ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Γενική επίθεση ενάντια στο ΝΑΡ σε άρθρο του στις 18/4/09 Σύντροφοι ψάξτε αλλού για εχθρούς

-->

0ι δυνάμεις του ΝΑΡ στο εργατικό κίνημα ήδη από τα πέρσι- προβλέποντας την καπιταλιστική κρίση και την ολομέτωπη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις- στην Γ. Συνέλευση του Εργατικού Κέντρου έθεσαν ζήτημα εργατικού συντονισμού. Έβαλαν ζήτημα για συγκρότηση μιας επιτροπής από δυνάμεις της Γενικής συνέλευσης και του Εργατικού Κέντρου κόντρα και ενάντια στην πλειοψηφία του ΔΣ του ΕΚΙ, κόντρα και ενάντια στην ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Επιτροπή με ξεκάθαρο ταξικό περιεχόμενο με βάση τις γενικές συνελεύσεις των σωματείων που οι άμεσα ανακλητοί αντιπρόσωποι του θα συνεδρίαζαν βδομάδα την βδομάδα και θα πραγματοποιούνταν ΓΣ κάθε μήνα. Δυστυχώς οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ μαζί με ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ ψηφίσαν ενάντια στην συγκεκριμένη πρόταση.

Ύστερα από τις εκλογές της 4/10/09 και μπροστά στην γενική επίθεση του κεφαλαίου- κυβέρνησης -ΕΕ-ΔΝΤ ξαναθέσαμε το ζήτημα του συντονισμού των σωματείων. Μετά και από πρόταση των δυνάμεων μας στην ΓΣ του σωματείου Εμπορ/λων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων νομού Ιωαννίνων και ύστερα και από την σύμφωνη πρόταση της πλειοψηφίας που ανήκει στο ΠΑΜΕ, προς τιμής της συμφωνήθηκε- εν όψει της απεργίας της απεργίας 17/12/09- να γίνει πλατειά σύσκεψη σωματείων.

Σύσκεψη που υπέρβαινε τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, έχοντας ως στόχο τον ταξικό και αγωνιστικό συντονισμό των σωματείων. Δυστυχώς όμως παρά το καλό και συναδελφικό και συντροφικό κλίμα που υπήρξε και με την συμμετοχή δυνάμεων μέσα από το ΠΑΜΕ και την βαθιά ενωτική πρόταση των εργατικών δυνάμεων του ΝΑΡ, σημαντικό τμήμα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ υπόσκαψε και διέλυσε την ενωτική διαδικασία που αν πετύχαινε θα δημιουργούσε άλλα δεδομένα εν όψει της εξαπόλυσης της γενικής επίθεσης της κυβέρνησης –ΕΕ –ΔΝΤ -κεφαλαίου.

Δυστυχώς κάποιοι και μέσα στο ΠΑΜΕ δεν καταλαβαίνουν από πολιτική και βάζουν το μερικό πάνω από το καθολικό αδειάζοντας και τον ίδιο τον Λένιν που έλεγε πως η επαναστατική πρωτοπορία δημιουργεί τέτοιους όρους έτσι ώστε η εργατική τάξη να μιλήσει από την πλευρά της καθολικότητας των αντιθέσεων που την αφορούν και όχι από την πλευρά του στενά μερικού κομματικού κριτηρίου.

Στην απεργία της 17/12/09 αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν δυο αρκετά μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις: η πρώτη του ΠΑΜΕ από το δημαρχείο και η δεύτερη εξίσου μεγάλη από σωματεία, ταξικές κινήσεις και συσπειρώσεις που δράνε δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής και αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς από το ΕΚΙ.

