, τους αυτοαπασχολούμενους και εργαζόμενους που θα διεκδικούσε για λογαριασμό τους το χώρο που πήρε το ΙΚΕΑ. Στριμώχνοντας τον νομάρχη Ιωαννίνων και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που στήριξαν την επιλογή ΙΚΕΑ. Σίγουρα αυτό μπορει να φαντάζει ουτοπία στην υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα άλλα είναι ένα ρεαλιστικό αίτημα πάλης των κοινωνικών δυνάμεων που κτυπιούνται από το νεοφιλελευθερισμό, και την παγκοσμιοποίηση. Το ίδιο ισχύει και για τους μικροκτηνοτρόφους που μπορούνε να προχωρήσουν στην δημιουργία ενός ενιαίου πανηπειρωτικού πρωτοβάθμιου παραγωγικού συνεταιρισμού, για να ξεφύγουν από τον έλεγχο των γραφειοκρατικών ενώσεων και της ΔΩΔΩΝΗΣ ΑΕ. Ιδιαίτερα σε μία εποχή που η κυβέρνηση με τα λόγια του Καλογιάννη ετοιμάζει την ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ ΑΕ, μέσω χρηματιστηρίου. Από την άλλη οι εργαζόμενοι, στην αντίστοιχη στρατηγική κατεύθυνση μιας κοινωνίας των «ελευθέρων συνεταιρισμένων παραγωγών»θα πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στην δύναμη της συλλογικής δράσης τους. Να αναδείξουν τις δικές τους άμεσα ανακλητές ηγεσίες, ορίζοντας το πλαίσιο όπου η εργατική αυτοκυβέρνηση θα μπαίνει επί τάπητος από τα σήμερα. Aπό το πώς οργανώνεται ένας αγώνας, στο πως γίνεται η αυτοδιαχείριση παραγωγικών μονάδων, στο πως η ίδια η εργαζόμενη μαχόμενη κοινότητα τους, μέσα σε μια δημοκρατικά προγραμματισμένη κοινωνία, θα επιλέξει το τι μπορεί να διανέμεται δωρεάν, ως αξία χρήσης και τι θα λειτουργεί μέσω του νόμου της αξίας, στο βαθμό που δεν εχει εξασφαλιστεί σε παγκόσμια κλίμακα, η καθολική αφθονία αγαθών. Μια αφθονία που δεν μπορει παρά να συμβαδίζει με την οικολογική ισορροπία. Καθήκον τέλος των συνειδητών ανατρεπτικών αριστερών δυνάμεων είναι να αναδείξουν με επαναστατικό ρεαλισμό τις νέες δυνατότητες που γεννιούνται π.χ το αντιφατικό γεγονός της μείωσης της ζωντανής εργασίας από την παραγωγή, την στιγμή που αυξάνονται ο παραγόμενος πλούτος. Εξαιτίας της ανάπτυξης της τεχνολογίας, της αύξηση της παραγωγικότητας, της εξειδίκευσης της εργατικής δύναμης, και του επιστημονικού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής. Αυτό στο υπάρχον τρόπο παραγωγής μπορεί να σπέρνει ανεργία, αλλά σε ένα άλλο τρόπο παραγωγής, μιας δημοκρατικής οργάνωσης της παραγωγής στην βάση της ικανοποίησης των πολύπλευρων αναγκών του ανθρώπου και όχι της κερδοφορίας του κεφαλαίου, θέτει ως βάση της ανάπτυξης αυτής της κοινωνίας τον ελεύθερο χρόνο και την πολύμορφη ανθρώπινη δραστηριότητα. Καθώς δίνει την δυνατότητα ριζικής μείωσης των ωρών εργασίας. Οικοδομώντας ένα πλαίσιο επικίνδυνων αιτημάτων για τους οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς που θα βάζουν ρότα στο πώς θα πάμε αλλιώς. Πως ο ανατρεπτικός αριστερός λόγος θα οικοδομήσει μέτωπα αντίστασης- ρήξης -ανατροπής που θα συσπειρώνει πλατιές μάζες εργαζόμενων, αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, κτηνοτρόφων, μεταναστών.

Φυσικά ως ΜΕΡΑ δεν θεωρούμε πως κατέχουμε το «αλάθητο του Πάπα». Για αυτό θεωρούμε πως αυτό το κείμενο είναι μια πρόταση διαλόγου προς τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που δεν συμβιβάζονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Καλώντας τες να καταθέσουν ανοικτά τις θέσεις τους, που σε μια πρώτη φάση μπορεί να καταλήξει σε μια ανοικτή εκδήλωση. Ελπίζοντας στην οικοδόμηση ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου πάλης.