Φανταστείτε τώρα αυτές οι δύο εξίσου μεγάλες πορείες να ενώνονταν˙ φανταστείτε το εργατικό ποτάμι που θα διεκδικούσε την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο και πλουτοκρατία. Φανταστείτε το πολιτικό γεγονός που θα δημιουργούνταν αν ο δρόμος πλημμύριζε με χιλιάδες γιαννιώτες διαδηλωτές. Η ευκαιρία με ευθύνη μερίδας δυνάμεων μέσα από το ΠΑΜΕ χάθηκε. Εμείς πάντως κρατάμε το θάρρος και την πολιτική οξυδέρκεια των δυνάμεων μέσα και από το ΠΑΜΕ να δουλέψουν την προοπτική του συντονισμού των σωματείων. Μια ταξική και αγωνιστική παρακαταθήκη για το μέλλον.

Όμως αντί να βγουν να αναγκαία συμπεράσματα για ένα ταξικό συντονισμό εκφράστηκε ένα αντιΝΑΡ κλίμα, ως απόρροια και αντίδραση της συζήτησης που προκάλεσε και εντός του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ η ενωτική ταξική πρόταση των δυνάμεων του ΝΑΡ.

Στην απεργιακή κινητοποίηση τις 5/3/10 και ύστερα από μια νέα απόπειρα ταξικού συντονισμού στελέχη του ΚΚΕ επιτέθηκαν σε συνδικαλιστή του ΝΑΡ ζητώντας του να αποχωρήσουν από την συγκέντρωση του ΠΑΜΕ: Σύντροφοι αποφασίστε σας παρακαλούμε τι θέλετε το ΠΑΜΕ: Ταξικό συντονιστικό σωματείων ή κομματικό /παραταξιακό μέτωπο. Εάν θέλετε το πρώτο τότε δεν επέτρεπε αυτή η συμπεριφορά απέναντι σε μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Εντός του εργατικού κινήματος και των σωματείων επιτρέπονται και εκφράζονται σύμπασα όλες οι απόψεις, έως και οι πλέον αντιδραστικές, αυτό λέει η Εργατική Δημοκρατία.

Αν πάλι είναι το δεύτερο τότε και πάλι δεν επέτρεπε καθώς αναδεικνύει ένα πολιτισμό που δεν προσιδιάζει σε κομμουνιστή και επαναστάτη. Άλλωστε η επαναστατική ηθική και ο κομμουνιστικός πολιτισμός δεν μπορεί να πάει πίσω από τις κατακτήσεις των αστικών επαναστάσεων αλλά να τις ολοκληρώνει σε απελευθερωτική κατεύθυνση. Ή μήπως κάνουμε λάθος σύντροφοι;;

Στις 15/4/10 γίνεται ΓΣ του ΕΚΙ, εκεί θέσαμε και εμμείναμε στην αναγκαιότητα συγκρότησης επιτροπής ενάντια στην οικονομική κρίση. Συμφωνήσαμε με την πρόταση του ΠΑΜΕ για 48ωρη απεργία 21-22 Απρίλη. Αλλά και για ένα ψήφισμα που να γράφει ενάντια σε ΕΕ, ευρώ, ΟΝΕ, ΔΝΤ, ΣΕΒ και όχι όπως αυτό που κατέβασε το ΠΑΜΕ που δεν υπήρχε στοιχείο από αυτά και που έβρίσκε σύμφωνο επί της ουσίας και την ΠΑΣΚΕ- ΔΑΚΕ, διαφωνώντας μόνο με τις μορφές πάλης, δηλαδή διαφωνώντας με την 48ωρη απεργία.

Τα αιτήματα δεν είναι ευαγγελικός λόγος που μια φορά ειπώθηκε και ισχύει απριόρι. Δίχως να θέλουμε να κάνουμε μαθήματα Λενινισμού θεωρούμε πως ο αντικαπιταλιστικός λόγος, ο πόλεμος στο πόλεμο του κεφαλαίου δεν ισχύει γενικά, παίρνει συγκεκριμένες μορφές ανά συγκεκριμένη στιγμή. Μετουσιώνεται σε συγκεκριμένη γραμμή που επιδρά στην συγκεκριμένη συγκυρία και αφορά με το επίπεδο της ταξικής πάλης και με τα συγκεκριμένα μέτρα που ανοίγονται Δηλαδή π,χ με το αντιΕΕ, αντιΔΝΤ, αντικυβερνητικό. Αλλιώς εύκολα μετατρέπεται στο αντίθετο του, η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες αντιστροφές.

Ταυτόχρονα από τις δυνάμεις μας στην Ταξική Ενότητα αλλά και από τις δυνάμεις της Ταξικής Πορείας τέθηκε ζήτημα για μια νέα ΓΣ του ΕΚΙ ύστερα από την απεργία στις 22 Απρίλη για να εκτιμήσουμε την κατάσταση και να οργανώσουμε περαιτέρω τις εργατικές κινητοποιήσεις. Δυστυχώς το ΠΑΜΕ απόρριψε την πρόταση με αποτέλεσμα να περάσει η πρόταση της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ για 24ωρη απεργία στις 22Απρίλη.

Όσο για το ΝΑΡ στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων έχουμε να σας ενημερώσουμε πως δεν εκφράζεται στο ΔΣ της ΕΛΜΕ. Άρα σε καμία περίπτωση δεν ισχύει πως πήγαμε με την ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ . Τώρα το γιατί γράφτηκε προκαλεί έκπληξη όχι μόνο σε μας αλλά και σε μέλη του κόμματος. Και ίσως για αυτά να γράφτηκε….!!!!

Ιωάννινα 19/4/10

ΝΑΡ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ: ΑΠΑΞΙΩΣΗ και ΕΛΠΙΔΑ!!!!!

-->

Αφού στις πλάτες της παίχτηκαν πολλά, με αποτέλεσμα από το μηδέν να γίνουν κάποιοι πολύ πλούσιοι. Αφού έβγαλε προέδρους ΠΑΕ, Δημάρχους, Νομάρχες, δημοτικούς και νομαρχιακούς συμβούλους. Αφού εξέλιξε συνδικαλιστές, βουλευτάδες, υπουργούς και αντιπροέδρους Βουλής, αφού ξεζουμίστηκε, τώρα πετιέται σαν στημένη λεμονόκουπα, αφήνοντας στο δρόμο 42 εργαζόμενους.

Μιλάμε για την ΣΒΕΚΗ που βάζει λουκέτο, συνεχίζοντας την παράδοση της απαξίωσης και του κλεισίματος των συνεταιριστικών οργανώσεων. Τι να πρωτοθυμηθούμε και τι να πρωτοκλάψουμε: το συνεταιριστικό εργοστάσιο ξύλου που έκλεισε και παραδόθηκε η περιούσια του στο ιδιωτικό κεφάλαιο ή τους δασικούς συνεταιρισμούς που έχουν αφεθεί στην μοίρα τους; Τα Σ/Μ «ΕΝΩΣΗ» που την ξεπουλήθηκαν νύκτα ή την ΕΛΒΙΖ που την υπερχρέωσαν και για να σώσουν τα προσχήματα- προεκλογικά- την μεταβίβασαν στην ΔΩΔΩΝΗ, για να βγάλει η τελευταία το φίδι από την τρύπα, με τα χρέη να κρέμονται σαν πέλεκυς πάνω από το κεφάλι της;

Η ΔΩΔΩΝΗ που έπαιξε ένα αντίστοιχο ρόλο με το συνεταιρισμό στο Καλπάκι, δίχως να καταφέρει να τον σώσει, γεμίζοντας οι αποθήκες της με τυρί που δυσκολεύεται να πουληθεί. Ενώ και η ίδια η γαλακτοκομική κρατικοσυνεταιριστική εταιρία στο παρά πέντε, απέφυγε τον κίνδυνο να πέσει στα νύχια της εκφυλισμένης γραφειοκρατικής- καπιταλιστικής κλίκας που διοικεί τους συνεταιρισμούς στα Γιάννενα.

Η αποφυγή αυτού του θανάσιμου κινδύνου είναι απόρροια του μαχητικού κινήματος των μικρομεσαίων κτηνοτρόφων και των εργαζόμενων που εναντιώθηκαν στο να οδηγηθεί η ΔΩΔΩΝΗ στην «ΠΙΝΔΟ» ή στην ΕΑΣΙ. Βλέποντας την χρεοκοπία των μικρομεσαίων πτηνοτρόφων, εξαιτίας και της πολιτικής της «ΠΙΝΔΟΥ» που ευνοεί την συγκεντροποίηση του πτηνοτροφικού κεφαλαίου στα χέρια λίγων, όσο και την πολύμορφη διάλυση των εργασιακών σχέσεων στην τελευταία.

Η άκρως δυσάρεστη εξέλιξη στην ΣΒΕΚΗ δικαιώνει τις πολιτικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς- όπως είναι το ΝΑΡ- που έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις για να μην περάσει η άμεση ή έμμεση ιδιωτικοποίηση της «ΔΩΔΩΝΗΣ», ενάντια στην συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων δεξιάς και αριστεράς που ήθελαν την Γαλακτοβιομηχανία να περνά στα χέρια της «ΠΙΝΔΟΥ» και στην ΕΑΣΙ.

Δυστυχώς η εικόνα των συνεταιρισμών έχει αλλοιωθεί σε σημαντικό βαθμό. Συνεταιρισμός για την πλειοψηφία του κόσμου, σημαίνει κακοδιαχείριση, γραφειοκρατία, χρέη, σπατάλες και ρεμούλες. Μια εικόνα που δυστυχώς προσεγγίζει την πραγματικότητα. Αποτέλεσμα τόσο μιας συνειδητής δράσης των γραφειοκρατικών, κομματικοκεντρικών, παρασιτικών δυνάμεων που μεταμορφώθηκαν μέσω των συνεταιρισμών σε μια νέα αστική τάξη. Όσο όμως και των κρατικών δομών και των κυβερνήσεων του κεφαλαίου που με την πολιτική τους οδήγησαν στην απαξίωση και στον εκφυλισμό το συνεταιριστικό κίνημα.

Ως τμήμα μιας αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που πρεσβεύει την κομμουνιστική επαναθεμελίωση και προοπτική υπερασπιζόμαστε την αξία του πρωτοβάθμιου παραγωγικού συνεταιρισμού, του μόνου που μπορεί να εξασφαλίσει το εισόδημα των μικρομεσαίων παραγωγών και των εργαζομένων, αλλά και να ικανοποιήσει τις ανάγκες του καταναλωτή.

Φυσικά μιλούμε για ένα αναμορφωμένο συνεταιριστικό κίνημα που θα στηρίζει στην άμεση δημοκρατία των ίδιων των παραγωγών, στον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, καθώς και στην κρατική ενίσχυση.

Στα πλαίσια πάντα μιας οικονομίας και κοινωνίας που θα υπερβαίνει τους νόμους του κέρδους και της αγοράς και θα βασίζεται στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Στην κατεύθυνση μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Σήμερα εν μέσω της κρίσης είναι αναγκαιότητα να στηριχτούν οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις και να λειτουργήσουν με τρόπο που θα ικανοποιούν το σύνολο των παραγωγών και όχι μόνο μια ελίτ. Να γίνουν σεβαστά το σύνολο των εργατικών δικαιωμάτων σε αυτές.

Άμεσα να πληρωθούν οι εργαζόμενοι στην ΣΒΕΚΗ, να δοθούν χρήματα για να επαναλειτουργήσει η εταιρία, τα χρήματα να τα πληρώσουν αυτοί που τόσα χρόνια κερδοσκόπησαν στην πλάτη της και όχι οι παραγωγοί και οι καταναλωτές.

Ιωάννινα 8/3/10

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

«Καλό κουράγιο»; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, «καλό αγώνα»!

Σκληρό πορνό τα μέτρα της κυβέρνησης, πετσοκόβουν τα εισοδήματα των εργαζομένων προκαλούν ΣΟΚ στην Ελληνική κοινωνία. ΣΚΑΒΟΥΝ ΤΟ ΛΑΚΚΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ, ΑΣ ΤΟΥΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΕΣΑ !!!!!!


ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ-ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ!!!!!

Για μια ακόμη φορά, ο εργαζόμενος πολίτης, ο μισθωτός, ο μετανάστης, ο μικρομεσαίος, ο αγρότης, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός υπάλληλος καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε λιγότερους από έξι μήνες για να αποδείξει ότι η προεκλογική του εκστρατεία ήταν ένα ψέμα σε όλο του το μεγαλείο, αλλάζοντας την προεκλογική της μελωδία σε ένα πολύ σκληρό ροκ υπεράσπισης των συμφερόντων των ραντιέρηδων, των επιχειρηματιών, των πολυεθνικών και των «αρπακτικών» των τραπεζών και των χρηματαγορών.
Επιβάλλοντας την πιο σκληρή αντεργατική πολιτική της μεταπολίτευσης για την πλειοψηφία των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων, βγάζοντας λάδι τους κεφαλαιοκράτες, σε άμεση εφαρμογή των εντολών του πραγματικού κυβερνείου της χώρας, της Ε.Ε, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής τράπεζας, του κεφαλαίου.
Δεν είναι μόνο το «σφάξιμο» των δώρων του Πάσχα, του επιδόματος αδείας, των Χριστουγέννων και των άλλων εργατικών κατακτήσεων- χρήματα που τα δουλεύουν και με το παραπάνω οι Έλληνες και οι μετανάστες εργαζόμενοι- αλλά και η επιβεβαίωση ότι την κρίση δεν θα την πληρώσει το κεφάλαιο, οι «έχοντες και οι κατέχοντες» - όπως είχε ψέλλισε προεκλογικά το«αριστερό» ΠΑΣΟΚ-χα, χα σαν ανέκδοτο ακούγεται πλέον αυτό- αλλά εμείς, ο κόσμος της δουλειάς, οι άνθρωποι που βλέπουμε τα δικαιώματά μας να τα βαφτίζουν «κεκτημένα», το συνδικαλισμό «συντεχνία» και το δίκαιο απεργιακό αγώνα «εκβιασμό».

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι- ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ, ΩΣ ΕΔΩ!!!!!!
Το ΠΑΣΟΚ ολοκληρώνει την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας: Περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων, καταστολή, κόψιμο μισθών, αυξήσεις σε βασικά αγαθά, αυξήσεις στο ΦΠΑ, αύξηση της άδικης έμμεσης φορολογίας, οικονομική και ταξική υποτέλεια στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έφτασε στον πολιτικό πάτο, συγχαίροντας την ακροδεξιά μέσα στη Βουλή για τη «συνετή στάση» που κρατάει το καρατζαφύρεσταν. Την ίδια στιγμή, οι πάσης λογής «κουμπάροι» συνεχίζουν να βολεύονται δεξιά και αριστερά(βλ. «Δωδώνη»), ενώ άλλες συνεταιριστικές όπως η ΣΒΕΚΗ κλείνουν και οι εργαζόμενοι μένουν στο δρόμο. Οι απολύσεις παίρνουν μαζικό χαρακτήρα στις επιχειρήσεις της ΒΙΠΕ, στην «Εγνατία», στα νταμάρια και στα γιαπιά των οικοδομών και πρωτοστατούν «πράσινοι» επιχειρηματίες, που δεν περίμεναν καν τον Όλι Ρεν να ζητήσει σκληρότερα μέτρα.
Η πράσινη πολιτική είναι ίδια με την μπλε και δεν χρειάστηκε παρά έξι μήνες για να αποδειχθεί στην πράξη, με μελοδραματικές ανακοινώσεις που ζητάνε θυσίες που άλλοι ευθύνονται και άλλοι την πληρώνουν, όπως συνήθως γίνεται!!!! Μόνο που τώρα τα γεγονότα φαίνονται και είναι οριακά και οι καταστάσεις επιβάλουν οι καθένας να πάρει τις ιστορικές ευθύνες που του αναλογούν, διαλέγοντας στρατόπεδο… ΝΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ, ΠΟΛΕΜΟ ΤΑΞΙΚΟ και σε ένα πόλεμο, ούτε οι πέτρες δεν είναι αθώες, πόσο μάλλον που σε ένα πόλεμο οι πρώτοι που την πληρώνουν είναι οι»ουδέτεροι» και τα γυναικόπαιδα
Ο κόσμος της δουλειάς πρέπει να αντιδράσει άμεσα. Να προσπεράσει τις συμβιβασμένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, να ξεπεράσει τα όρια που βάζει το ΠΑΜΕ. Να διεκδικήσει όχι απλώς να μην κοπεί ο 13ος και ο 14ος μισθός, αλλά ο βασικός να φτάσει τα 1.400 ευρώ.
Εξάλλου λεφτά υπάρχουν στα χέρια λίγων, στα χέρια των τραπεζών, των επιχειρηματιών και των αρπακτικών. Η κρίση ενισχύει την συγκεκριμενοποίηση των χρημάτων, του πλούτου σε λιγότερα χέρια από πριν. Άμεσα να δοθούν στη δημοσιότητα όλοι οι μισθοί «αξιωματούχων», «επιτελών» και «διευθυντών» του δημοσίου, των τραπεζών και των πολυεθνικών και να περικοπούν πρώτα αυτοί.
Να απεργήσουμε! Όχι μόνο στις 16 Μαρτίου. Να πάμε σε απεργία διαρκείας, όχι για να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μόνο, αλλά για ένα καλύτερο μέλλον.



Ιωάννινα 3/3/2010

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Ανατροπή του "Προγράμματος Σταθερότητας" κυβέρνησης-Ε.Ε.

Πολιτική καμπάνια ξεκινάει η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή-ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλη τη χώρα, ενάντια στη σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση και πολιτική με αιχμή το "Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης" κυβέρνησης-Ε.Ε. Με εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς, παρεμβάσεις σε κλάδους και αγώνες και κύκλο συνελεύσεων και εκδηλώσεων, το Μέτωπο της Επαναστατικής και Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς θα συμβάλει για την ανάπτυξη μαζικών αγώνων. 

 

Όλοι στην Απεργία στις 10 Φεβρουαρίου 

 

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ…

Για χρόνια σε όλη την Ευρώπη, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις υπόσχονταν την απρόσκοπτη ανάπτυξη του καπιταλισμού, με την πολιτική σκληρής λιτότητας, ελαστικής εργασίας, μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, με την απελευθέρωση και «αυτορρύθμιση» των αγορών, με την υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον υπερδανεισμό και την κερδοσκοπία. Όμως αυτή η πολιτική των υπερκερδών για τους πλούσιους και της συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων όχι μόνο δεν οδήγησε στην ευημερία, αλλά αντίθετα ήταν αυτή που οδήγησε στο σκάσιμο της φούσκας του σύγχρονου καπιταλισμού, στην οικονομική κατάρρευση και την ύφεση, στην βαθύτερη οικονομική κρίση του συστήματος εδώ και πάνω από 80 χρόνια. Οι ίδιες δυνάμεις επικαλούνται σήμερα την ίδια ακριβώς πολιτική και για την… έξοδο από την κρίση, εκτινάσσοντας στα ύψη την ανεργία, ισοπεδώνοντας εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα, σπρώχνοντας όλο και πιο βαθιά στον κοινωνικό μεσαίωνα και την κοινωνική βαρβαρότητα.

Η ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΓΙΓΑΝΤΩΣΑΝ ΧΡΕΗ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ

.

Μας λένε ότι η κρίση είναι ‘δημοσιονομική’, ιδιαίτερα στη χώρα μας, και αφορά τα δημόσια ελλείμματα. Ότι ‘έχουμε χρέη’ ‘Ότι ζούμε καλύτερα από ότι μας αναλογεί, ότι ‘πρέπει να κάνουμε θυσίες όλοι για να μη χρεοκοπήσει η οικονομία μας’.

Δεν μας λένε, όμως, ότι με το που ξέσπασε η κρίση εκεί που έλεγαν πως δεν είχαν ευρώ για μισθούς, ασφάλεια και συντάξεις βρήκαν δισεκατομμύρια για να ‘στηρίξουν’ τις φούσκες των τραπεζιτών και των επενδυτικών εταιρειών, με αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση του χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο! Δεν μιλούν για τις τεράστιες ενισχύσεις, επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές προς τη μεριά του κεφαλαίου. Δεν λένε λέξη για τους αρχιληστές τραπεζίτες που ενώ οι ίδιοι δανείζονται με 1% επιτόκιο (με κρατική εγγύηση!) με τη σειρά τους δανείζουν με 5% το δημόσιο. Ξεχνούν τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες. Ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με την χαμηλότερη φορολογία κεφαλαίου στην Ευρώπη! Αποσιωπούν την εκτεταμένη και συνειδητή ανοχή απέναντι στη φοροδιαφυγή των επιχειρήσεων, την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών και τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων. 

. 

Η ΕΕ-ΟΝΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΡΟΥΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Και αφού το κεφάλαιο με την πολιτική του μετέφερε την τεράστια κρίση του στα ‘δημόσια οικονομικά’, τώρα επιχειρεί μια νέα γιγάντια λεηλασία των εργαζόμενων, αξιοποιώντας σε όλη την Ευρώπη τους δρακόντειους όρους της συνθήκης του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του ‘Συμφώνου Σταθερότητας’. ‘Δείκτες’ που μετράνε το ‘έλλειμμα’, αλλά όχι τις τεράστιες κοινωνικές ελλείψεις, το χρέος αλλά όχι την ανεργία. Που ορίστηκαν για να εξασφαλίσουν την σταθερότητα των κερδών και των κεφαλαίων που μετακινούνται όπου μυρίζονται χρήμα, αλλά και για να έχουν τα εργαλεία οι κυβερνήσεις απέναντι στους λαούς να επιβάλλουν λιτότητα, να περικόπτουν τις κοινωνικές δαπάνες, να ιδιωτικοποιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Ο στόχος τους δεν είναι το ‘νοικοκύρεμα’ όπως λένε, αλλά μια βαθιά αντιδραστική ταξική στρατηγική, που προωθεί την κερδοφορία του κεφαλαίου ενώ βάζει στην κλίνη του Προκρούστη το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία, την εκπαίδευση, το περιβάλλον.

.  

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ

Η κρίση αυτή δεν είναι ούτε πρώτα ούτε και κύρια δημοσιονομική. Είναι βαθιά και συνολική κρίση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, που επιδιώκουν να την ξεπεράσουν με ακόμα σκληρότερα μέτρα για την οριστική ισοπέδωση κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Όλες οι δυνάμεις της εξουσίας συνασπίζονται για να περάσει αυτή η πολιτική: ο ΣΕΒ, ο μηχανισμός της ΕΕ, η νέα διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ που συμφωνεί στα αντιλαϊκά μέτρα, το ΛΑΟΣ που δεν βλέπει πουθενά εργοδότες, τράπεζες και ΕΕ και του φταίνε για όλα οι…μετανάστες και τέλος τα θλιβερά παπαγαλάκια των περιβόητων διεθνών ‘οίκων αξιολόγησης’ και των εγχώριων ΜΜΕ, που βάλθηκαν να μας πείσουν ότι πρέπει να καταστραφούν οι εργαζόμενοι για να… σωθεί η χώρα.

.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ/ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΕ

Εργαζόμενοι,  

Να παλέψουμε για την ανατροπή του ‘Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης’ της κυβέρνησης και της ΕΕ

 

·         Αντί για μείωση των μισθών, που βρίσκονται στο 60% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, διεκδικούμε αυξήσεις στο ύψος των αναγκών μας. Αντί για την ακόμη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, τις απολύσεις συμβασιούχων και την εκτίναξη της ανεργίας - ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερή εργασία για όλους και πλήρη προστασία των ανέργων .

·         Αντί για τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις περικοπές της κρατικής επιδότησης στα ταμεία, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, την ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή της σε ανταποδοτική και ιδιωτικοποιημένη - πάταξη της εισφοροδιαφυγής του κεφαλαίου και της μαύρης εργασίας, κανένας εργαζόμενος χωρίς πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα, κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αύξηση των συντάξεων

·         Αντί για φοροεπιδρομή με αυξήσεις στους αντιλαϊκούς έμμεσους φόρους και νέα επιβάρυνση των μισθωτών σε μια χώρα που έχει το χαμηλότερο ποσοστό φορολογίας κεφαλαίου - επαναφορά της φορολογίας στο 45% των κερδών, αύξηση του αφορολόγητου για μισθούς και συντάξεις, κατάργηση των έμμεσων φόρων στα είδη πρώτης ανάγκης.

·         Αντί για τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών – δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία για όλους. Μαζικές προσλήψεις στα σχολεία και στα νοσοκομεία.

·         Αντί για νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων και ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων για να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος στους ντόπιους και ξένους μεγαλοτραπεζίτες και τοκογλύφους, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων που κλείνουν με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

·         Αντί για ‘στάση πληρωμών’ στους μισθούς, τα επιδόματα ανεργίας και τις συντάξεις, στάση πληρωμών στο χρέος και τους τραπεζίτες

·         Αντί για την υποταγή στην ΟΝΕ, το ευρώ και τα Προγράμματα Σταθερότητας που μας εξοντώνουν– πάλη για την ανατροπή τους για απειθαρχία στην πολιτική και τους δείκτες τους.

Για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας, για να ζούμε όπως μας αξίζει με βάση τον τεράστιο πλούτο που σήμερα παράγουμε, δεν υπάρχει λύση μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και της ΟΝΕ και της κυρίαρχης πολιτικής. Πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με όλο αυτόν τον μηχανισμό που έχουν στήσει το κεφάλαιο, οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις του, έως την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από αυτόν και την συνολική του διάλυση. Να αμφισβητήσουμε συνολικότερα την πολιτική και την κοινωνία του κέρδους, της αγοράς και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης και στην πορεία να την ανατρέψουμε. 

. 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η 10^η ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΜΕΡΑ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 

. 

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να κάνουν ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ για να βγει ο καπιταλισμός από την κρίση του πάνω στα ερείπια των κοινωνικών μας δικαιωμάτων. ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ.  

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. Με οργάνωση απ’ τα κάτω, με μαζικές συνελεύσεις και αγωνιστικό συντονισμό όλων των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός προσπαθεί να εμποδίσει με κάθε τρόπο την πανεργατική, ενωτική, μαχητική απάντηση που είναι σήμερα αναγκαία, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον χυδαίο απεργοσπαστικό ρόλο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.

Θα βγούνε γελασμένοι. Οι μεγάλοι αγώνες των περασμένων χρόνων, η έκρηξη του Δεκέμβρη του 2008, η παρακαταθήκη της απεργίας της 17^ης του Δεκέμβρη έδειξαν ότι μέσα στην κοινωνία υπάρχουν μεγάλα αποθέματα αγωνιστικότητας, οργής, διεκδίκησης. Σε αυτήν την πολιτική μάχη θα κριθεί και η αριστερά. Ήρθε η ώρα να δείξει με την μαχητικότητα και την αποφασιστικότητά της, με την συμβολή της στην από τα κάτω οργάνωση των μαχητικών, ενωτικών αγώνων, με την ανεξαρτησία της από τα κόμματα του συστήματος και το κράτος, με την ριζοσπαστική πάλη ενάντια στην ΕΕ και τον καπιταλισμό, με κριτική ματιά πάνω στον ίδιο της τον εαυτό για την αναγέννηση μιας νέας επαναστατικής προοπτικής, ότι μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμη στους εργαζομένους. 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